மார்கண்டேயபுராணம்

நிஜரூபம் பரித்யஜ்ய பக்ஷிணீரூபதாரிணீ । சத்வாரஸ்தே ச தநயா ஜநிஷ்யந்தேऽதமாப்ஸராஃ॥௧.

உன் இயல்பான உருவத்தை விட்டுவிட்டு, பறவையாக மாறி, நீ நான்கு மகன்களைப் பெறுவாய், அப்சராசிகளில் தாழ்ந்தவளே.

அப்ராப்ய தேஷு ச ப்ரீதிம் ஶஸ்த்ரபூதா புநர்திவி । வாஸமாப்ஸ்யஸி வக்தவ்யம் நோத்தரம் தே கதஞ்சந॥௧.

அவர்களிடம் சந்தோஷம் பெறாமல், இந்த தண்டனையால் தூய்மையடைந்து, மீண்டும் வானுலகில் வாழ்வாய்; நீ எந்த விதமான பதிலும் சொல்லக்கூடாது.

இதி வசநமஸஹ்யம் கோபஸம்ரக்தத்ரு'ஷ்டிஶ் சலகலபலயாம் தாம் மாநிநீம் ஶ்ராவயித்வா । தரலதரதரங்காம் காம் பரித்யஜ்ய விப்ரஃ ப்ரதிதகுணகணௌகாம் ஸம்ப்ரயாதாஃ ககங்காம்॥௧.

இவ்வாறு சகிக்க முடியாத சாபத்தை, கோபத்தில் கண்கள் சிவந்த முனிவர் கூறி விட்டு, நடுங்கும் அந்த பெருமை கொண்டவளை விட்டுச் சென்றார். அவள், மனம் அலைமோதும் நதியின் அலைகள் போல் கலங்க, புகழ்பெற்ற பல நல்ல குணங்கள் கொண்ட பறவைகளில் பிறந்தாள்.

; தர்மபக்ஷிண ஊசுஃ ஹரிஶ்சந்த்ரேதி ராஜர்ஷிராஸீத் த்ரேதாயுகே புரா । தர்மாத்மா ப்ரு'திவீபாலஃ ப்ரோல்லஸத்கீர்திருத்தமஃ॥௭.

த்ரேதாயுகத்தில், ஹரிச்சந்திரன் என்ற ஒரு அரச ஋ஷி இருந்தார். அவர் தர்மத்தில் நிலைத்தவர், பூமியை ஆளும் மன்னன், புகழ் எல்லா இடங்களிலும் பரவியிருந்தது.

ந துர்பிக்ஷம் ந ச வ்யாதிர்நாகாலமரணம் ந்ரு'ணாம் । நாதர்மருசயஃ பௌராஸ்தஸ்மிந் ஶாஸதி பார்திவே॥௭.

அவர் ஆட்சி செய்யும் காலத்தில், மக்களுக்கு பஞ்சம் இல்லை, நோய் இல்லை, காலத்துக்கு முந்தி மரணம் இல்லை, நகரமக்கள் தவறான வழியில் செல்லவும் இல்லை.

பபூவுர்ந ததோந்மத்தா தந-வீர்ய-தபோமதைஃ । நாஜாயந்த ஸ்த்ரியஶ்சைவ காஶ்சிதப்ராப்தயௌவநாஃ॥௭.

அந்த நாடில், செல்வம், பலம், தவம் ஆகியவற்றால் மதிப்பவர்கள் இல்லை; பெண்கள் யாவரும் பரிபூரண யௌவனத்துடன் பிறந்தார்கள்.

ஸ கதாசிந்மஹாபாஹுரரண்யேऽநுஸரந் ம்ரு'கம் । ஶுஶ்ராவ ஶப்தமஸக்ரு'த் த்ராயஸ்வேதி ச யோஷிதாம்॥௭.

ஒரு நாள், அந்த வலிமைமிக்க மன்னன் காட்டில் மான் வேட்டையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, பெண்கள் மீண்டும் மீண்டும் 'எங்களை காப்பாற்றுங்கள்!' என்று அழைக்கும் சப்தம் கேட்டார்.

ஸ விஹாய ம்ரு'கம் ராஜா மா பைஷீரித்யபாஷத । மயி ஶாஸதி துர்மேதாஃ கோऽயமந்யாயவ்ரு'த்திமாந்॥௭.

அந்த மான் வேட்டையை விட்டுவிட்டு, மன்னன் 'பயப்படாதீர்கள்!' என்று கூறினார். 'நான் ஆளும் போது, இப்படி தீய செயல் செய்யும்வர் யார்?' என்று கேட்டார்.

தத்க்ரந்திதாநுஸாரீ ச ஸர்வாரம்பவிகாதக்ரு'த் । ஏகஸ்மிந்நந்தரே ரௌத்ரோ விக்நராட் ஸமசிந்தயத்॥௭.

அந்த அழுகுரலைத் தொடர்ந்து சென்ற மன்னன், எல்லா தடைகளுக்கும் காரணமான ஒரு கொடூர உருவத்தை எதிர்கொண்டார்; அவன் உள்ளத்தில் யோசிக்கத் தொடங்கினான்.

விஶ்வாமித்ரோऽயமதுலம் தப ஆஸ்தாய வீர்யவாந் । ப்ராகஸித்தாபவாதீநாம் வித்யாஃ ஸாத்யதி வ்ரதீ॥௭.

இவர் தான் விஸ்வாமித்திரர்; ஒப்பற்ற தவசக்தியும் வலிமையும் உடையவர். முன்பு தேவர்கள் பெற்ற அந்த அறிவை, விரதத்தால் இவர் சாதிக்கிறார்.

ஸாத்யமாநாஃ க்ஷமாமௌநசித்தஸம்யமிநாமுநா । தா வை பயார்தாஃ க்ரந்தந்தி கதம் கார்யமிதம் மயா॥௭.

அவர் பொறுமை, மௌனம், மனநிலையை கட்டுப்படுத்தி அந்த அறிவை அடைய முயற்சிக்கிறார். அதனால் பயந்து அந்த பெண்கள் அழுகிறார்கள். இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

தேஜஸ்வீ கௌஶிகஶ்வேஷ்டோ வயமஸ்ய ஸுதுர்பலாஃ । க்ரோஶந்த்யேதாஸ்ததா பீதா துஷ்பாரம் ப்ரதிபாதி மே॥௭.

அந்த சக்திவான கௌசிகர் குதிரைகளால் பாதுகாக்கப்படுகிறார்; நாங்கள் மிகவும் பலவீனமானவர்கள். இந்தப் பெண்கள் பயத்தில் அழுகிறார்கள்; இதைத் தாண்டுவது எனக்கு கடினமாகத் தெரிகிறது.

அதவாயம் ந்ரு'பஃ ப்ராப்தோ மா பைரிதி வதந் முஹுஃ । இமமேவ ப்ரவிஶ்யாஶு ஸாதயிஷ்யே யதேப்ஸிதம்॥௭.

அல்லது, இந்த மன்னன் வந்து, மீண்டும் மீண்டும் 'பயப்படாதீர்கள்' என்று சொல்கிறார். நான் உடனே அவனுள் புகுந்து, எனக்குப் பிடித்ததை செய்து முடிப்பேன்.

இதி ஸம்சிந்த்ய ரௌத்ரேண விக்நராஜேந வை ததஃ । தேநாவிஷ்டோ ந்ரு'பஃ கோபாதிதம் வசநமப்ரவீத்॥௭.

இவ்வாறு யோசித்த அந்த கொடூரமான தடைகளின் தலைவன், மன்னனுள் புகுந்தான். கோபத்தால் அந்த மன்னன் இவ்வாறு பேசினார்.

கோऽயம் பக்நாதி வஸ்த்ராந்தே பாவகம் பாபக்ரு'ந்நரஃ । பலோஷ்ணதேஜஸா தீப்தே மயி பத்யாவுபஸ்திதே॥௭.

நான் இருக்கும்போது, தன் உடை ஓரத்தில் தீயை எரிக்கும் இந்தப் பாவி யார்? அவன் பலத்தாலும் வெப்பத்தாலும் ஜொலிக்கிறான்.

ஸோऽத்ய மத்கார்முகாக்ஷேப-விதீபிததிகந்தரைஃ । ஶரைர்விபிந்நஸர்வாங்கோ தீர்கநித்ராம் ப்ரவேக்ஷ்யதி॥௭.

இன்று என் வில்லிலிருந்து புறப்படும் அம்புகள் எல்லா திசைகளையும் ஒளிரச் செய்யும்; அவன் உடல் முழுவதும் குத்தப்பட்டு, நீண்ட உறக்கத்தில் விழுவான்.

விஶ்வாமித்ரஸ்ததஃ க்ருத்தஃ ஶ்ருத்வா தந்ந்ரு'பதேர்வசஃ । க்ருத்தே சர்ஷிவரே தஸ்மிந் நேஶுர்வித்யாஃ க்ஷணேந தாஃ॥௭.

மன்னனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட விஸ்வாமித்திரர் கோபமடைந்தார். அந்த முனிவர் கோபமடைந்தவுடன், அந்த அறிவு கண நேரத்தில் மறைந்தது.

ஸ சாபி ராஜா தம் த்ரு'ஷ்ட்வா விஶ்வாமித்ரம் தபோநிதிம் । பீதஃ ப்ராவேபதாத்யர்தம் ஸஹஸாஶ்வத்தபர்ணவத்॥௭.

அப்போது, விஸ்வாமித்திரரை—தவத்தின் பொக்கிஷமாக உள்ளவரை—மன்னன் பார்த்ததும், மிகுந்த பயத்தில், அச்வத்த மர இலை போல் நடுங்கினார்.

ஸ துராத்மந்நிதி யதா முநிஸ்திஷ்டேதி சாப்ரவீத் । ததஃ ஸ ராஜா விநயாத் ப்ரணிபத்யாப்யபாஷத॥௭.

அந்த முனிவர், 'நீ தீயவன்' என்று கூறி நின்றபோது, மன்னன் பணிவுடன் வணங்கி, அன்போடு பேசினார்.

பகவந்நேஷ தர்மோ மே நாபராதோ மம ப்ரபோ । ந க்ரோத்துமர்ஹஸி முநே நிஜதர்மரதஸ்ய மே॥௭.

பெரியவரே, இது என் கடமை, தவறு அல்ல; என் தர்மத்தைப் பாதுகாக்கும் எனக்கு நீங்கள் கோபப்பட வேண்டாம்.

தாதவ்யம் ரக்ஷிதவ்யம் ச தர்மஜ்ஞேந மஹீக்ஷிதா । சாபம் சோத்யம்ய யோத்தவ்யம் தர்மஶாஸ்த்ராநுஸாரதஃ॥௭.

தர்மத்தை அறிந்த மன்னன், தர்மப்படி கொடுக்கவும், காப்பாற்றவும் வேண்டும்; வில்லைக் கையில் எடுத்து, தர்ம நூலுக்கு ஏற்ப போரிட வேண்டும்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச தாதவ்யம் கஸ்ய கே ரக்ஷ்யாஃ கைர்யோத்தவ்யம் ச தே ந்ரு'ப । க்ஷிப்ரமேதத் ஸமாசக்ஷ்வ யத்யதர்மபயம் தவ॥௭.

விசுவாமித்திரர் கூறினார்: யாருக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்? யாரை பாதுகாக்க வேண்டும்? யாரால் போர் நடத்தப்பட வேண்டும், அரசே? நீ அநியாயத்தைப் பயந்தால், இதை விரைவில் எனக்குச் சொல்.

; ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச தாதவ்யம் விப்ரமுக்யேப்யோ யே சாந்யே க்ரு'ஶவ்ரு'த்தயஃ । ரக்ஷ்யா பீதாஃ ஸதா யுத்தம் கர்தவ்யம் பரிபந்திபிஃ॥௭.

ஹரிச்சந்திரன் கூறினார்: சிறந்த பிராமணர்களுக்கும், மற்ற ஏழை மக்களுக்கும் தானம் செய்ய வேண்டும். பயந்தவர்களை எப்போதும் பாதுகாக்க வேண்டும்; கொள்ளையர்களுக்கு எதிராகப் போர் நடத்த வேண்டும்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச யதி ராஜா பவாந் ஸம்யக்ராஜதர்மமவேக்ஷதே । நிர்வேஷ்டுகாமோ விப்ரோऽஹம் தீயதாமிஷ்டதக்ஷிணா॥௭.

விசுவாமித்திரர் கூறினார்: நீ அரசனாக உன் கடமையை நியாயமாகப் பார்த்தால், நான் ஒரு பிராமணனாக யாகம் செய்ய விரும்புகிறேன்; எனவே, வேண்டிய காணிக்கையை வழங்க வேண்டும்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஏதத்ராஜா வசஃ ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்ரு'ஷ்டேநாந்தராத்மநா । புநர்ஜாதமிவாத்மாநம் மேநே ப்ராஹ ச கௌஶிகம்॥௭.

பறவைகள் கூறின: அரசனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், உள்ளம் மகிழ்ந்து, புதிதாக பிறந்தது போல் உணர்ந்தார்; பின்னர் கௌசிகரிடம் மீண்டும் பேசினார்.

உச்யதாம் பகவந் யத்தே தாதவ்யமவிஶங்கிதம் । தத்தமித்யேவ தத்வித்தி யத்யபி ஸ்யாத் ஸுதுர்லபம்॥௭.

பெரியவரே, நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்களோ அதை தயங்காமல் சொல்லுங்கள். அது எவ்வளவு கடினமானதாயினும், அது ஏற்கனவே வழங்கப்பட்டதாகவே எண்ணுங்கள்.

ஹிரண்யம் வா ஸுவர்ணம் வா புத்ரஃ பத்நீ கலேவரம் । ப்ராணா ராஜ்யம் புரம் லக்ஷ்மீர்யதபிப்ரேதமாத்மநஃ॥௭.

பொன், தங்கம், என் மகன், மனைவி, உடல், உயிர், அரசாட்சி, நகரம், செல்வம்—உங்கள் மனதில் என்ன ஆசையோ, அதையெல்லாம் வழங்குகிறேன்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச ராஜந் ப்ரதிக்ரு'ஹீதோऽயம் யஸ்தே தத்தஃ ப்ரதிக்ரஹஃ । ப்ரயச்ச ப்ரதமம் தாவத் தக்ஷிணாம் ராஜஸூயிகீம்॥௭.

விசுவாமித்திரர் கூறினார்: அரசே, நீங்கள் வழங்கிய காணிக்கை ஏற்கப்பட்டது. முதலில் எனக்கு அரச யாகத்துக்கான காணிக்கையைத் தாருங்கள்.

; ராஜோவாச ப்ரஹ்மம்ஸ்தாமபி தாஸ்யாமி தக்ஷிணாம் பவதோ ஹ்யஹம் । வ்ரியதாம் த்விஜஶார்தூல யஸ்தவேஷ்டஃ ப்ரதிக்ரஹஃ॥௭.

அரசன் கூறினார்: பிராமணரே, அந்த காணிக்கையையும் நிச்சயமாக உங்களுக்கு வழங்குவேன். இரண்டு பிறப்புடையோரில் சிறந்தவரே, நீங்கள் விரும்பும் காணிக்கையைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.