மார்கண்டேயபுராணம்

ராஜோவாச ந ஸ்வர்கே ப்ரஹ்மலோகே வா தத்ஸுகம் ப்ராப்யதே நரைஃ । யதார்தஜந்துநிர்வாணதாநோத்தமிதி மே மதிஃ ॥ ௧௫.

மன்னன் சொன்னான்: "துன்பம் அனுபவிக்கும் உயிர்களுக்கு நிம்மதி தருவதால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி, சொர்க்கத்திலும் பிரம்மலோகத்திலும் கூட கிடைக்காது — இது என் மனநிலை."

யதி மத்ஸந்நிதாவேதாந் யாதநா ந ப்ரபாததே । ததோ பத்ரமுகாத்ராஹம் ஸ்தாஸ்யே ஸ்தாணுரிவாசலஃ ॥ ௧௫.

"என் அருகில் இருக்கும்போது இவர்கள் துன்பம் அனுபவிக்கவில்லை என்றால், நல்ல முகமுள்ளவனே, நான் இங்கே ஒரு மலை போல அசையாமல் நிற்பேன்."

யமபுருஷ உவாச ஏஹி ராஜந் ப்ரகச்சாமோ நிஜபுண்யஸமர்ஜிதாந் । புங்க்ஷ்வ போகாநபாஸ்யேஹ யாதநாஃ பாபகர்மணாம் ॥ ௧௫.

யமதூதன் சொன்னான்: "வா மன்னா, நாம் செல்லலாம்; நீ உன் புண்ணியத்தால் சம்பாதித்த இன்பங்களை அனுபவி. இங்கு பாவிகளுக்கான துன்பங்கள் உனக்கு இல்லை."

ராஜோவாச தஸ்மாந்ந தாவத்யாஸ்யாமி யாவதேதே ஸுதுஃ கிதாஃ । மத்ஸந்நிதாநாத்ஸுகிநோ பவந்தி நரகௌகஸஃ ॥ ௧௫.

மன்னன் சொன்னான்: "எனவே, இங்கு மிகுந்த துன்பத்தில் இருக்கும் நரக வாசிகள் என் அருகில் மகிழ்ச்சியடையும் வரை, நான் இங்கிருந்து செல்லமாட்டேன்."

திக்தஸ்ய ஜீவநம் பும்ஸஃ ஶரணார்திநமாதுரம் । யோ நார்தமநுக்ரு'ஹ்ணாதி வைரிபக்ஷமபி த்ருவம் ॥ ௧௫.

"துன்பத்தில் இருக்கிறவரும், தஞ்சம் நாடி வந்தவரும்—even பகைவராக இருந்தாலும்—அவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டாத மனிதனின் வாழ்வுக்கு நாணம்."

யஜ்ஞதாநதபாம்ஸீஹ பரத்ர ச ந பூதயே । பவந்தி தஸ்ய யஸ்யார்தபரித்ராணே ந மாநஸம் ॥ ௧௫.

இங்கேயும் பிற பிறவியிலும், யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை, துன்பப்படுவோரைக் காப்பதற்காக மனம் செலுத்தாதவருக்கு பயன் தராது.

நரஸ்ய யஸ்ய கடிநம் மநோ பாலாதுராதிஷு । வ்ரு'த்தேஷு ச ந தம் மந்யே மாநுஷம் ராக்ஷஸோ ஹி ஸஃ ॥ ௧௫.

ஒருவன் மனம் குழந்தைகள், நோயாளிகள், முதியவர்கள் ஆகியோரிடம் கடுமையாக இருந்தால், அவனை நான் மனிதன் என்று கருதமாட்டேன்; அவன் ஒரு அரக்கன் தான்.

ஏதேஷாம் ஸந்நிகர்ஷாத்து யத்யக்நிபரிதாபஜம் । ததோக்ரகந்தஜம் வாபி துஃ கம் நரகஸம்பவம் ॥ ௧௫.

இவர்கள் அருகில் இருப்பதால் தீயின் எரிச்சல் போலவோ, கடும் வாசனை போலவோ, நரகத்தில் ஏற்படும் துன்பம் போலவோ துன்பம் வந்தாலும்—

க்ஷுத்பிபாஸாபவம் துஃ கம் யச்ச மூர்ச்சாப்ரதம் மஹத் । ஏதேஷாம் த்ராணதாநந்து மந்யே ஸ்வர்கஸுகாத்பரம் ॥ ௧௫.

அல்லது பசிப்பசி, தாகம், மயக்கம் வருமளவு பெரிய வேதனை வந்தாலும் கூட, இவர்களுக்கு பாதுகாப்பு அளிப்பது சொர்க்க சுகத்தைவிட உயர்ந்தது என்று நான் நினைக்கிறேன்.

ப்ராப்ஸ்யந்த்யார்தா யதி ஸுகம் பஹவோ துஃ கிதே மயி । கிந்நு ப்ராப்தம் மயா ந ஸ்யாத்தஸ்மாத்த்வம் வ்ரஜ மாசிரம் ॥ ௧௫.

பலர் துன்பத்தில் இருந்து மகிழ்ச்சி பெறுவார்கள், ஆனால் நான் துன்பம் அனுபவித்தாலும், அதில் என்ன இழப்புண்டு? ஆகவே, நீ காலம் கழிக்காமல் உடனே செல்.

யமபுருஷ உவாச ஏஷ தர்மஶ்ச ஶக்ரஶ்ச த்வாம் நேதும் ஸமுபாகதௌ । அவஶ்யமஸ்மாத்கந்தவ்யம் தஸ்மாத்பார்திவ ! கம்யதாம் ॥ ௧௫.

யமபுருஷன் சொன்னான்: தர்மனும் இந்திரனும் உன்னை அழைத்துச் செல்ல வந்திருக்கிறார்கள்; நீ நிச்சயமாக எங்களுடன் செல்ல வேண்டும், அரசே! ஆகவே இப்போது புறப்படு.

தர்ம உவாச நயாமி த்வாமஹம் ஸ்வர்கம் த்வயா ஸம்யகுபாஸிதஃ । விமாநமேததாருஹ்ய மா விலம்பஸ்வ கம்யதாம் ॥ ௧௫.

தர்மன் சொன்னான்: நீ என்னை நன்றாக வழிபட்டதால், நான் உன்னை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்; இந்த வானரதத்தில் ஏறி, தாமதிக்காமல் புறப்படு.

ராஜோவாச நரகே மாநவா தர்ம பீட்யந்தேऽத்ர ஸஹஸ்ரஶஃ । த்ராஹீதி சார்தாஃ க்ரந்தந்தி மாமதோ ந வ்ரஜாம்யஹம் ॥ ௧௫.

அரசன் சொன்னான்: தர்மனே! நரகத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் துன்புறுகிறார்கள்; 'எங்களை காப்பாற்றுங்கள்!' என்று அவர்கள் அழுகிறார்கள்—அதனால் நான் செல்லமாட்டேன்.

இந்த்ர உவாச கர்மணா நரகப்ராப்திரேதேஷாம் பாபகர்மிணாம் । ஸ்வர்கஸ்த்வயாபி கந்தவ்யோ ந்ரு'ப ! புண்யேந கர்மணா ॥ ௧௫.

இந்திரன் சொன்னான்: தங்கள் தீய செயலால் இவர்கள் நரகத்தை அடைந்துள்ளனர்; ஆனால் அரசே! உன் நல்ல செயலால் நீ சொர்க்கம் செல்ல வேண்டும்.

ராஜோவாச யதி ஜாநாஸி தர்ம ! த்வம் த்வம் வா ஶக்ர ! ஶசீபதே । மம யாவத்ப்ரமாணந்து ஶுபம் தத்வக்துமர்ஹதஃ ॥ ௧௫.

அரசன் சொன்னான்: தர்மனே! அல்லது சசி தேவியின் கணவரே! நீங்கள் தெரிந்திருந்தால், என் புண்ணியம் எவ்வளவு என்பதை எனக்கு சொல்லுங்கள்.

தர்ம உவாச அப்பிந்தவோ யதாம்போதௌ யதா வா திவி தாரகாஃ । யதா வா வர்ஷதா தாரா கட்காயாம் ஸிகதா யதா ॥ ௧௫.

தர்மன் சொன்னான்: கடலில் உள்ள துளிகள் போலவும், ஆகாயத்தில் உள்ள நட்சத்திரங்கள் போலவும், பெய்யும் மழைத் தாரைகள் போலவும், கங்கை நதியில் உள்ள மணல் துகள்கள் போலவும்—

அஸம்க்யேயா மஹாராஜ யதா பிந்த்வாதயோ ஹ்யபாம் । ததா தவாபி புண்யஸ்ய ஸம்க்யா நைவோபபத்யதே ॥ ௧௫.

அதேபோல், மகாராஜா! உன் புண்ணியத்தின் எண்ணிக்கையும் கணக்கிட முடியாத அளவில் அதிகம்.

அநுகம்பாமிமாமத்ய நாரகேஷ்விஹ குர்வதஃ । ததேவ ஶதஸாஹஸ்த்ரம் ஸம்க்யாமுபகதம் தவ ॥ ௧௫.

இன்று நரகத்தில் உள்ளவர்களுக்கு நீ காட்டிய இரக்கம், உன் புண்ணியத்தை நூறு ஆயிரம் மடங்கு அதிகமாக்கியுள்ளது.

தத்கச்ச த்வம் ந்ரு'பஶ்ரேஷ்ட தத்பாக்துமமராலயம் । ஏதேऽபி பாபம் நரகே க்ஷபயந்து ஸ்வகர்மஜம் ॥ ௧௫.

அதனால், அரசர்களில் சிறந்தவரே! நீ அமரர்களின் உலகிற்கு சென்று அதன் பயனை அனுபவி; இவர்கள் தங்கள் பாவத்தினால் நரகத்தில் துன்பம் அனுபவிக்கட்டும்.

ராஜோவாச கதம் ஸ்ப்ரு'ஹாம் கரிஷ்யந்தி மத்ஸம்பர்கேஷு மாநவாஃ । யதி ஸத்ஸந்நிதாவேஷாமுகத்கர்ஷோ நோபஜாயதே ॥ ௧௫.

அரசன் சொன்னான்: நல்லவர்கள் அருகில் இருந்தும் துன்பம் குறையவில்லை என்றால், என் அருகில் இருப்பதற்காக மக்கள் எப்படி ஆசைப்படுவார்கள்?

தஸ்மாத்யத்ஸுக்ரு'தம் கிஞ்சிந்மமாஸ்தி த்ரிதஶாதிப । தேந முச்யந்து நரகாத்பாபிநோ யாதநாம் கதாஃ ॥ ௧௫.

அதனால், தேவர்களின் தலைவனே! என்னிடம் உள்ள புண்ணியத்தின் மூலம், நரகத்தில் துன்பப்படுகிற பாவிகள் விடுதலை பெறட்டும்.

இந்த்ர உவாச ஏவமூர்த்வதரம் ஸ்தாநம் த்வயாவாப்தம் மஹீபதே । ஏதாம்ஶ்ச நரகாத்பஶ்ய விமுக்தாந் பாபகாரிணஃ ॥ ௧௫.

இந்திரன் சொன்னான்: அரசே! இப்போது நீ இன்னும் உயர்ந்த நிலையை அடைந்துள்ளாய்; இவர்கள் நரகத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதைப் பார்.

புத்ர உவாச ததோऽபதத்புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிஸ்தஸ்யோபரி மஹீபதேஃ । விமாநஞ்சாதிரோப்யைநம் ஸ்வர்லோகமநயத்தரிஃ ॥ ௧௫.

மகன் சொன்னான்: பின்னர் அந்த அரசன் மீது மலர் மழை பொழிந்தது; வானரதத்தில் ஏற்றி, ஹரி அவனை சொர்க்க lokaththil கொண்டு சென்றான்.

அஹஞ்சாந்யே ச யே தத்ர யாதநாப்யஃ பரிச்யுதாஃ । ஸ்வகர்மபலநிர்திஷ்டம் ததோ ஜாத்யந்தரம் கதாஃ ॥ ௧௫.

நானும், அங்கே அந்த வேதனைகளிலிருந்து விடுபட்ட மற்றவர்களும், தங்களது சொந்த செயல்களின் பலனின்படி பிற பிறவிகளை அடைந்தோம்.

ஏவமேதே ஸமாக்யாதா நரகா த்விஜஸத்தம । யேந யேந ச பாபேந யாம் யாம் யோநிமுபைதி வை ॥ ௧௫.

இவ்வாறு, இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, இந்த நரகங்களை விளக்கியேன்; எந்த பாவத்தால் எந்த வகை உயிரினம் பெறப்படுகிறது என்பதையும் கூறினேன்.

தத்தத்ஸர்வம் ஸமாக்யாதம் யதா த்ரு'ஷ்டம் மயா புரா । புராநுபவஜம் ஜ்ஞாநமவாப்யாவிததம் தவ । அதஃ பரம் மஹாபாக கிமந்யத்கதயாமி தே ॥ ௧௫.

நான் முன்பு கண்டதுபோல அனைத்தையும் தெளிவாக விளக்கியுள்ளேன்; கடந்த அனுபவத்திலிருந்து பெற்ற உண்மையான அறிவை உனக்கு வழங்கினேன். அதற்கு மேல், மகாபாக்யவானே, இன்னும் என்ன கூற வேண்டும்?

16(16) பிதோவாச கதிதம் மே த்வயா வத்ஸ ஸம்ஸாரஸ்ய வ்யவஸ்திதம் । ஸ்வரூபமதிஹேயஸ்ய கடீயந்த்ரவதவ்யயம்॥௧௬.

தந்தை கூறினார்: என் பிள்ளையே, நீ எனக்கு இந்த உலக வாழ்க்கையின் நிலையை, அதன் உண்மை வடிவத்தை, மாற்றமில்லாததையும், மனதை குழப்புவதாகவும், நீர் மணல் கடிகாரம் போல நிலைத்திருப்பதாகவும் விளக்கியுள்ளாய்.

ததேவமேததகிலம் மயாவகதமீத்ரு'ஶம் । கிம் மயா வத கர்தவ்யமேவஸ்மிந் வ்யவஸ்திதே॥௧௬.

இவ்வாறு, நீ கூறியதை முழுமையாக நான் புரிந்துகொண்டேன். இப்போது இந்த நிலைமையில் நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறு.

புத்ர உவாச யதி மத்வசநம் தாத ஶ்ரத்ததாஸ்யவிஶங்கிதஃ । தத் பரித்யஜ்ய கார்ஹஸ்த்யம் வாநப்ரஸ்தபரோ பவ॥௧௬.

மகன் கூறினான்: என் வார்த்தைகளில் ஐயமின்றி நம்பிக்கை வைத்தால், அப்பா, குடும்ப வாழ்க்கையை விட்டு வனவாசம் மேற்கொள்.