மார்கண்டேயபுராணம்

ஶ்வபாகார்ஹமதோ மோஹம் ஜகாமாயதலோசநா । ப்ராப்ய சேதஶ்ச ஶநகைஃ ஸகத்கதமபாஷத॥௮.

அவளது பெரிய கண்கள் குழப்பத்தில் மூடப்பட்டன; சாதி தாழ்ந்தவளுக்கே உரிய நிலை வந்தது. மெதுவாக உணர்வு திரும்ப, கண்ணீர் கலந்த குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.

திக் த்வாம் தைவாதிகருணாம் நிர்மர்யாதம் ஜுகுப்ஸிதம் । யேநாயமமரப்ரக்யோ நீதோ ராஜா ஶ்வபாகதாம்॥௮.

அருளில்லாத, ஒழுங்கு இல்லாத, வெறுக்கத்தக்க விதியே! உன்னால் இந்த தேவதைகளுக்கு இணையான மன்னன் சாதி தாழ்ந்தவனாகி விட்டான்.

ராஜ்யநாஶம் ஸுஹ்ரு'த்த்யாகம் பார்யா-தநயவிக்ரயம் । ப்ராபயித்வாபி நோ குக்தஶ்சண்டாலோऽயம் க்ரு'தோ ந்ரு'பஃ॥௮.

ராஜ்யத்தை இழக்கச் செய்தாய், நண்பர்களை விட்டு விலகச் செய்தாய், மனைவியும் மகனையும் விற்க வைத்தாய்; இப்போது இந்த மன்னனை வெறுக்கத்தக்க சாதியனாக மாற்றிவிட்டாய்.

ஹா ராஜந் ! ஜாதஸந்தாபாமித்தம் மாம் தரணீதலாத் । உத்தாப்ய நாத்ய பர்யங்கமாரோஹேதி கிமுச்யதே॥௮.

அய்யோ அரசே! நான் இவ்வளவு துயரத்தில் வீழ்ந்து கிடக்க, இன்று யாரும் என்னை தரையில் இருந்து எழுப்பி, பழையபோல் படுக்கையிலே அமர வைக்கவில்லை, ஏன்?

நாத்ய பஶ்யாமி தே சத்ரம் ப்ரு'ங்காரமதவா புநஃ । சாமரம் வ்யஜநஞ்சாபி கோऽயம் விதிவிபர்யயஃ॥௮.

இன்று உன்னுடைய சத்திரம், பஞ்சு விசிறி, அல்லது யாக் வால் விசிறி எதுவும் என் கண்களுக்கு தெரியவில்லை; இது என்ன விதியின் மாற்றம்?

யஸ்யாக்ரே வ்ரஜதஃ பூர்வம் ராஜாநோ ப்ரு'த்யதாம் கதாஃ । ஸ்வோத்தரீயைரகுர்வந்த நீரஜஸ்கம் மஹீதலம்॥௮.

முன்பு நீ நடக்கும்போது, மற்ற அரசர்களே உன் பணியாளர்களாகி, தங்கள் மேலுடுப்பால் தரையை தூசி இல்லாமல் செய்தார்கள்.

ஸோऽயம் கபாலஸம்லக்ந-கடீகடநிரந்தரே । ம்ரு'தநிர்மால்யஸூத்ராந்தர்கூக்கேஶே ஸுதாருணே॥௮.

இப்போது அவன் கழுத்தில் கபாலம் கட்டியவனாக, உடைந்த பானைத் தண்டுகள் அணிந்தவனாக, இறந்தவர்களின் சாம்பல் மற்றும் முடி ஒட்டியவனாக, மிகவும் பயங்கரமாக இருக்கிறான்.

வஸாநிஸ்யந்தஸம்ஶுஷ்க-மஹீபுடகமண்டிதே । பஸ்மாங்காரார்ததக்தாஸ்தி-மஜ்ஜாஸங்கட்டபீஷணே॥௮.

கழிவுகள் உலர்ந்த மண்ணிலே படிந்தவனாக, சாம்பல், எலும்பு, மஜ்ஜை எல்லாம் சேர்ந்து ஒட்டியவனாக, அச்சுறுத்தும் தோற்றத்துடன் நிற்கிறான்.

க்ரு'த்ர-கோமாயுநாதார்தநஷ்டக்ஷுத்ரவிஹங்கமே । சிதாதூமாததிருசா நீலீக்ரு'ததிகந்தரே॥௮.

கழுகு, நரி ஆகியவை கூவுவதால் பயந்துபோய், சிறிய பறவைகள் எல்லாம் மறைந்து, சிதை புகையால் எல்லா திசையும் இருண்டுவிட்டது.

குணபாஸ்வாதநமுதா ஸம்ப்ரஹ்ரு'ஷ்டநிஶாசரே । சரத்யமேத்யே ராஜேந்த்ரஃ ஶ்மஶாநே துஃ கபீடிதஃ॥௮.

இறந்த உடல்களை சுவைத்து இரவு சுற்றும் பேய்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவனாக, துக்கத்தில் சிதைந்த அரசன் இப்போது அசுத்தமான சிதை இடத்தில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறான்.

ஏவமுக்த்வா ஸமாஶ்லிஷ்ய கண்டம் ராஜ்ஞோ ந்ரு'பாத்மஜா । கஷ்டஶோகஶதாதாரா விலலாபார்தயா கிரா॥௮.

இவ்வாறு சொல்லி, அரசியின் மகள் தந்தையின் கழுத்தை அணைத்து, நூறு துயரங்கள் பொங்கும் கண்ணீருடன், வலியோடு அழுதாள்.

; ராஜபத்ந்யுவாச ராஜந் ! ஸ்வப்நோऽத தத்யம் வா யதேதந்மந்யதே பவாந் । தத் கத்யதாம் மஹாபாக மநோ வை முஹ்யதே மம॥௮.

அரசி கூறினாள்: அரசே! இது கனவா, உண்மையா? தயவு செய்து சொல்லுங்கள், என் மனம் குழப்பமடைந்துவிட்டது.

யத்யேததேவம் தர்மஜ்ஞ நாஸ்தி தர்மே ஸஹாயதா । ததைவ விப்ரதேவாதிபூஜநே பாலநே புவஃ॥௮.

இது உண்மையெனில், தர்மத்தில் துணை இல்லை; பிராமணர், தேவர்கள், பூமி ஆகியவற்றை வழிபடுவதிலும் பாதுகாப்பதிலும் பயன் இல்லை.

நாஸ்தி தர்மஃ குதஃ ஸத்யமார்ஜவம் சாந்ரு'ஶம்ஸதா । யத்ர த்வம் தர்மபரமஃ ஸ்வராஜ்யாதவரோபிதஃ॥௮.

தர்மத்தை விரும்பும் நீ உன் சுய அரசாட்சியில் இருந்து வீழ்ந்தபோது, தர்மம், உண்மை, நேர்மை, இரக்கம் எதுவும் இல்லை.

இதி தஸ்யா வசஃ ஶ்ருத்வா நிஶ்வஸ்யோஷ்ணம் ஸகத்கதம் । கதயாமாஸ தந்வங்க்யா யதா ப்ராப்தா ஶ்வபாகதா॥௮.

அவளது வார்த்தைகள் கேட்ட அரசன், சூடானためகத்துடன், தடுமாறும் குரலில், தன் மனைவிக்கு தன் நிலை எப்படி இப்படி ஆனது என்று சொன்னான்.

ருதித்வா ஸாபி ஸுசிரம் நிஶ்வஸ்யோஷ்ணஞ்ச துஃ கிதா । ஸ்வபுத்ரமரணம் பீருர்யதாவ்ரு'த்தம் ந்யவேதயத்॥௮.

அவளும் நீண்ட நேரம் அழுது, துயரத்தில் ஆழ்ந்து, பயந்து, தன் மகன் இறந்ததை நடந்தபடியே சொன்னாள்.

; ராஜோவாச ப்ரியே ! ந ரோசயே தீர்கம் காலம் க்லேஶமுபாஸிதும் । நாத்மாயத்தஶ்ச தந்வங்கி பஶ்ய மே மந்தபாக்யதாம்॥௮.

அரசன் கூறினான்: இனியவளே! நீண்ட நாட்கள் துன்பம் அனுபவிக்க விரும்பவில்லை; என் விதி என் கையில் இல்லை, என் துரதிர்ஷ்டத்தை பார்.

சண்டாலேநாநநுஜ்ஞாதஃ ப்ரவேக்ஷ்யே ஜ்வலநம் யதி । சண்டாலதாஸதாம் யாஸ்யே புநரப்யந்யஜந்மநி॥௮.

சண்டாளனின் அனுமதி இல்லாமல் நான் நெருப்பில் பாய்ந்தால், அடுத்த பிறவியிலும் சண்டாளனுக்கு அடிமையாகவே பிறப்பேன்.

நரகே ச தபிஷ்யாமி கோடகஃ க்ரு'மிபோஜநஃ । வைதரண்யாம் மஹாபூய-வஸாஸ்ரு'க்-ஸ்நாயுபிச்சிலே॥௮.

நரகத்தில் நான் புழுக்களால் உண்ணப்பட்டு, வைதரிணி ஆற்றில், புச்சம், இரத்தம், கொழுப்பு, சதை எல்லாம் கலந்த இடத்தில் துன்பப்படுவேன்.

அஸிபத்ரவநே ப்ராப்ய சேதம் ப்ராப்ஸ்யாமி தாருணம் । தாபம் ப்ராப்ஸ்யாமி வா ப்ராப்ய மஹாரௌரவரௌரவௌ॥௮.

அசிபத்திர வனத்தில் நான் கொடிய வெட்டுத் தண்டனை அனுபவிப்பேன், அல்லது ரௌரவம், மகாரௌரவம் என்ற பெரிய நரகங்களில் துயரமடைவேன்.

மக்நஸ்ய துஃ கஜலதௌ பாரஃ ப்ராணவியோஜநம் । ஏகோऽபி பாலகோ யோऽயமாஸீத்வம்ஶகரஃ ஸுதஃ॥௮.

துயரக் கடலில் மூழ்கியவனுக்கு ஒரே கரை மரணமே; இப்போது என் வம்சத்தை தொடரும் ஒரே மகனும் இல்லை.

மம தைவாம்புவேகேந மக்நஃ ஸோऽபி பலீயஸா । கதம் ப்ராணாந் விமுஞ்சாமி பராயத்தோऽஸ்மி துர்கதஃ॥௮.

என் விதியின் பேரழுத்தால், நான் வலிமை உள்ளவனாக இருந்தாலும், நீரிலே மூழ்கும் போல் துயரத்தில் மூழ்கிவிட்டேன். இந்தப் பாழான நிலைமையில், என் உயிரை விட்டுவிட என்னால் எப்படி முடியும்?

அதவா நார்திநா க்லிஷ்டோ நரஃ பாபமவேக்ஷதே । திர்யக்த்வே நாஸ்தி தத்துஃ ஶம் நாஸிபத்ரவநே ததா॥௮.

அல்லது, துன்பத்தில் சிக்கியவன் பாவம் செய்ய நினைக்கலாம்; ஆனால், ஒரு மிருகமாக இருந்தால் அந்த அளவுக்கு வேதனை இல்லை, பட்டையில்கள் நிறைந்த காட்டிலும் அப்படி இல்லை.

வைதரண்யாங்குதஸ்தாத்ரு'க் யாத்ரு'ஶம் புத்ரவிப்லவே । ஸோऽஹம் ஸுதஶிரீரேண தீப்யமாநே ஹுதாஶநே॥௮.

வைதரணி நதியில் உள்ள கொடுமை, பிள்ளையை இழந்த துக்கம் போலவே. அந்த மாதிரி, என் மகனின் உடல் தீயில் எரிகின்றபோது நானும் அதே வேதனையில் இருக்கிறேன்.

நிபதிஷ்யாமி தந்வங்கி க்ஷந்தவ்யம் குக்ரு'தம் மம । அநுஜ்ஞாதா ச கச்ச த்வம் விப்ரவேஶ்ம ஸுசிஸ்மிதே॥௮.

மெல்லிய உருவமுள்ளவளே, நான் விழப்போகிறேன்; என் தவறுகளை மன்னித்துவிடு. நீ அனுமதி பெற்றவளாக, அழகாகப் புன்னகைக்கும் பெண்ணே, அந்த பிராமணனின் வீட்டுக்கு போ.

மம வாக்யஞ்ச தந்வங்கி நிபோதாத்ரு'தமாநஸா । யதி தத்தம் யதி ஹுதம் குரவோ யதி தோஷிதாஃ॥௮.

மெல்லிய உருவமுள்ளவளே, என் வார்த்தைகளை பக்தியுடன் கேள்; நான் எதையாவது தானம் செய்திருந்தால், யாகம் செய்திருந்தால், பெரியவர்களை மகிழ வைத்திருந்தால்—

பரத்ர ஸங்கமோ பூயாத் புத்ரேண ஸஹ ச த்வயா । இஹ லோகே குதஸ்த்வேதத் பவிஷ்யதி மமேங்கிதம்॥௮.

அடுத்த உலகில் என் மகனும், நீயும் சேர்ந்து என்னுடன் மீண்டும் கூடட்டும்; இந்த உலகில் என் ஆசை நிறைவேறும் வாய்ப்பு எங்கே?

த்வயா ஸஹ மம ஶ்ரேயோ கமநம் புத்ரமார்கணே । யந்மயா ஹஸதா கிஞ்சித்ரஹஸ்யே வா ஶுசிஸ்மிதே॥௮.

நீயும் நானும் சேர்ந்து, நம் மகனைத் தேடி செல்லுவது எனக்கு சிறந்தது; அழகாகப் புன்னகைக்கும் பெண்ணே, நான் எப்போதாவது, சிரித்தபோது அல்லது இரகசியமாக ஏதாவது தவறாகப் பேசியிருந்தால்—

அஶ்லீலமுக்தம் தத் ஸர்வம் க்ஷந்தவ்யம் மம யாசதஃ । ராஜபத்நீதி கர்வேண நாவஜ்ஞேயஃ ஸ தே த்விஜஃ । ஸர்வயத்நேந தே தோஷ்யஃ ஸ்வாமிதைவதவச்சுபே॥௮.

என் வாயால் தவறாகச் சொன்ன எல்லாவற்றையும் நீ மன்னிக்க வேண்டும் என்று நான் கேட்கிறேன். அரசி என்ற பெருமையால் அந்தப் பிராமணனை இகழாதே; எல்லா முயற்சியாலும் அவரை மகிழ்விப்பாய், எப்படி உன் கணவரையும் தெய்வத்தையும் மதிப்பாயோ, அதுபோல், சுபமானவளே.