மார்கண்டேயபுராணம்

அபஸ்மாரீ ச பவதி ஶூத்ரத்வம் ச ஸ கச்சதி । ஏஷ ஏவ க்ரமோ த்ரு'ஷ்டோ கோஸுவர்ணாபஹாரிணாம் ॥ ௧௫.

அவன் மயக்கம் கொண்டவனாகவும், சுத்ரராகவும் பிறக்கிறான்; பசு, பொன் ஆகியவற்றை திருடுபவர்களுக்கு இந்த வரிசை ஏற்படுகிறது.

வித்யாபஹாரிணஶ்சோக்ரா நிஷ்க்ரயப்ரம்ஶிநோ குரோஃ । ஜாயாமந்யஸ்ய புருஷஃ பாரக்யாம் ப்ரதிபாதயந் ॥ ௧௫.

அறிவை திருடுபவர்கள், மோசடி செய்பவர்கள், பிறருடைய மனைவியை எடுத்துக்கொள்வோர் அல்லது அவளை மற்றவரிடம் கொடுப்போர் ஆகியோரும் இதில் சேர்க்கப்படுகிறார்கள்.

ப்ராப்நோதி ஷண்டதாம் மூடோ யாதநாப்யஃ பரிச்யுதஃ । யஃ கரோதி நரோ ஹோமமஸமித்தே விபாவஸௌ ॥ ௧௫.

இவற்றைச் செய்பவன் ஷண்டனாகி, துன்பங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறான்; தீயை ஏற்றாமல் யாகம் செய்பவரும் இதேபோல் பாதிக்கப்படுகிறான்.

ஸோऽஜிர்ணவ்யாதிதுஃ கார்தோ மந்தாக்நிஃ ஸம்ப்ரஜாயதே । பரநிந்தா க்ரு'தக்ரத்வம் பரமர்மாவகட்டநம் ॥ ௧௫.

அவன் ஜீரணக்குறைவு, நோய், துயரம், சோர்வு ஆகியவற்றால் பிறக்கிறான்; பிறரை பழித்தல், நன்றி மறத்தல், மற்றவருக்கு தீங்கு செய்வதும் அவனைத் தொடரும்.

நைஷ்டுர்யம் நிர்க்ரு'ணத்வஞ்ச பரதாரோபஸேவநம் । பரஸ்வஹரணாஶௌசம் தேவதாநாஞ்ச குத்ஸநம் ॥ ௧௫.

கடுமை, இரக்கம் இல்லாமை, பிறருடைய மனைவியுடன் பழகுதல், திருடுதல், தூய்மை இல்லாமை, தெய்வங்களை இகழ்தல் ஆகியவை இதில் அடங்கும்.

நிக்ரு'த்யா கஞ்சநம் ந்ரு'ணாம் கார்பண்யம் ச ந்ரு'ணாம் வதஃ । யாநி ச ப்ரதிஷித்தாநி தத்ப்ரவ்ரு'த்திஶ்ச ஸந்ததா ॥ ௧௫.

மக்களிடமிருந்து பொன்னை ஏமாற்றி எடுப்பதும், கஞ்சத்தால் மனிதனை கொல்வதும், தடையிடப்பட்ட செயல்களில் தொடர்ந்து ஈடுபடுவதும் குறிப்பிடத்தக்கவை.

உபலக்ஷ்யாணி ஜாநீயாந்முக்தாநாம் நரகாதநு । தயா பூதேஷு ஸம்வாதஃ பரலோகப்ரதிக்ரியா ॥ ௧௫.

இவை நரகத்திலிருந்து விடுபட்டவர்களின் அடையாளங்கள் என அறிய வேண்டும்; உயிர்களுக்கு இரக்கம், உண்மை பேசுதல், மறுபிறவிக்காகத் தயாராகுதல் ஆகியவை அதற்கான மருந்துகள்.

ஸத்யம் பூதஹிதார்தோக்திர்வேதப்ராமாண்யதர்ஶநம் । குருதேவர்ஷிஸித்தர்ஷிபூஜநம் ஸாதுஸங்கமஃ ॥ ௧௫.

உண்மை பேசுதல், பிற உயிர்களுக்கு நல்லது பேசுதல், வேதங்கள் உண்மை என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது, ஆசான்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள் ஆகியோரை மதிப்பது, நல்லவர்களுடன் பழகுவது — இவை எல்லாம் இங்கு கூறப்பட்டுள்ளன.

ஸத்க்ரியாபாயஸநம் மைத்ரீமிதி புத்யதே பண்டிதஃ । அந்யாநி சைவ ஸத்தர்மங்க்ரியாபூதாநி யாநி ச ॥ ௧௫.

நல்லொழுக்கங்களை பழகுவது, நட்பை வளர்ப்பது, மற்ற எல்லா நற்பணிகளும் — இவை எல்லாம் அறம் என்று அறிவாளிகள் அறிகின்றனர்.

ஸ்வர்கச்யுதாநாம் லிங்காநி புருஷாணாமபாபிநாம் । ஏததுத்தேஶதோ ராஜந் பவதஃ கதிதம் மயா ॥ ௧௫.

மன்னா, சொற்சுருக்கமாக சொல்வதாயின், சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்த பாவமில்லாத மனிதர்களின் அடையாளங்களை நான் உமக்கு விளக்கியேன்.

ஸ்வகர்மபலபோக்த்ரூ'ணாம் புண்யாநாம் பாபிநாம் ததா । ததேஹ்யந்யத்ர கச்சாமோ த்ரு'ஷ்டம் ஸர்வம் த்வயாதுநா । த்வயா த்ரு'ஷ்டோ ஹி நரகஸ்ததேஹ்யந்யத்ர கம்யதாம் ॥ ௧௫.

தங்கள் செயல்களின் பலனை அனுபவிக்கும் நல்லவர்களும், பாவிகளும் — இப்போது நீ எல்லாவற்றையும் பார்த்தாயே, நாம் வேறு இடத்திற்கு போகலாம்; நீ நரகத்தையும் பார்த்தாயல்லவா, இனி நாம் அங்கிருந்து செல்லலாம்.

புத்ர உவாச ததஸ்தமக்ரதஃ க்ரு'த்வா ஸ ராஜா கந்துமுத்யதஃ । ததஶ்ச ஸர்வைருத்க்ருஷ்டம் யாதநாஸ்தாயிபிர்ந்ரு'பிஃ ॥ ௧௫.

மகன் சொன்னான்: பின்னர் அவனை முன்னிலைப்படுத்தி அந்த மன்னன் செல்ல தயாரானான். அப்போது துன்பம் அனுபவித்து கொண்டிருந்த எல்லா மனிதர்களும் கூடி அழைத்தனர்.

ப்ரஸாதம் குரு பூபேதி திஷ்ட தாவந்முஹூர்தகம் । த்வதங்கஸங்கீ பவநோ மநோ ஹ்லாதயதே ஹி நஃ ॥ ௧௫.

"மன்னா, தயை செய்து எங்களுக்கு அருள் செய்யும்! ஒரு கணம் இங்கே நிற்கவும்; உமது உடலைத் தொட்ட காற்று எங்கள் மனதை மகிழ்விக்கிறது."

பரிதாபஞ்ச காத்ரேப்யஃ பீடாபாதாஶ்ச க்ரு'த்ஸ்நஶஃ । அபஹந்தி நரவ்யாக்ர யதாம் குர மஹீபதே ॥ ௧௫.

"மண்ணின் அரசே, மனிதர்களில் சிறந்தவரே, உமது உடலைத் தொட்ட காற்று எங்களை வந்தடையும் போதெல்லாம் எங்கள் உடல் வலியும் துன்பமும் முற்றிலும் நீங்குகிறது."

ஏதச்ச்ருத்வா வசஸ்தேஷாம் தம் யாம்யபுருஷம் ந்ரு'பஃ । பப்ரச்ச கதமேதேஷாமாஹ்லாதோ மயி திஷ்டதி ॥ ௧௫.

அவர்கள் சொற்களை கேட்ட மன்னன், யமதூதனை நோக்கி, "எனக்காக இவர்கள் இவ்வாறு நிம்மதியடைகின்றனர் என்பது எப்படி?" என்று கேட்டான்.

கிம் மயா கர்ம தத்புண்யம் மர்த்யலோகே மஹத்க்ரு'தம் । ஆஹ்லாததாயிநீ வ்யுஷ்டிர்யேநேயம் ததுதீரய ॥ ௧௫.

"நான் பூமியில் என்ன பெரிய புண்ணிய செயல் செய்தேன், இதனால் இங்கு இவ்வளவு மகிழ்ச்சி, நிம்மதி கிடைக்கிறது? அதை எனக்கு கூறு."

யமபுருஷ உவாச பித்ரு'தேவாதிதிப்ரைஷ்யஶிஷ்டேநாந்நேந தே தநுஃ । புஷ்டிமப்யாகதா யஸ்மாத்தத்கதம் ச மநோ யதஃ ॥ ௧௫.

யமதூதன் சொன்னான்: "நீ முன்னோர்கள், தேவர்கள், விருந்தினர், தூதர்கள், அறிஞர்கள் ஆகியோருக்கு முறையாக உணவு அளித்ததால் உன் உடல் வளர்ந்தது; அதில் உன் மனமும் நிலைத்திருந்தது."

ததஸ்த்வத்காத்ரஸம்ஸர்கோ பவநோ ஹ்லாததாயகஃ । பாபகர்மக்ரு'தோ ராஜந் யாதநா ந ப்ரபாததே ॥ ௧௫.

"அதனால், மன்னா, உன் உடலைத் தொட்ட காற்று இங்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது; பாவம் செய்தவர்களுக்கு கூட, உன் அருகில் துன்பம் தாக்குவதில்லை."

அஶ்வமேதாதயோ யஜ்ஞாஸ்த்வயேஷ்டா விதிவத்யதஃ । ததஸ்த்வத்தர்ஶநாத்யாம்யா யந்த்ரஶஸ்த்ராக்நிவாயஸாஃ ॥ ௧௫.

"நீ விதிப்படி அசுவமேதம் போன்ற யாகங்களை செய்தாய்; உன்னைப் பார்ப்பதாலும், யமனின் கருவி, ஆயுதம், நெருப்பு, காற்று ஆகியவற்றால் உண்டாகும் துன்பம் குறைந்துவிட்டது."

பீடநச்சேததாஹாதிமஹாதுஃ கஸ்ய ஹேதவஃ । ம்ரு'துத்வமாகதா ராஜந் தேஜஸாபஹதாஸ்தவ ॥ ௧௫.

"அடிதடி, வெட்டுதல், எரித்தல் போன்ற பெரிய துன்பங்களுக்குக் காரணங்கள், உன் ஒளியால் தணிந்து, இப்போது மென்மையாகிவிட்டன, மன்னா."

ராஜோவாச ந ஸ்வர்கே ப்ரஹ்மலோகே வா தத்ஸுகம் ப்ராப்யதே நரைஃ । யதார்தஜந்துநிர்வாணதாநோத்தமிதி மே மதிஃ ॥ ௧௫.

மன்னன் சொன்னான்: "துன்பம் அனுபவிக்கும் உயிர்களுக்கு நிம்மதி தருவதால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி, சொர்க்கத்திலும் பிரம்மலோகத்திலும் கூட கிடைக்காது — இது என் மனநிலை."

யதி மத்ஸந்நிதாவேதாந் யாதநா ந ப்ரபாததே । ததோ பத்ரமுகாத்ராஹம் ஸ்தாஸ்யே ஸ்தாணுரிவாசலஃ ॥ ௧௫.

"என் அருகில் இருக்கும்போது இவர்கள் துன்பம் அனுபவிக்கவில்லை என்றால், நல்ல முகமுள்ளவனே, நான் இங்கே ஒரு மலை போல அசையாமல் நிற்பேன்."

யமபுருஷ உவாச ஏஹி ராஜந் ப்ரகச்சாமோ நிஜபுண்யஸமர்ஜிதாந் । புங்க்ஷ்வ போகாநபாஸ்யேஹ யாதநாஃ பாபகர்மணாம் ॥ ௧௫.

யமதூதன் சொன்னான்: "வா மன்னா, நாம் செல்லலாம்; நீ உன் புண்ணியத்தால் சம்பாதித்த இன்பங்களை அனுபவி. இங்கு பாவிகளுக்கான துன்பங்கள் உனக்கு இல்லை."

ராஜோவாச தஸ்மாந்ந தாவத்யாஸ்யாமி யாவதேதே ஸுதுஃ கிதாஃ । மத்ஸந்நிதாநாத்ஸுகிநோ பவந்தி நரகௌகஸஃ ॥ ௧௫.

மன்னன் சொன்னான்: "எனவே, இங்கு மிகுந்த துன்பத்தில் இருக்கும் நரக வாசிகள் என் அருகில் மகிழ்ச்சியடையும் வரை, நான் இங்கிருந்து செல்லமாட்டேன்."

திக்தஸ்ய ஜீவநம் பும்ஸஃ ஶரணார்திநமாதுரம் । யோ நார்தமநுக்ரு'ஹ்ணாதி வைரிபக்ஷமபி த்ருவம் ॥ ௧௫.

"துன்பத்தில் இருக்கிறவரும், தஞ்சம் நாடி வந்தவரும்—even பகைவராக இருந்தாலும்—அவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டாத மனிதனின் வாழ்வுக்கு நாணம்."

யஜ்ஞதாநதபாம்ஸீஹ பரத்ர ச ந பூதயே । பவந்தி தஸ்ய யஸ்யார்தபரித்ராணே ந மாநஸம் ॥ ௧௫.

இங்கேயும் பிற பிறவியிலும், யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை, துன்பப்படுவோரைக் காப்பதற்காக மனம் செலுத்தாதவருக்கு பயன் தராது.

நரஸ்ய யஸ்ய கடிநம் மநோ பாலாதுராதிஷு । வ்ரு'த்தேஷு ச ந தம் மந்யே மாநுஷம் ராக்ஷஸோ ஹி ஸஃ ॥ ௧௫.

ஒருவன் மனம் குழந்தைகள், நோயாளிகள், முதியவர்கள் ஆகியோரிடம் கடுமையாக இருந்தால், அவனை நான் மனிதன் என்று கருதமாட்டேன்; அவன் ஒரு அரக்கன் தான்.

ஏதேஷாம் ஸந்நிகர்ஷாத்து யத்யக்நிபரிதாபஜம் । ததோக்ரகந்தஜம் வாபி துஃ கம் நரகஸம்பவம் ॥ ௧௫.

இவர்கள் அருகில் இருப்பதால் தீயின் எரிச்சல் போலவோ, கடும் வாசனை போலவோ, நரகத்தில் ஏற்படும் துன்பம் போலவோ துன்பம் வந்தாலும்—

க்ஷுத்பிபாஸாபவம் துஃ கம் யச்ச மூர்ச்சாப்ரதம் மஹத் । ஏதேஷாம் த்ராணதாநந்து மந்யே ஸ்வர்கஸுகாத்பரம் ॥ ௧௫.

அல்லது பசிப்பசி, தாகம், மயக்கம் வருமளவு பெரிய வேதனை வந்தாலும் கூட, இவர்களுக்கு பாதுகாப்பு அளிப்பது சொர்க்க சுகத்தைவிட உயர்ந்தது என்று நான் நினைக்கிறேன்.