மார்கண்டேயபுராணம்

ஏவமுக்த்வா ஸமாஶ்லிஷ்ய கண்டம் ராஜ்ஞோ ந்ரு'பாத்மஜா । கஷ்டஶோகஶதாதாரா விலலாபார்தயா கிரா॥௮.

இவ்வாறு சொல்லி, அரசியின் மகள் தந்தையின் கழுத்தை அணைத்து, நூறு துயரங்கள் பொங்கும் கண்ணீருடன், வலியோடு அழுதாள்.

; ராஜபத்ந்யுவாச ராஜந் ! ஸ்வப்நோऽத தத்யம் வா யதேதந்மந்யதே பவாந் । தத் கத்யதாம் மஹாபாக மநோ வை முஹ்யதே மம॥௮.

அரசி கூறினாள்: அரசே! இது கனவா, உண்மையா? தயவு செய்து சொல்லுங்கள், என் மனம் குழப்பமடைந்துவிட்டது.

யத்யேததேவம் தர்மஜ்ஞ நாஸ்தி தர்மே ஸஹாயதா । ததைவ விப்ரதேவாதிபூஜநே பாலநே புவஃ॥௮.

இது உண்மையெனில், தர்மத்தில் துணை இல்லை; பிராமணர், தேவர்கள், பூமி ஆகியவற்றை வழிபடுவதிலும் பாதுகாப்பதிலும் பயன் இல்லை.

நாஸ்தி தர்மஃ குதஃ ஸத்யமார்ஜவம் சாந்ரு'ஶம்ஸதா । யத்ர த்வம் தர்மபரமஃ ஸ்வராஜ்யாதவரோபிதஃ॥௮.

தர்மத்தை விரும்பும் நீ உன் சுய அரசாட்சியில் இருந்து வீழ்ந்தபோது, தர்மம், உண்மை, நேர்மை, இரக்கம் எதுவும் இல்லை.

இதி தஸ்யா வசஃ ஶ்ருத்வா நிஶ்வஸ்யோஷ்ணம் ஸகத்கதம் । கதயாமாஸ தந்வங்க்யா யதா ப்ராப்தா ஶ்வபாகதா॥௮.

அவளது வார்த்தைகள் கேட்ட அரசன், சூடானためகத்துடன், தடுமாறும் குரலில், தன் மனைவிக்கு தன் நிலை எப்படி இப்படி ஆனது என்று சொன்னான்.

ருதித்வா ஸாபி ஸுசிரம் நிஶ்வஸ்யோஷ்ணஞ்ச துஃ கிதா । ஸ்வபுத்ரமரணம் பீருர்யதாவ்ரு'த்தம் ந்யவேதயத்॥௮.

அவளும் நீண்ட நேரம் அழுது, துயரத்தில் ஆழ்ந்து, பயந்து, தன் மகன் இறந்ததை நடந்தபடியே சொன்னாள்.

; ராஜோவாச ப்ரியே ! ந ரோசயே தீர்கம் காலம் க்லேஶமுபாஸிதும் । நாத்மாயத்தஶ்ச தந்வங்கி பஶ்ய மே மந்தபாக்யதாம்॥௮.

அரசன் கூறினான்: இனியவளே! நீண்ட நாட்கள் துன்பம் அனுபவிக்க விரும்பவில்லை; என் விதி என் கையில் இல்லை, என் துரதிர்ஷ்டத்தை பார்.

சண்டாலேநாநநுஜ்ஞாதஃ ப்ரவேக்ஷ்யே ஜ்வலநம் யதி । சண்டாலதாஸதாம் யாஸ்யே புநரப்யந்யஜந்மநி॥௮.

சண்டாளனின் அனுமதி இல்லாமல் நான் நெருப்பில் பாய்ந்தால், அடுத்த பிறவியிலும் சண்டாளனுக்கு அடிமையாகவே பிறப்பேன்.

நரகே ச தபிஷ்யாமி கோடகஃ க்ரு'மிபோஜநஃ । வைதரண்யாம் மஹாபூய-வஸாஸ்ரு'க்-ஸ்நாயுபிச்சிலே॥௮.

நரகத்தில் நான் புழுக்களால் உண்ணப்பட்டு, வைதரிணி ஆற்றில், புச்சம், இரத்தம், கொழுப்பு, சதை எல்லாம் கலந்த இடத்தில் துன்பப்படுவேன்.

அஸிபத்ரவநே ப்ராப்ய சேதம் ப்ராப்ஸ்யாமி தாருணம் । தாபம் ப்ராப்ஸ்யாமி வா ப்ராப்ய மஹாரௌரவரௌரவௌ॥௮.

அசிபத்திர வனத்தில் நான் கொடிய வெட்டுத் தண்டனை அனுபவிப்பேன், அல்லது ரௌரவம், மகாரௌரவம் என்ற பெரிய நரகங்களில் துயரமடைவேன்.

மக்நஸ்ய துஃ கஜலதௌ பாரஃ ப்ராணவியோஜநம் । ஏகோऽபி பாலகோ யோऽயமாஸீத்வம்ஶகரஃ ஸுதஃ॥௮.

துயரக் கடலில் மூழ்கியவனுக்கு ஒரே கரை மரணமே; இப்போது என் வம்சத்தை தொடரும் ஒரே மகனும் இல்லை.

மம தைவாம்புவேகேந மக்நஃ ஸோऽபி பலீயஸா । கதம் ப்ராணாந் விமுஞ்சாமி பராயத்தோऽஸ்மி துர்கதஃ॥௮.

என் விதியின் பேரழுத்தால், நான் வலிமை உள்ளவனாக இருந்தாலும், நீரிலே மூழ்கும் போல் துயரத்தில் மூழ்கிவிட்டேன். இந்தப் பாழான நிலைமையில், என் உயிரை விட்டுவிட என்னால் எப்படி முடியும்?

அதவா நார்திநா க்லிஷ்டோ நரஃ பாபமவேக்ஷதே । திர்யக்த்வே நாஸ்தி தத்துஃ ஶம் நாஸிபத்ரவநே ததா॥௮.

அல்லது, துன்பத்தில் சிக்கியவன் பாவம் செய்ய நினைக்கலாம்; ஆனால், ஒரு மிருகமாக இருந்தால் அந்த அளவுக்கு வேதனை இல்லை, பட்டையில்கள் நிறைந்த காட்டிலும் அப்படி இல்லை.

வைதரண்யாங்குதஸ்தாத்ரு'க் யாத்ரு'ஶம் புத்ரவிப்லவே । ஸோऽஹம் ஸுதஶிரீரேண தீப்யமாநே ஹுதாஶநே॥௮.

வைதரணி நதியில் உள்ள கொடுமை, பிள்ளையை இழந்த துக்கம் போலவே. அந்த மாதிரி, என் மகனின் உடல் தீயில் எரிகின்றபோது நானும் அதே வேதனையில் இருக்கிறேன்.

நிபதிஷ்யாமி தந்வங்கி க்ஷந்தவ்யம் குக்ரு'தம் மம । அநுஜ்ஞாதா ச கச்ச த்வம் விப்ரவேஶ்ம ஸுசிஸ்மிதே॥௮.

மெல்லிய உருவமுள்ளவளே, நான் விழப்போகிறேன்; என் தவறுகளை மன்னித்துவிடு. நீ அனுமதி பெற்றவளாக, அழகாகப் புன்னகைக்கும் பெண்ணே, அந்த பிராமணனின் வீட்டுக்கு போ.

மம வாக்யஞ்ச தந்வங்கி நிபோதாத்ரு'தமாநஸா । யதி தத்தம் யதி ஹுதம் குரவோ யதி தோஷிதாஃ॥௮.

மெல்லிய உருவமுள்ளவளே, என் வார்த்தைகளை பக்தியுடன் கேள்; நான் எதையாவது தானம் செய்திருந்தால், யாகம் செய்திருந்தால், பெரியவர்களை மகிழ வைத்திருந்தால்—

பரத்ர ஸங்கமோ பூயாத் புத்ரேண ஸஹ ச த்வயா । இஹ லோகே குதஸ்த்வேதத் பவிஷ்யதி மமேங்கிதம்॥௮.

அடுத்த உலகில் என் மகனும், நீயும் சேர்ந்து என்னுடன் மீண்டும் கூடட்டும்; இந்த உலகில் என் ஆசை நிறைவேறும் வாய்ப்பு எங்கே?

த்வயா ஸஹ மம ஶ்ரேயோ கமநம் புத்ரமார்கணே । யந்மயா ஹஸதா கிஞ்சித்ரஹஸ்யே வா ஶுசிஸ்மிதே॥௮.

நீயும் நானும் சேர்ந்து, நம் மகனைத் தேடி செல்லுவது எனக்கு சிறந்தது; அழகாகப் புன்னகைக்கும் பெண்ணே, நான் எப்போதாவது, சிரித்தபோது அல்லது இரகசியமாக ஏதாவது தவறாகப் பேசியிருந்தால்—

அஶ்லீலமுக்தம் தத் ஸர்வம் க்ஷந்தவ்யம் மம யாசதஃ । ராஜபத்நீதி கர்வேண நாவஜ்ஞேயஃ ஸ தே த்விஜஃ । ஸர்வயத்நேந தே தோஷ்யஃ ஸ்வாமிதைவதவச்சுபே॥௮.

என் வாயால் தவறாகச் சொன்ன எல்லாவற்றையும் நீ மன்னிக்க வேண்டும் என்று நான் கேட்கிறேன். அரசி என்ற பெருமையால் அந்தப் பிராமணனை இகழாதே; எல்லா முயற்சியாலும் அவரை மகிழ்விப்பாய், எப்படி உன் கணவரையும் தெய்வத்தையும் மதிப்பாயோ, அதுபோல், சுபமானவளே.

; ராஜபத்ந்யுவாச அஹமப்யத்ர ராஜர்ஷே தீப்யமாநே ஹுதாஶநே । துஃ கபாராஸஹாத்யைவ ஸஹ யாஸ்யாமி வை த்வயா॥௮.

அரசரே, தீயில் எரிகின்ற மகனைக் கண்டு, இந்த துக்கத்தின் பாரத்தை தாங்க முடியாமல், நானும் இன்று உன்னுடன் சேர்ந்து செல்லப்போகிறேன்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ததஃ க்ரு'த்வா சிதாம் ராஜா ஆரோப்ய தநயம் ஸ்வகம் । பார்யயா ஸஹிதஶ்சாஸௌ பத்தாஞ்ஜலிபுடஸ்ததா॥௮.

பிறகு, அந்த அரசன் சிதையை அமைத்து, தன் மகனை அதில் வைத்தான்; தன் மனைவியுடன் சேர்ந்து, இருவரும் கைகூப்பி அங்கு நின்றனர்.

சிந்தயந் பரமாத்மாநமீஶம் நாராயணம் ஹரிம் । ஹ்ரு'த்கோடரகுஹாஸீநம் வாஸுதேவம் ஸுரேஶ்வரம் । அநாதிநிதநம் ப்ரஹ்ம க்ரு'ஷ்ணம் பீதாம்பரம் ஶுபம்॥௮.

அவன், மனதின் ஆழ்குகையில் அமர்ந்திருக்கும் பரமாத்மாவை, நாராயணனை, ஹரியை, வாசுதேவனை, தேவர்களின் தலைவனை, ஆதியுமில்லை அந்தமுமில்லாத பிரம்மத்தை, மஞ்சள் உடை அணிந்த கிருஷ்ணனை, சுபமானவனை தியானித்தான்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய ஸர்வே தேவாஃ ஸவாஸவாஃ । தர்மம் ப்ரமுகதஃ க்ரு'த்வா ஸமாஜக்முஸ்த்வராந்விதாஃ॥௮.

அவன் தியானித்து கொண்டிருக்கையில், எல்லா தேவர்களும், இந்திரனும் உடன், தர்மனை முன்வைத்து விரைவாக வந்தனர்.

ஆகத்ய ஸர்வே ப்ரோசுஸ்தே போ போ ராஜந் ! ஶ்ரு'ணு ப்ரபோ । அயம் பிதாமஹஃ ஸாக்ஷாத்தர்மஶ்ச பகவாந் ஸ்வயம்॥௮.

அவர்கள் அனைவரும் வந்து, 'அரசே, கேளுங்கள்! இங்கு பிரம்மதேவன் நேரில் வந்துள்ளார், தர்மதேவனும் தாமாக வந்துள்ளார்' என்று சொன்னார்கள்.

ஸாத்யாஶ்ச விஶ்வே மருதோ லோகபாலாஃ ஸவாஹநாஃ । நாகாஃ ஸித்தாஃ ஸகந்தர்வா ருத்ராஶ்சைவ ததாஶ்விநௌ॥௮.

சாத்யர்கள், விச்வேதேவர்கள், மருத்துகள், உலகத்தை காக்கும் தேவதைகள், நாகர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், ருத்ரர்கள், அஷ்வினிகள் ஆகியோரும் வந்திருந்தனர்.

ஏதே சாந்யே ச பஹவோ விஶ்வாமித்ரஸ்ததைவ ச । விஶ்வத்ரயேண யோ மித்ரம் கர்தும் ந ஶகிதஃ புரா॥௮.

இவர்கள் மட்டுமல்ல, மேலும் பலரும், விஸ்வாமித்திரரும் வந்திருந்தார்; முன்பு உலகத்தின் மூன்று பகுதிகளோடும் நட்பு கொள்ள முடியாதவராக இருந்தார்.

விஶ்வாமித்ரஸ்து தே மைத்ரீமிஷ்டஞ்சாஹர்துமிச்சதி । ஆருரோஹ ததஃ ப்ராப்தோ தர்மஃ ஶக்ரோऽத காதிஜஃ॥௮.

இப்போது விஸ்வாமித்திரர் உன்னுடன் நட்பு கொள்ள விரும்புகிறார்; பின்னர் தர்மன், இந்திரன், காதியின் மகன் ஆகியோரும் மேலே வந்து சேர்ந்தனர்.

; தர்மி உவாச மா ராஜந் ! ஸாஹஸம் கார்ஷோர்தர்மோऽஹம் த்வாமுபாகதஃ । திதிக்ஷா-தம-ஸத்யாத்யைஃ ஸ்வகுணைஃ பரிதோஷிதஃ॥௮.

தர்மன் சொன்னான்: 'அரசே, அவசரமாக எதையும் செய்யாதே! நான் தர்மன், உன்னிடம் வந்துள்ளேன்; நீ தாங்கும் மனம், அடக்கம், உண்மை ஆகிய நல்ல பண்புகளால் மகிழ்ந்துள்ளேன்.'

; இந்த்ர உவாச ஹரிஶ்சந்த்ர மாஹபாக ! ப்ராப்தஃ ஶக்ரோऽஸ்மிதேऽந்திகம் । த்வயா ஸபார்யபுத்ரேண ஜிதா லோகாஃ ஸநாதநாஃ॥௮.

இந்திரன் சொன்னான்: 'அருமை பெற்ற ஹரிச்சந்திரா! நான் இந்திரன், உன்னிடம் வந்துள்ளேன்; நீயும் உன் மனைவியும் மகனும் சேர்ந்து, நிலையான உலகங்களை வென்றுள்ளீர்கள்.'