மார்கண்டேயபுராணம்

தாத ! தாதேதி மதுரம் ப்ருவாணம் ஸ்வயமாகதம் । உபகுஹ்ய வதிஷ்யே கம் வத்ஸ ! வத்ஸேதி ஸௌஹ்ரு'தாத்॥௮.

"தந்தையே! தந்தையே!" என்று இனிமையாக அழைத்துக் கொண்டு ஓடி வந்தாய்; இனி யாரை நான் அணைத்து, "மகனே! மகனே!" என்று அன்புடன் கூப்பிடப் போகிறேன்?

கஸ்ய ஜாநுப்ரணீதேந பிங்கேந க்ஷிதிரேணுநா । மமோத்தரீயமுத்ஸங்கம் ததாங்கம் மலமேஷ்யதி॥௮.

மண்ணில் விளையாடி, மஞ்சள் தூசியில் மூழ்கிய உன் முழங்கால் என் மேலுடுப்பும் உடலையும் இப்போது யார் அழுக்காக்கப் போகிறார்கள்?

அங்கப்ரத்யங்கஸம்பூதோ மநோஹ்ரு'தயநந்தநஃ । மயா குபித்ரா ஹா வத்ஸ ! விக்ரீதோ யேந வஸ்துவத்॥௮.

என் உடலிலிருந்தே பிறந்த, என் மனதுக்கும் உள்ளத்துக்கும் ஆனந்தம் அளித்த என் மகனே! கோபத்தில் உன்னை பொருளாக எண்ணி விற்றேன்; அய்யோ!

ஹ்ரு'த்வா ராஜ்யமஶேஷம் மே ஸஸாதநதநம் மஹத் । தைவாஹிநா ந்ரு'ஶம்ஸேந தஷ்டோ மே தநயஸ்ததஃ॥௮.

என் முழு ராஜ்யமும், செல்வமும், பொருளும் எல்லாம் இழந்த பிறகு, என் மகன் அந்தக் கொடூரமான விதியின் பாம்பால் கடிக்கப்பட்டான்.

அஹம் தைவாஹிதஷ்டஸ்ய புத்ரஸ்யாநநபங்கஜம் । நிரீக்ஷந்நபி கோரேண விஷேணாந்தீக்ரு'தோऽதுநா॥௮.

விதியின் பாம்பு கடித்த என் மகனின் தாமரை முகத்தைப் பார்த்தபடியே, அந்த பயங்கரமான விஷத்தால் இப்போது நான் கண் தெரியாமல் போய்விட்டேன்.

ஏகமுக்த்தவா தமாதாய பாலகம் பாஷ்பகத்கதஃ । பரிஷ்வஜ்ய ச நிஶ்சேஷ்டோ மூர்ச்சயா நிபபாத ஹ॥௮.

தன் ஒரே முத்தாகிய பிள்ளையைத் தூக்கி, கண்ணீர் அடக்க முடியாமல், அணைத்து, மயக்கத்தில் உயிரற்றவனாய் விழுந்தான்.

; ராஜபத்ந்யுவாச அயம் ஸ புருஷவ்யாக்ரஃ ஸ்வரேணைவோபலக்ஷ்யதே । வித்வஜ்ஜநமநஶ்சந்த்ரோ ஹரிஶ்சந்த்ரோ ந ஸம்ஶயஃ॥௮.

அரசியும் கூறினாள்: "இவனே அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவன்; குரலிலேயே அறிய முடிகிறது. இவன் அறிவாளிகளுக்கெல்லாம் சந்திரன் போல் விளங்கும் ஹரிச்சந்திரன் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை."

ததாஸ்ய நாஸிகா துங்கா அக்ரதோऽதோமுகம் கதா । தந்தாஶ்ச முகுலப்ரக்யாஃ க்யாதகீர்தேர்மஹாத்மநஃ॥௮.

இவனது மூக்கு உயரமாக, முன்புறம் சற்று கீழே வளைந்தது; பற்கள் மொட்டுப் பூக்கள் போல் அழகாக இருக்கின்றன; புகழால் பிரசித்தி பெற்ற அந்த மகானின் அடையாளங்கள் இவை.

ஶ்மஶாநமாகதஃ கஸ்மாதத்யைஷ ஸ நரேஶ்வரஃ । அபஹாய புத்ரஶோகம் ஸாபஶ்யத் பதிதம் பதிம்॥௮.

இன்று இந்த மன்னர் ஏன் சுடுகாட்டுக்கு வந்திருக்கிறார்? மகனுக்கான துயரை ஒதுக்கி வைத்து, விழுந்திருந்த கணவனை அவள் பார்த்தாள்.

ப்ரக்ரு'ஷ்டா விஸ்மிதா தீநா பர்த்ரு'புத்ராதிபீடிதா । வீக்ஷந்தீ ஸா ததோऽபஶ்யத் பர்த்ரு'தண்டம் ஜுகுப்ஸிதம்॥௮.

மிகவும் துக்கத்தில், ஆச்சரியத்திலும், கணவன்-மகனின் துன்பத்தில் தளர்ந்தவளாய், அவள் கணவனின் ஊன்றுகோலைப் பார்த்ததும் வெறுப்பும் வியப்பும் அடைந்தாள்.

ஶ்வபாகார்ஹமதோ மோஹம் ஜகாமாயதலோசநா । ப்ராப்ய சேதஶ்ச ஶநகைஃ ஸகத்கதமபாஷத॥௮.

அவளது பெரிய கண்கள் குழப்பத்தில் மூடப்பட்டன; சாதி தாழ்ந்தவளுக்கே உரிய நிலை வந்தது. மெதுவாக உணர்வு திரும்ப, கண்ணீர் கலந்த குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.

திக் த்வாம் தைவாதிகருணாம் நிர்மர்யாதம் ஜுகுப்ஸிதம் । யேநாயமமரப்ரக்யோ நீதோ ராஜா ஶ்வபாகதாம்॥௮.

அருளில்லாத, ஒழுங்கு இல்லாத, வெறுக்கத்தக்க விதியே! உன்னால் இந்த தேவதைகளுக்கு இணையான மன்னன் சாதி தாழ்ந்தவனாகி விட்டான்.

ராஜ்யநாஶம் ஸுஹ்ரு'த்த்யாகம் பார்யா-தநயவிக்ரயம் । ப்ராபயித்வாபி நோ குக்தஶ்சண்டாலோऽயம் க்ரு'தோ ந்ரு'பஃ॥௮.

ராஜ்யத்தை இழக்கச் செய்தாய், நண்பர்களை விட்டு விலகச் செய்தாய், மனைவியும் மகனையும் விற்க வைத்தாய்; இப்போது இந்த மன்னனை வெறுக்கத்தக்க சாதியனாக மாற்றிவிட்டாய்.

ஹா ராஜந் ! ஜாதஸந்தாபாமித்தம் மாம் தரணீதலாத் । உத்தாப்ய நாத்ய பர்யங்கமாரோஹேதி கிமுச்யதே॥௮.

அய்யோ அரசே! நான் இவ்வளவு துயரத்தில் வீழ்ந்து கிடக்க, இன்று யாரும் என்னை தரையில் இருந்து எழுப்பி, பழையபோல் படுக்கையிலே அமர வைக்கவில்லை, ஏன்?

நாத்ய பஶ்யாமி தே சத்ரம் ப்ரு'ங்காரமதவா புநஃ । சாமரம் வ்யஜநஞ்சாபி கோऽயம் விதிவிபர்யயஃ॥௮.

இன்று உன்னுடைய சத்திரம், பஞ்சு விசிறி, அல்லது யாக் வால் விசிறி எதுவும் என் கண்களுக்கு தெரியவில்லை; இது என்ன விதியின் மாற்றம்?

யஸ்யாக்ரே வ்ரஜதஃ பூர்வம் ராஜாநோ ப்ரு'த்யதாம் கதாஃ । ஸ்வோத்தரீயைரகுர்வந்த நீரஜஸ்கம் மஹீதலம்॥௮.

முன்பு நீ நடக்கும்போது, மற்ற அரசர்களே உன் பணியாளர்களாகி, தங்கள் மேலுடுப்பால் தரையை தூசி இல்லாமல் செய்தார்கள்.

ஸோऽயம் கபாலஸம்லக்ந-கடீகடநிரந்தரே । ம்ரு'தநிர்மால்யஸூத்ராந்தர்கூக்கேஶே ஸுதாருணே॥௮.

இப்போது அவன் கழுத்தில் கபாலம் கட்டியவனாக, உடைந்த பானைத் தண்டுகள் அணிந்தவனாக, இறந்தவர்களின் சாம்பல் மற்றும் முடி ஒட்டியவனாக, மிகவும் பயங்கரமாக இருக்கிறான்.

வஸாநிஸ்யந்தஸம்ஶுஷ்க-மஹீபுடகமண்டிதே । பஸ்மாங்காரார்ததக்தாஸ்தி-மஜ்ஜாஸங்கட்டபீஷணே॥௮.

கழிவுகள் உலர்ந்த மண்ணிலே படிந்தவனாக, சாம்பல், எலும்பு, மஜ்ஜை எல்லாம் சேர்ந்து ஒட்டியவனாக, அச்சுறுத்தும் தோற்றத்துடன் நிற்கிறான்.

க்ரு'த்ர-கோமாயுநாதார்தநஷ்டக்ஷுத்ரவிஹங்கமே । சிதாதூமாததிருசா நீலீக்ரு'ததிகந்தரே॥௮.

கழுகு, நரி ஆகியவை கூவுவதால் பயந்துபோய், சிறிய பறவைகள் எல்லாம் மறைந்து, சிதை புகையால் எல்லா திசையும் இருண்டுவிட்டது.

குணபாஸ்வாதநமுதா ஸம்ப்ரஹ்ரு'ஷ்டநிஶாசரே । சரத்யமேத்யே ராஜேந்த்ரஃ ஶ்மஶாநே துஃ கபீடிதஃ॥௮.

இறந்த உடல்களை சுவைத்து இரவு சுற்றும் பேய்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவனாக, துக்கத்தில் சிதைந்த அரசன் இப்போது அசுத்தமான சிதை இடத்தில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறான்.

ஏவமுக்த்வா ஸமாஶ்லிஷ்ய கண்டம் ராஜ்ஞோ ந்ரு'பாத்மஜா । கஷ்டஶோகஶதாதாரா விலலாபார்தயா கிரா॥௮.

இவ்வாறு சொல்லி, அரசியின் மகள் தந்தையின் கழுத்தை அணைத்து, நூறு துயரங்கள் பொங்கும் கண்ணீருடன், வலியோடு அழுதாள்.

; ராஜபத்ந்யுவாச ராஜந் ! ஸ்வப்நோऽத தத்யம் வா யதேதந்மந்யதே பவாந் । தத் கத்யதாம் மஹாபாக மநோ வை முஹ்யதே மம॥௮.

அரசி கூறினாள்: அரசே! இது கனவா, உண்மையா? தயவு செய்து சொல்லுங்கள், என் மனம் குழப்பமடைந்துவிட்டது.

யத்யேததேவம் தர்மஜ்ஞ நாஸ்தி தர்மே ஸஹாயதா । ததைவ விப்ரதேவாதிபூஜநே பாலநே புவஃ॥௮.

இது உண்மையெனில், தர்மத்தில் துணை இல்லை; பிராமணர், தேவர்கள், பூமி ஆகியவற்றை வழிபடுவதிலும் பாதுகாப்பதிலும் பயன் இல்லை.

நாஸ்தி தர்மஃ குதஃ ஸத்யமார்ஜவம் சாந்ரு'ஶம்ஸதா । யத்ர த்வம் தர்மபரமஃ ஸ்வராஜ்யாதவரோபிதஃ॥௮.

தர்மத்தை விரும்பும் நீ உன் சுய அரசாட்சியில் இருந்து வீழ்ந்தபோது, தர்மம், உண்மை, நேர்மை, இரக்கம் எதுவும் இல்லை.

இதி தஸ்யா வசஃ ஶ்ருத்வா நிஶ்வஸ்யோஷ்ணம் ஸகத்கதம் । கதயாமாஸ தந்வங்க்யா யதா ப்ராப்தா ஶ்வபாகதா॥௮.

அவளது வார்த்தைகள் கேட்ட அரசன், சூடானためகத்துடன், தடுமாறும் குரலில், தன் மனைவிக்கு தன் நிலை எப்படி இப்படி ஆனது என்று சொன்னான்.

ருதித்வா ஸாபி ஸுசிரம் நிஶ்வஸ்யோஷ்ணஞ்ச துஃ கிதா । ஸ்வபுத்ரமரணம் பீருர்யதாவ்ரு'த்தம் ந்யவேதயத்॥௮.

அவளும் நீண்ட நேரம் அழுது, துயரத்தில் ஆழ்ந்து, பயந்து, தன் மகன் இறந்ததை நடந்தபடியே சொன்னாள்.

; ராஜோவாச ப்ரியே ! ந ரோசயே தீர்கம் காலம் க்லேஶமுபாஸிதும் । நாத்மாயத்தஶ்ச தந்வங்கி பஶ்ய மே மந்தபாக்யதாம்॥௮.

அரசன் கூறினான்: இனியவளே! நீண்ட நாட்கள் துன்பம் அனுபவிக்க விரும்பவில்லை; என் விதி என் கையில் இல்லை, என் துரதிர்ஷ்டத்தை பார்.

சண்டாலேநாநநுஜ்ஞாதஃ ப்ரவேக்ஷ்யே ஜ்வலநம் யதி । சண்டாலதாஸதாம் யாஸ்யே புநரப்யந்யஜந்மநி॥௮.

சண்டாளனின் அனுமதி இல்லாமல் நான் நெருப்பில் பாய்ந்தால், அடுத்த பிறவியிலும் சண்டாளனுக்கு அடிமையாகவே பிறப்பேன்.

நரகே ச தபிஷ்யாமி கோடகஃ க்ரு'மிபோஜநஃ । வைதரண்யாம் மஹாபூய-வஸாஸ்ரு'க்-ஸ்நாயுபிச்சிலே॥௮.

நரகத்தில் நான் புழுக்களால் உண்ணப்பட்டு, வைதரிணி ஆற்றில், புச்சம், இரத்தம், கொழுப்பு, சதை எல்லாம் கலந்த இடத்தில் துன்பப்படுவேன்.