மார்கண்டேயபுராணம்

மக்நஸ்ய துஃ கஜலதௌ பாரஃ ப்ராணவியோஜநம் । ஏகோऽபி பாலகோ யோऽயமாஸீத்வம்ஶகரஃ ஸுதஃ॥௮.

துயரக் கடலில் மூழ்கியவனுக்கு ஒரே கரை மரணமே; இப்போது என் வம்சத்தை தொடரும் ஒரே மகனும் இல்லை.

மம தைவாம்புவேகேந மக்நஃ ஸோऽபி பலீயஸா । கதம் ப்ராணாந் விமுஞ்சாமி பராயத்தோऽஸ்மி துர்கதஃ॥௮.

என் விதியின் பேரழுத்தால், நான் வலிமை உள்ளவனாக இருந்தாலும், நீரிலே மூழ்கும் போல் துயரத்தில் மூழ்கிவிட்டேன். இந்தப் பாழான நிலைமையில், என் உயிரை விட்டுவிட என்னால் எப்படி முடியும்?

அதவா நார்திநா க்லிஷ்டோ நரஃ பாபமவேக்ஷதே । திர்யக்த்வே நாஸ்தி தத்துஃ ஶம் நாஸிபத்ரவநே ததா॥௮.

அல்லது, துன்பத்தில் சிக்கியவன் பாவம் செய்ய நினைக்கலாம்; ஆனால், ஒரு மிருகமாக இருந்தால் அந்த அளவுக்கு வேதனை இல்லை, பட்டையில்கள் நிறைந்த காட்டிலும் அப்படி இல்லை.

வைதரண்யாங்குதஸ்தாத்ரு'க் யாத்ரு'ஶம் புத்ரவிப்லவே । ஸோऽஹம் ஸுதஶிரீரேண தீப்யமாநே ஹுதாஶநே॥௮.

வைதரணி நதியில் உள்ள கொடுமை, பிள்ளையை இழந்த துக்கம் போலவே. அந்த மாதிரி, என் மகனின் உடல் தீயில் எரிகின்றபோது நானும் அதே வேதனையில் இருக்கிறேன்.

நிபதிஷ்யாமி தந்வங்கி க்ஷந்தவ்யம் குக்ரு'தம் மம । அநுஜ்ஞாதா ச கச்ச த்வம் விப்ரவேஶ்ம ஸுசிஸ்மிதே॥௮.

மெல்லிய உருவமுள்ளவளே, நான் விழப்போகிறேன்; என் தவறுகளை மன்னித்துவிடு. நீ அனுமதி பெற்றவளாக, அழகாகப் புன்னகைக்கும் பெண்ணே, அந்த பிராமணனின் வீட்டுக்கு போ.

மம வாக்யஞ்ச தந்வங்கி நிபோதாத்ரு'தமாநஸா । யதி தத்தம் யதி ஹுதம் குரவோ யதி தோஷிதாஃ॥௮.

மெல்லிய உருவமுள்ளவளே, என் வார்த்தைகளை பக்தியுடன் கேள்; நான் எதையாவது தானம் செய்திருந்தால், யாகம் செய்திருந்தால், பெரியவர்களை மகிழ வைத்திருந்தால்—

பரத்ர ஸங்கமோ பூயாத் புத்ரேண ஸஹ ச த்வயா । இஹ லோகே குதஸ்த்வேதத் பவிஷ்யதி மமேங்கிதம்॥௮.

அடுத்த உலகில் என் மகனும், நீயும் சேர்ந்து என்னுடன் மீண்டும் கூடட்டும்; இந்த உலகில் என் ஆசை நிறைவேறும் வாய்ப்பு எங்கே?

த்வயா ஸஹ மம ஶ்ரேயோ கமநம் புத்ரமார்கணே । யந்மயா ஹஸதா கிஞ்சித்ரஹஸ்யே வா ஶுசிஸ்மிதே॥௮.

நீயும் நானும் சேர்ந்து, நம் மகனைத் தேடி செல்லுவது எனக்கு சிறந்தது; அழகாகப் புன்னகைக்கும் பெண்ணே, நான் எப்போதாவது, சிரித்தபோது அல்லது இரகசியமாக ஏதாவது தவறாகப் பேசியிருந்தால்—

அஶ்லீலமுக்தம் தத் ஸர்வம் க்ஷந்தவ்யம் மம யாசதஃ । ராஜபத்நீதி கர்வேண நாவஜ்ஞேயஃ ஸ தே த்விஜஃ । ஸர்வயத்நேந தே தோஷ்யஃ ஸ்வாமிதைவதவச்சுபே॥௮.

என் வாயால் தவறாகச் சொன்ன எல்லாவற்றையும் நீ மன்னிக்க வேண்டும் என்று நான் கேட்கிறேன். அரசி என்ற பெருமையால் அந்தப் பிராமணனை இகழாதே; எல்லா முயற்சியாலும் அவரை மகிழ்விப்பாய், எப்படி உன் கணவரையும் தெய்வத்தையும் மதிப்பாயோ, அதுபோல், சுபமானவளே.

; ராஜபத்ந்யுவாச அஹமப்யத்ர ராஜர்ஷே தீப்யமாநே ஹுதாஶநே । துஃ கபாராஸஹாத்யைவ ஸஹ யாஸ்யாமி வை த்வயா॥௮.

அரசரே, தீயில் எரிகின்ற மகனைக் கண்டு, இந்த துக்கத்தின் பாரத்தை தாங்க முடியாமல், நானும் இன்று உன்னுடன் சேர்ந்து செல்லப்போகிறேன்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ததஃ க்ரு'த்வா சிதாம் ராஜா ஆரோப்ய தநயம் ஸ்வகம் । பார்யயா ஸஹிதஶ்சாஸௌ பத்தாஞ்ஜலிபுடஸ்ததா॥௮.

பிறகு, அந்த அரசன் சிதையை அமைத்து, தன் மகனை அதில் வைத்தான்; தன் மனைவியுடன் சேர்ந்து, இருவரும் கைகூப்பி அங்கு நின்றனர்.

சிந்தயந் பரமாத்மாநமீஶம் நாராயணம் ஹரிம் । ஹ்ரு'த்கோடரகுஹாஸீநம் வாஸுதேவம் ஸுரேஶ்வரம் । அநாதிநிதநம் ப்ரஹ்ம க்ரு'ஷ்ணம் பீதாம்பரம் ஶுபம்॥௮.

அவன், மனதின் ஆழ்குகையில் அமர்ந்திருக்கும் பரமாத்மாவை, நாராயணனை, ஹரியை, வாசுதேவனை, தேவர்களின் தலைவனை, ஆதியுமில்லை அந்தமுமில்லாத பிரம்மத்தை, மஞ்சள் உடை அணிந்த கிருஷ்ணனை, சுபமானவனை தியானித்தான்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய ஸர்வே தேவாஃ ஸவாஸவாஃ । தர்மம் ப்ரமுகதஃ க்ரு'த்வா ஸமாஜக்முஸ்த்வராந்விதாஃ॥௮.

அவன் தியானித்து கொண்டிருக்கையில், எல்லா தேவர்களும், இந்திரனும் உடன், தர்மனை முன்வைத்து விரைவாக வந்தனர்.

ஆகத்ய ஸர்வே ப்ரோசுஸ்தே போ போ ராஜந் ! ஶ்ரு'ணு ப்ரபோ । அயம் பிதாமஹஃ ஸாக்ஷாத்தர்மஶ்ச பகவாந் ஸ்வயம்॥௮.

அவர்கள் அனைவரும் வந்து, 'அரசே, கேளுங்கள்! இங்கு பிரம்மதேவன் நேரில் வந்துள்ளார், தர்மதேவனும் தாமாக வந்துள்ளார்' என்று சொன்னார்கள்.

ஸாத்யாஶ்ச விஶ்வே மருதோ லோகபாலாஃ ஸவாஹநாஃ । நாகாஃ ஸித்தாஃ ஸகந்தர்வா ருத்ராஶ்சைவ ததாஶ்விநௌ॥௮.

சாத்யர்கள், விச்வேதேவர்கள், மருத்துகள், உலகத்தை காக்கும் தேவதைகள், நாகர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், ருத்ரர்கள், அஷ்வினிகள் ஆகியோரும் வந்திருந்தனர்.

ஏதே சாந்யே ச பஹவோ விஶ்வாமித்ரஸ்ததைவ ச । விஶ்வத்ரயேண யோ மித்ரம் கர்தும் ந ஶகிதஃ புரா॥௮.

இவர்கள் மட்டுமல்ல, மேலும் பலரும், விஸ்வாமித்திரரும் வந்திருந்தார்; முன்பு உலகத்தின் மூன்று பகுதிகளோடும் நட்பு கொள்ள முடியாதவராக இருந்தார்.

விஶ்வாமித்ரஸ்து தே மைத்ரீமிஷ்டஞ்சாஹர்துமிச்சதி । ஆருரோஹ ததஃ ப்ராப்தோ தர்மஃ ஶக்ரோऽத காதிஜஃ॥௮.

இப்போது விஸ்வாமித்திரர் உன்னுடன் நட்பு கொள்ள விரும்புகிறார்; பின்னர் தர்மன், இந்திரன், காதியின் மகன் ஆகியோரும் மேலே வந்து சேர்ந்தனர்.

; தர்மி உவாச மா ராஜந் ! ஸாஹஸம் கார்ஷோர்தர்மோऽஹம் த்வாமுபாகதஃ । திதிக்ஷா-தம-ஸத்யாத்யைஃ ஸ்வகுணைஃ பரிதோஷிதஃ॥௮.

தர்மன் சொன்னான்: 'அரசே, அவசரமாக எதையும் செய்யாதே! நான் தர்மன், உன்னிடம் வந்துள்ளேன்; நீ தாங்கும் மனம், அடக்கம், உண்மை ஆகிய நல்ல பண்புகளால் மகிழ்ந்துள்ளேன்.'

; இந்த்ர உவாச ஹரிஶ்சந்த்ர மாஹபாக ! ப்ராப்தஃ ஶக்ரோऽஸ்மிதேऽந்திகம் । த்வயா ஸபார்யபுத்ரேண ஜிதா லோகாஃ ஸநாதநாஃ॥௮.

இந்திரன் சொன்னான்: 'அருமை பெற்ற ஹரிச்சந்திரா! நான் இந்திரன், உன்னிடம் வந்துள்ளேன்; நீயும் உன் மனைவியும் மகனும் சேர்ந்து, நிலையான உலகங்களை வென்றுள்ளீர்கள்.'

ஆரோஹ த்ரிதிவம் ராஜந் ! பார்யாபுத்ரஸமந்விதஃ । ஸுதுஷ்ப்ராப்தம் நரைரந்யைர்ஜிதமாத்மீயகர்மபிஃ॥௮.

அரசே! நீயும் உன் மனைவியும் மகனும் சேர்ந்து, மற்ற மனிதர்கள் எளிதில் அடைய முடியாத அந்த சுவர்க்கத்தை, உன் சொந்த நற்கர்மங்களால் அடைந்துள்ளாய்; அதற்கு ஏறிச் செல்லவும்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ததோऽம்ரு'தமயம் வர்ஷமபம்ரு'த்யுவிநாஶநம் । இந்த்ரஃ ப்ராஸ்ரு'ஜதாகாஶாச்சிதாஸ்தாநகதஃ ப்ரபுஃ॥௮.

அப்போது, தேவர்களின் கூட்டத்தில் அமர்ந்திருந்த இந்திரன், விண்ணிலிருந்து மரணத்தை அழிக்கும் அமுதமழையை பொழிந்தான்.

புஷ்பவர்ஷஞ்ச ஸுமஹத்தேவதுந்துபிநிஸ்வநம் । ததஸ்ததோ வர்தமாநே ஸமாஜே தேவஸம்குலே॥௮.

அந்த தேவர்களின் கூட்டத்தில், அப்போது மலர்மழை பெரிதாக பொழிந்தது; தேவதுந்துபிகள் ஒலித்தன.

ஸமுத்தஸ்தௌ ததஃ புத்ரோ ராஜ்ஞஸ்தஸ்ய மஹாத்மநஃ । ஸுகுமாரதநுஃ ஸுஸ்தஃ ப்ரஸந்நேந்த்ரியமாநஸஃ॥௮.

அந்த மகாத்மாவான அரசரின் மகன், மென்மையான உடலுடன், ஆரோக்கியமாகவும், மனமும் இంద్రியங்களும் தெளிவாகவும் எழுந்தான்.

ததோ ராஜா ஹரிஶ்சந்த்ரஃ பரிஷ்வஜ்ய ஸுதம் க்ஷணாத் । ஸபார்யஃ ஸ ஶ்ரியா யுக்தோ திவ்யமால்யாம்பராந்விதஃ॥௮.

உடனே, ஹரிச்சந்திரன் தன் மகனைத் தழுவிக் கொண்டான்; அவன் மனைவியுடன், தெய்வீக மாலையுடனும் ஆடையுடனும், ஒளிவுடன் காட்சியளித்தான்.

ஸுஸ்தஃ ஸம்பூர்ணஹ்ரு'தயோ முதா பரமயா யுதஃ । பபூவ தத்க்ஷணாதிந்த்ரோ பூயஶ்சைநமபாஷத॥௮.

அந்தக் கணத்தில், அவன் ஆரோக்கியமாகவும், மனம் நிறைவாகவும், பேரானந்தத்துடன் ஆனான்; பின்னர் இந்திரன் மீண்டும் அவனை நோக்கி பேசினான்.

ஸபார்யஸ்த்வம் ஸபுத்ரஶ்ச ப்ராப்ஸ்யஸே ஸத்கதிம் பராம் । ஸமாரோஹ மாஹபாக நிஜாநாம் கர்மணாம் பலைஃ॥௮.

நீயும் உன் மனைவியும் மகனும் சேர்ந்து, உன் சொந்த நற்கர்மங்களின் பலனால், உயர்ந்த நல்ல நிலையை அடைவாய்; அதற்காக ஏறிச் செல்லவும், மகாபாக்கியசாலி!

; ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச தேவராஜாநநுஜ்ஞாதஃ ஸ்வாமிநா ஶ்வபசேந வை । அகத்வா நிஷ்க்ரு'திம் தஸ்ய நாரோக்ஷ்யேऽஹம் ஸுராலயம்॥௮.

ஹரிச்சந்திரன் கூறினான்: 'தேவராஜா! நீ அனுமதி அளித்தாலும், என் உரிமையாளர் ஆன அந்தச் சுடுகாடுவாழ்க்கை மனிதருக்குக் கடமை செய்ததை நிறைவேற்றாமல், நான் தேவர்களின் உலகத்திற்கு செல்லமாட்டேன்.'

; தர்ம உவாச தவைநம் பாவிநம் க்லேஶமவகம்யாத்மமாயயா । ஆத்மா ஶ்வபாகதாம் நீதோ தர்ஶிதம் தச்ச சாபலம்॥௮.

தர்மன் கூறினான்: 'உனக்கு எதிர்காலத்தில் வரும் துன்பத்தை என் சக்தியால் அறிந்து, நானே உன்னை அந்தச் சுடுகாடுவாழ்க்கைக்கு அழைத்தேன்; அந்தச் சஞ்சலத்தையும் உனக்குக் காட்டினேன்.'

; இந்த்ர உவாச ப்ரார்த்யதே யத் பரம் ஸ்தாநம் ஸமஸ்தைர்மநுஜைர்புவி । ததாரோஹ ஹரிஶ்சந்த்ர ஸ்தாநம் புண்யக்ரு'தாம் ந்ரு'ணாம்॥௮.

இந்திரன் கூறினான்: 'ஹரிச்சந்திரா! பூமியில் எல்லா மனிதர்களும் விரும்பும் அந்த உயர்ந்த நிலையை, நற்கர்மம் செய்தவர்கள் அடையும் அந்த இடத்தை நீயும் ஏறிச் செல்லவும்.'