மார்கண்டேயபுராணம்

தத்ராப்ஸரா வபுர்நாம முநிக்ஷோபணகர்விதா । ப்ரத்யுவாசாத்ய யாஸ்யாமி யத்ராஸௌ ஸம்ஸ்திதோ முநிஃ॥௧.

அங்கே, முனிவர்களை கலக்க வைக்கும் திறமைக்கு பெருமை கொண்ட வபு என்ற அப்சரா, "இன்று அந்த முனிவர் இருக்கிற இடத்திற்கு நான் செல்வேன்," என்று பதிலளித்தாள்.

அத்ய தம் தேஹயந்தாரம் ப்ரயுக்தேந்த்ரியவாஜிநம் । ஸ்மரஶஸ்த்ரகலத்ரஶ்மிம் கரிஷ்யாமி குஸாரதிம்॥௧.

இன்று, காமதேவன் உதவியுடன், ஆசையின் அம்புகள் சொட்டும் அவன் மூலம், அந்த மனத்தை அடக்கிய முனிவரையும் நான் வெல்லச் செய்வேன்.

ப்ரஹ்மா ஜநார்தநோ வாபி யதி வா நீலலோஹிதஃ । தமப்யத்ய கரிஷ்யாமி காமபாணக்ஷதாந்தரம்॥௧.

பிரம்மா, ஜனார்த்தனன், அல்லது நீலக்கண்டன் யாராக இருந்தாலும், இன்று அவர்களையும் காமத்தின் அம்பால் காயப்படுத்தி விடுவேன்.

இத்யுக்த்வா ப்ரஜகாமாத ப்ராலேயாத்ரிம் வபுஸ்ததா । முநேஸ்தபஃ ப்ரபாவேண ப்ரஶாந்தஶ்வாபதாஶ்ரமம்॥௧.

இவ்வாறு கூறி, வபு அப்போது பனிமலைக்கு சென்றாள்; அங்கு முனிவரின் தவசக்தியால் காட்டுமிருகங்களும் அமைதியாக இருந்த ஆசிரமத்திற்கு சென்றாள்.

ஸ பும்ஸ்கோகிலமாதுர்யா யத்ராஸ்தே ஸ மஹாமுநிஃ । க்ரோஶமாத்ரம் ஸ்திதா தஸ்மாதகாயத வராப்ஸராஃ॥௧.

அங்கு அந்த மகா முனிவர் இருந்த இடத்தில், ஆண் கூகிலின் இனிய குரலைப் போல, சிறிது தூரத்தில் நின்று அந்த சிறந்த அப்சரா பாட ஆரம்பித்தாள்.

தத்கீதத்வநிமாகர்ண்ய முநிர்விஸ்மிதமாநஸஃ । ஜகாம தத்ர யத்ராஸ்தே ஸா பாலா ருசிராநநா॥௧.

அந்த பாடலின் ஒலியை கேட்ட முனிவர், ஆச்சரியமடைந்த மனதுடன், அந்த அழகான முகமுடைய பெண் இருந்த இடத்திற்கு சென்றார்.

தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா சாருஸர்வாங்கீம் முநிஃ ஸம்ஸ்தப்ய மாநஸம் । க்ஷோபணாயாகதாம் ஜ்ஞாத்வா கோபாமர்ஷஸந்விதஃ॥௧.

அவளை, எல்லா அங்கங்களும் அழகாக இருப்பதை பார்த்த முனிவர், மனதை கட்டுப்படுத்தி, அவள் தன்னை கலக்க வந்ததை அறிந்து, கோபத்தாலும் வெறுப்பாலும் நிரம்பினார்.

உவாசேதம் ததோ வாக்யம் மஹர்ஷிஸ்தாம் மஹாதபாஃ॥௧.

பின்னர் அந்த மகா தவசக்தி கொண்ட முனிவர், அவளிடம் இவ்வாறு பேசினார்.

யஸ்மாத்துஃ கார்ஜிதஸ்யேஹ தபஸோ வித்நகாரணாத் । ஆகதாஸி மதோந்மத்தே மம துஃ காய கேசரி॥௧.

நீ, வானில் பறக்கும் பெண்ணே, பெருமையில் மயங்கி, நான் கடினமாக ஈட்டிய தவத்தைத் தடை செய்ய வந்ததால், எனக்கு துன்பம் உண்டாக்கினாய்.

தஸ்மாத் ஸுபர்ணகோத்ரே த்வம் மத்க்ரோதகலுஷீக்ரு'தா । ஜந்ம ப்ராப்ஸ்யஸி துஷ்ப்ரஜ்ஞே யாவத்வர்ஷாணி ஷோடஶ॥௧.

அதனால், என் கோபத்தால் களங்கமடைந்த நீ, பறவைகளின் வம்சத்தில் பதினாறு ஆண்டுகள் பிறப்பெடுப்பாய், அறிவில்லாதவளே.

நிஜரூபம் பரித்யஜ்ய பக்ஷிணீரூபதாரிணீ । சத்வாரஸ்தே ச தநயா ஜநிஷ்யந்தேऽதமாப்ஸராஃ॥௧.

உன் இயல்பான உருவத்தை விட்டுவிட்டு, பறவையாக மாறி, நீ நான்கு மகன்களைப் பெறுவாய், அப்சராசிகளில் தாழ்ந்தவளே.

அப்ராப்ய தேஷு ச ப்ரீதிம் ஶஸ்த்ரபூதா புநர்திவி । வாஸமாப்ஸ்யஸி வக்தவ்யம் நோத்தரம் தே கதஞ்சந॥௧.

அவர்களிடம் சந்தோஷம் பெறாமல், இந்த தண்டனையால் தூய்மையடைந்து, மீண்டும் வானுலகில் வாழ்வாய்; நீ எந்த விதமான பதிலும் சொல்லக்கூடாது.

இதி வசநமஸஹ்யம் கோபஸம்ரக்தத்ரு'ஷ்டிஶ் சலகலபலயாம் தாம் மாநிநீம் ஶ்ராவயித்வா । தரலதரதரங்காம் காம் பரித்யஜ்ய விப்ரஃ ப்ரதிதகுணகணௌகாம் ஸம்ப்ரயாதாஃ ககங்காம்॥௧.

இவ்வாறு சகிக்க முடியாத சாபத்தை, கோபத்தில் கண்கள் சிவந்த முனிவர் கூறி விட்டு, நடுங்கும் அந்த பெருமை கொண்டவளை விட்டுச் சென்றார். அவள், மனம் அலைமோதும் நதியின் அலைகள் போல் கலங்க, புகழ்பெற்ற பல நல்ல குணங்கள் கொண்ட பறவைகளில் பிறந்தாள்.

; தர்மபக்ஷிண ஊசுஃ ஹரிஶ்சந்த்ரேதி ராஜர்ஷிராஸீத் த்ரேதாயுகே புரா । தர்மாத்மா ப்ரு'திவீபாலஃ ப்ரோல்லஸத்கீர்திருத்தமஃ॥௭.

த்ரேதாயுகத்தில், ஹரிச்சந்திரன் என்ற ஒரு அரச ஋ஷி இருந்தார். அவர் தர்மத்தில் நிலைத்தவர், பூமியை ஆளும் மன்னன், புகழ் எல்லா இடங்களிலும் பரவியிருந்தது.

ந துர்பிக்ஷம் ந ச வ்யாதிர்நாகாலமரணம் ந்ரு'ணாம் । நாதர்மருசயஃ பௌராஸ்தஸ்மிந் ஶாஸதி பார்திவே॥௭.

அவர் ஆட்சி செய்யும் காலத்தில், மக்களுக்கு பஞ்சம் இல்லை, நோய் இல்லை, காலத்துக்கு முந்தி மரணம் இல்லை, நகரமக்கள் தவறான வழியில் செல்லவும் இல்லை.

பபூவுர்ந ததோந்மத்தா தந-வீர்ய-தபோமதைஃ । நாஜாயந்த ஸ்த்ரியஶ்சைவ காஶ்சிதப்ராப்தயௌவநாஃ॥௭.

அந்த நாடில், செல்வம், பலம், தவம் ஆகியவற்றால் மதிப்பவர்கள் இல்லை; பெண்கள் யாவரும் பரிபூரண யௌவனத்துடன் பிறந்தார்கள்.

ஸ கதாசிந்மஹாபாஹுரரண்யேऽநுஸரந் ம்ரு'கம் । ஶுஶ்ராவ ஶப்தமஸக்ரு'த் த்ராயஸ்வேதி ச யோஷிதாம்॥௭.

ஒரு நாள், அந்த வலிமைமிக்க மன்னன் காட்டில் மான் வேட்டையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, பெண்கள் மீண்டும் மீண்டும் 'எங்களை காப்பாற்றுங்கள்!' என்று அழைக்கும் சப்தம் கேட்டார்.

ஸ விஹாய ம்ரு'கம் ராஜா மா பைஷீரித்யபாஷத । மயி ஶாஸதி துர்மேதாஃ கோऽயமந்யாயவ்ரு'த்திமாந்॥௭.

அந்த மான் வேட்டையை விட்டுவிட்டு, மன்னன் 'பயப்படாதீர்கள்!' என்று கூறினார். 'நான் ஆளும் போது, இப்படி தீய செயல் செய்யும்வர் யார்?' என்று கேட்டார்.

தத்க்ரந்திதாநுஸாரீ ச ஸர்வாரம்பவிகாதக்ரு'த் । ஏகஸ்மிந்நந்தரே ரௌத்ரோ விக்நராட் ஸமசிந்தயத்॥௭.

அந்த அழுகுரலைத் தொடர்ந்து சென்ற மன்னன், எல்லா தடைகளுக்கும் காரணமான ஒரு கொடூர உருவத்தை எதிர்கொண்டார்; அவன் உள்ளத்தில் யோசிக்கத் தொடங்கினான்.

விஶ்வாமித்ரோऽயமதுலம் தப ஆஸ்தாய வீர்யவாந் । ப்ராகஸித்தாபவாதீநாம் வித்யாஃ ஸாத்யதி வ்ரதீ॥௭.

இவர் தான் விஸ்வாமித்திரர்; ஒப்பற்ற தவசக்தியும் வலிமையும் உடையவர். முன்பு தேவர்கள் பெற்ற அந்த அறிவை, விரதத்தால் இவர் சாதிக்கிறார்.

ஸாத்யமாநாஃ க்ஷமாமௌநசித்தஸம்யமிநாமுநா । தா வை பயார்தாஃ க்ரந்தந்தி கதம் கார்யமிதம் மயா॥௭.

அவர் பொறுமை, மௌனம், மனநிலையை கட்டுப்படுத்தி அந்த அறிவை அடைய முயற்சிக்கிறார். அதனால் பயந்து அந்த பெண்கள் அழுகிறார்கள். இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

தேஜஸ்வீ கௌஶிகஶ்வேஷ்டோ வயமஸ்ய ஸுதுர்பலாஃ । க்ரோஶந்த்யேதாஸ்ததா பீதா துஷ்பாரம் ப்ரதிபாதி மே॥௭.

அந்த சக்திவான கௌசிகர் குதிரைகளால் பாதுகாக்கப்படுகிறார்; நாங்கள் மிகவும் பலவீனமானவர்கள். இந்தப் பெண்கள் பயத்தில் அழுகிறார்கள்; இதைத் தாண்டுவது எனக்கு கடினமாகத் தெரிகிறது.

அதவாயம் ந்ரு'பஃ ப்ராப்தோ மா பைரிதி வதந் முஹுஃ । இமமேவ ப்ரவிஶ்யாஶு ஸாதயிஷ்யே யதேப்ஸிதம்॥௭.

அல்லது, இந்த மன்னன் வந்து, மீண்டும் மீண்டும் 'பயப்படாதீர்கள்' என்று சொல்கிறார். நான் உடனே அவனுள் புகுந்து, எனக்குப் பிடித்ததை செய்து முடிப்பேன்.

இதி ஸம்சிந்த்ய ரௌத்ரேண விக்நராஜேந வை ததஃ । தேநாவிஷ்டோ ந்ரு'பஃ கோபாதிதம் வசநமப்ரவீத்॥௭.

இவ்வாறு யோசித்த அந்த கொடூரமான தடைகளின் தலைவன், மன்னனுள் புகுந்தான். கோபத்தால் அந்த மன்னன் இவ்வாறு பேசினார்.

கோऽயம் பக்நாதி வஸ்த்ராந்தே பாவகம் பாபக்ரு'ந்நரஃ । பலோஷ்ணதேஜஸா தீப்தே மயி பத்யாவுபஸ்திதே॥௭.

நான் இருக்கும்போது, தன் உடை ஓரத்தில் தீயை எரிக்கும் இந்தப் பாவி யார்? அவன் பலத்தாலும் வெப்பத்தாலும் ஜொலிக்கிறான்.

ஸோऽத்ய மத்கார்முகாக்ஷேப-விதீபிததிகந்தரைஃ । ஶரைர்விபிந்நஸர்வாங்கோ தீர்கநித்ராம் ப்ரவேக்ஷ்யதி॥௭.

இன்று என் வில்லிலிருந்து புறப்படும் அம்புகள் எல்லா திசைகளையும் ஒளிரச் செய்யும்; அவன் உடல் முழுவதும் குத்தப்பட்டு, நீண்ட உறக்கத்தில் விழுவான்.

விஶ்வாமித்ரஸ்ததஃ க்ருத்தஃ ஶ்ருத்வா தந்ந்ரு'பதேர்வசஃ । க்ருத்தே சர்ஷிவரே தஸ்மிந் நேஶுர்வித்யாஃ க்ஷணேந தாஃ॥௭.

மன்னனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட விஸ்வாமித்திரர் கோபமடைந்தார். அந்த முனிவர் கோபமடைந்தவுடன், அந்த அறிவு கண நேரத்தில் மறைந்தது.

ஸ சாபி ராஜா தம் த்ரு'ஷ்ட்வா விஶ்வாமித்ரம் தபோநிதிம் । பீதஃ ப்ராவேபதாத்யர்தம் ஸஹஸாஶ்வத்தபர்ணவத்॥௭.

அப்போது, விஸ்வாமித்திரரை—தவத்தின் பொக்கிஷமாக உள்ளவரை—மன்னன் பார்த்ததும், மிகுந்த பயத்தில், அச்வத்த மர இலை போல் நடுங்கினார்.

ஸ துராத்மந்நிதி யதா முநிஸ்திஷ்டேதி சாப்ரவீத் । ததஃ ஸ ராஜா விநயாத் ப்ரணிபத்யாப்யபாஷத॥௭.

அந்த முனிவர், 'நீ தீயவன்' என்று கூறி நின்றபோது, மன்னன் பணிவுடன் வணங்கி, அன்போடு பேசினார்.