மார்கண்டேயபுராணம்

ஸ்வகர்மபலபோக்த்ரூ'ணாம் புண்யாநாம் பாபிநாம் ததா । ததேஹ்யந்யத்ர கச்சாமோ த்ரு'ஷ்டம் ஸர்வம் த்வயாதுநா । த்வயா த்ரு'ஷ்டோ ஹி நரகஸ்ததேஹ்யந்யத்ர கம்யதாம் ॥ ௧௫.

தங்கள் செயல்களின் பலனை அனுபவிக்கும் நல்லவர்களும், பாவிகளும் — இப்போது நீ எல்லாவற்றையும் பார்த்தாயே, நாம் வேறு இடத்திற்கு போகலாம்; நீ நரகத்தையும் பார்த்தாயல்லவா, இனி நாம் அங்கிருந்து செல்லலாம்.

புத்ர உவாச ததஸ்தமக்ரதஃ க்ரு'த்வா ஸ ராஜா கந்துமுத்யதஃ । ததஶ்ச ஸர்வைருத்க்ருஷ்டம் யாதநாஸ்தாயிபிர்ந்ரு'பிஃ ॥ ௧௫.

மகன் சொன்னான்: பின்னர் அவனை முன்னிலைப்படுத்தி அந்த மன்னன் செல்ல தயாரானான். அப்போது துன்பம் அனுபவித்து கொண்டிருந்த எல்லா மனிதர்களும் கூடி அழைத்தனர்.

ப்ரஸாதம் குரு பூபேதி திஷ்ட தாவந்முஹூர்தகம் । த்வதங்கஸங்கீ பவநோ மநோ ஹ்லாதயதே ஹி நஃ ॥ ௧௫.

"மன்னா, தயை செய்து எங்களுக்கு அருள் செய்யும்! ஒரு கணம் இங்கே நிற்கவும்; உமது உடலைத் தொட்ட காற்று எங்கள் மனதை மகிழ்விக்கிறது."

பரிதாபஞ்ச காத்ரேப்யஃ பீடாபாதாஶ்ச க்ரு'த்ஸ்நஶஃ । அபஹந்தி நரவ்யாக்ர யதாம் குர மஹீபதே ॥ ௧௫.

"மண்ணின் அரசே, மனிதர்களில் சிறந்தவரே, உமது உடலைத் தொட்ட காற்று எங்களை வந்தடையும் போதெல்லாம் எங்கள் உடல் வலியும் துன்பமும் முற்றிலும் நீங்குகிறது."

ஏதச்ச்ருத்வா வசஸ்தேஷாம் தம் யாம்யபுருஷம் ந்ரு'பஃ । பப்ரச்ச கதமேதேஷாமாஹ்லாதோ மயி திஷ்டதி ॥ ௧௫.

அவர்கள் சொற்களை கேட்ட மன்னன், யமதூதனை நோக்கி, "எனக்காக இவர்கள் இவ்வாறு நிம்மதியடைகின்றனர் என்பது எப்படி?" என்று கேட்டான்.

கிம் மயா கர்ம தத்புண்யம் மர்த்யலோகே மஹத்க்ரு'தம் । ஆஹ்லாததாயிநீ வ்யுஷ்டிர்யேநேயம் ததுதீரய ॥ ௧௫.

"நான் பூமியில் என்ன பெரிய புண்ணிய செயல் செய்தேன், இதனால் இங்கு இவ்வளவு மகிழ்ச்சி, நிம்மதி கிடைக்கிறது? அதை எனக்கு கூறு."

யமபுருஷ உவாச பித்ரு'தேவாதிதிப்ரைஷ்யஶிஷ்டேநாந்நேந தே தநுஃ । புஷ்டிமப்யாகதா யஸ்மாத்தத்கதம் ச மநோ யதஃ ॥ ௧௫.

யமதூதன் சொன்னான்: "நீ முன்னோர்கள், தேவர்கள், விருந்தினர், தூதர்கள், அறிஞர்கள் ஆகியோருக்கு முறையாக உணவு அளித்ததால் உன் உடல் வளர்ந்தது; அதில் உன் மனமும் நிலைத்திருந்தது."

ததஸ்த்வத்காத்ரஸம்ஸர்கோ பவநோ ஹ்லாததாயகஃ । பாபகர்மக்ரு'தோ ராஜந் யாதநா ந ப்ரபாததே ॥ ௧௫.

"அதனால், மன்னா, உன் உடலைத் தொட்ட காற்று இங்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது; பாவம் செய்தவர்களுக்கு கூட, உன் அருகில் துன்பம் தாக்குவதில்லை."

அஶ்வமேதாதயோ யஜ்ஞாஸ்த்வயேஷ்டா விதிவத்யதஃ । ததஸ்த்வத்தர்ஶநாத்யாம்யா யந்த்ரஶஸ்த்ராக்நிவாயஸாஃ ॥ ௧௫.

"நீ விதிப்படி அசுவமேதம் போன்ற யாகங்களை செய்தாய்; உன்னைப் பார்ப்பதாலும், யமனின் கருவி, ஆயுதம், நெருப்பு, காற்று ஆகியவற்றால் உண்டாகும் துன்பம் குறைந்துவிட்டது."

பீடநச்சேததாஹாதிமஹாதுஃ கஸ்ய ஹேதவஃ । ம்ரு'துத்வமாகதா ராஜந் தேஜஸாபஹதாஸ்தவ ॥ ௧௫.

"அடிதடி, வெட்டுதல், எரித்தல் போன்ற பெரிய துன்பங்களுக்குக் காரணங்கள், உன் ஒளியால் தணிந்து, இப்போது மென்மையாகிவிட்டன, மன்னா."

ராஜோவாச ந ஸ்வர்கே ப்ரஹ்மலோகே வா தத்ஸுகம் ப்ராப்யதே நரைஃ । யதார்தஜந்துநிர்வாணதாநோத்தமிதி மே மதிஃ ॥ ௧௫.

மன்னன் சொன்னான்: "துன்பம் அனுபவிக்கும் உயிர்களுக்கு நிம்மதி தருவதால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி, சொர்க்கத்திலும் பிரம்மலோகத்திலும் கூட கிடைக்காது — இது என் மனநிலை."

யதி மத்ஸந்நிதாவேதாந் யாதநா ந ப்ரபாததே । ததோ பத்ரமுகாத்ராஹம் ஸ்தாஸ்யே ஸ்தாணுரிவாசலஃ ॥ ௧௫.

"என் அருகில் இருக்கும்போது இவர்கள் துன்பம் அனுபவிக்கவில்லை என்றால், நல்ல முகமுள்ளவனே, நான் இங்கே ஒரு மலை போல அசையாமல் நிற்பேன்."

யமபுருஷ உவாச ஏஹி ராஜந் ப்ரகச்சாமோ நிஜபுண்யஸமர்ஜிதாந் । புங்க்ஷ்வ போகாநபாஸ்யேஹ யாதநாஃ பாபகர்மணாம் ॥ ௧௫.

யமதூதன் சொன்னான்: "வா மன்னா, நாம் செல்லலாம்; நீ உன் புண்ணியத்தால் சம்பாதித்த இன்பங்களை அனுபவி. இங்கு பாவிகளுக்கான துன்பங்கள் உனக்கு இல்லை."

ராஜோவாச தஸ்மாந்ந தாவத்யாஸ்யாமி யாவதேதே ஸுதுஃ கிதாஃ । மத்ஸந்நிதாநாத்ஸுகிநோ பவந்தி நரகௌகஸஃ ॥ ௧௫.

மன்னன் சொன்னான்: "எனவே, இங்கு மிகுந்த துன்பத்தில் இருக்கும் நரக வாசிகள் என் அருகில் மகிழ்ச்சியடையும் வரை, நான் இங்கிருந்து செல்லமாட்டேன்."

திக்தஸ்ய ஜீவநம் பும்ஸஃ ஶரணார்திநமாதுரம் । யோ நார்தமநுக்ரு'ஹ்ணாதி வைரிபக்ஷமபி த்ருவம் ॥ ௧௫.

"துன்பத்தில் இருக்கிறவரும், தஞ்சம் நாடி வந்தவரும்—even பகைவராக இருந்தாலும்—அவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டாத மனிதனின் வாழ்வுக்கு நாணம்."

யஜ்ஞதாநதபாம்ஸீஹ பரத்ர ச ந பூதயே । பவந்தி தஸ்ய யஸ்யார்தபரித்ராணே ந மாநஸம் ॥ ௧௫.

இங்கேயும் பிற பிறவியிலும், யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை, துன்பப்படுவோரைக் காப்பதற்காக மனம் செலுத்தாதவருக்கு பயன் தராது.

நரஸ்ய யஸ்ய கடிநம் மநோ பாலாதுராதிஷு । வ்ரு'த்தேஷு ச ந தம் மந்யே மாநுஷம் ராக்ஷஸோ ஹி ஸஃ ॥ ௧௫.

ஒருவன் மனம் குழந்தைகள், நோயாளிகள், முதியவர்கள் ஆகியோரிடம் கடுமையாக இருந்தால், அவனை நான் மனிதன் என்று கருதமாட்டேன்; அவன் ஒரு அரக்கன் தான்.

ஏதேஷாம் ஸந்நிகர்ஷாத்து யத்யக்நிபரிதாபஜம் । ததோக்ரகந்தஜம் வாபி துஃ கம் நரகஸம்பவம் ॥ ௧௫.

இவர்கள் அருகில் இருப்பதால் தீயின் எரிச்சல் போலவோ, கடும் வாசனை போலவோ, நரகத்தில் ஏற்படும் துன்பம் போலவோ துன்பம் வந்தாலும்—

க்ஷுத்பிபாஸாபவம் துஃ கம் யச்ச மூர்ச்சாப்ரதம் மஹத் । ஏதேஷாம் த்ராணதாநந்து மந்யே ஸ்வர்கஸுகாத்பரம் ॥ ௧௫.

அல்லது பசிப்பசி, தாகம், மயக்கம் வருமளவு பெரிய வேதனை வந்தாலும் கூட, இவர்களுக்கு பாதுகாப்பு அளிப்பது சொர்க்க சுகத்தைவிட உயர்ந்தது என்று நான் நினைக்கிறேன்.

ப்ராப்ஸ்யந்த்யார்தா யதி ஸுகம் பஹவோ துஃ கிதே மயி । கிந்நு ப்ராப்தம் மயா ந ஸ்யாத்தஸ்மாத்த்வம் வ்ரஜ மாசிரம் ॥ ௧௫.

பலர் துன்பத்தில் இருந்து மகிழ்ச்சி பெறுவார்கள், ஆனால் நான் துன்பம் அனுபவித்தாலும், அதில் என்ன இழப்புண்டு? ஆகவே, நீ காலம் கழிக்காமல் உடனே செல்.

யமபுருஷ உவாச ஏஷ தர்மஶ்ச ஶக்ரஶ்ச த்வாம் நேதும் ஸமுபாகதௌ । அவஶ்யமஸ்மாத்கந்தவ்யம் தஸ்மாத்பார்திவ ! கம்யதாம் ॥ ௧௫.

யமபுருஷன் சொன்னான்: தர்மனும் இந்திரனும் உன்னை அழைத்துச் செல்ல வந்திருக்கிறார்கள்; நீ நிச்சயமாக எங்களுடன் செல்ல வேண்டும், அரசே! ஆகவே இப்போது புறப்படு.

தர்ம உவாச நயாமி த்வாமஹம் ஸ்வர்கம் த்வயா ஸம்யகுபாஸிதஃ । விமாநமேததாருஹ்ய மா விலம்பஸ்வ கம்யதாம் ॥ ௧௫.

தர்மன் சொன்னான்: நீ என்னை நன்றாக வழிபட்டதால், நான் உன்னை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்; இந்த வானரதத்தில் ஏறி, தாமதிக்காமல் புறப்படு.

ராஜோவாச நரகே மாநவா தர்ம பீட்யந்தேऽத்ர ஸஹஸ்ரஶஃ । த்ராஹீதி சார்தாஃ க்ரந்தந்தி மாமதோ ந வ்ரஜாம்யஹம் ॥ ௧௫.

அரசன் சொன்னான்: தர்மனே! நரகத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் துன்புறுகிறார்கள்; 'எங்களை காப்பாற்றுங்கள்!' என்று அவர்கள் அழுகிறார்கள்—அதனால் நான் செல்லமாட்டேன்.

இந்த்ர உவாச கர்மணா நரகப்ராப்திரேதேஷாம் பாபகர்மிணாம் । ஸ்வர்கஸ்த்வயாபி கந்தவ்யோ ந்ரு'ப ! புண்யேந கர்மணா ॥ ௧௫.

இந்திரன் சொன்னான்: தங்கள் தீய செயலால் இவர்கள் நரகத்தை அடைந்துள்ளனர்; ஆனால் அரசே! உன் நல்ல செயலால் நீ சொர்க்கம் செல்ல வேண்டும்.

ராஜோவாச யதி ஜாநாஸி தர்ம ! த்வம் த்வம் வா ஶக்ர ! ஶசீபதே । மம யாவத்ப்ரமாணந்து ஶுபம் தத்வக்துமர்ஹதஃ ॥ ௧௫.

அரசன் சொன்னான்: தர்மனே! அல்லது சசி தேவியின் கணவரே! நீங்கள் தெரிந்திருந்தால், என் புண்ணியம் எவ்வளவு என்பதை எனக்கு சொல்லுங்கள்.

தர்ம உவாச அப்பிந்தவோ யதாம்போதௌ யதா வா திவி தாரகாஃ । யதா வா வர்ஷதா தாரா கட்காயாம் ஸிகதா யதா ॥ ௧௫.

தர்மன் சொன்னான்: கடலில் உள்ள துளிகள் போலவும், ஆகாயத்தில் உள்ள நட்சத்திரங்கள் போலவும், பெய்யும் மழைத் தாரைகள் போலவும், கங்கை நதியில் உள்ள மணல் துகள்கள் போலவும்—

அஸம்க்யேயா மஹாராஜ யதா பிந்த்வாதயோ ஹ்யபாம் । ததா தவாபி புண்யஸ்ய ஸம்க்யா நைவோபபத்யதே ॥ ௧௫.

அதேபோல், மகாராஜா! உன் புண்ணியத்தின் எண்ணிக்கையும் கணக்கிட முடியாத அளவில் அதிகம்.

அநுகம்பாமிமாமத்ய நாரகேஷ்விஹ குர்வதஃ । ததேவ ஶதஸாஹஸ்த்ரம் ஸம்க்யாமுபகதம் தவ ॥ ௧௫.

இன்று நரகத்தில் உள்ளவர்களுக்கு நீ காட்டிய இரக்கம், உன் புண்ணியத்தை நூறு ஆயிரம் மடங்கு அதிகமாக்கியுள்ளது.

தத்கச்ச த்வம் ந்ரு'பஶ்ரேஷ்ட தத்பாக்துமமராலயம் । ஏதேऽபி பாபம் நரகே க்ஷபயந்து ஸ்வகர்மஜம் ॥ ௧௫.

அதனால், அரசர்களில் சிறந்தவரே! நீ அமரர்களின் உலகிற்கு சென்று அதன் பயனை அனுபவி; இவர்கள் தங்கள் பாவத்தினால் நரகத்தில் துன்பம் அனுபவிக்கட்டும்.