மார்கண்டேயபுராணம்

ஏவம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹி மே பாலம் மாதுருத்ஸங்கஶாயிநம் । ஸ்ம்ரு'திமப்யாகதோ பாலோ ரோஹிதாஶ்வோऽப்ஜலோசநஃ॥௮.

அம்மாவின் மடியில் குழந்தை படுத்திருப்பதைப் பார்த்தபோது, என் மகன் ரோஹிதாஷ்வன், தாமரை போன்ற கண்கள் கொண்டவன், எனக்கு நினைவுக்கு வந்தான்.

ஸோऽப்யேதாமேவ மே வத்ஸோ வயோऽவஸ்தாமுபாகதஃ । நீதோ யதி ந கோரேண க்ரு'தாந்தேநாத்மநோ வஶம்॥௮.

அவனும் என் மகனும் இதே வயதும் நிலையும் அடைந்திருக்கலாம்; பயங்கரமான மரணம் அவனைத் தன் வசப்படுத்தவில்லை என்றால்.

; ராஜபத்ந்யுவாச ஹா வத்ஸ ! கஸ்ய பாபஸ்ய அபத்யாநாதிதம் மஹத் । துஃ கமாபதிதம் கோரம் யஸ்யாந்தோ நோபலப்யதே॥௮.

ராணி கூறினாள்: "ஐயோ பிள்ளை! யாருடைய பாவமான எண்ணத்தால் இந்தப் பெரிய துயரம் வந்தது? இதற்குப் முடிவே தெரியவில்லை."

ஹா நாத ! ராஜந் ! பவதா மாமநாஶ்வாஸ்ய துஃ கிதாம் । க்வாபி ஸந்திஷ்டதா ஸ்தாநே விஶ்ரப்தம் ஸ்தீயதே கதம்॥௮.

"ஐயோ, ஆண்டவரே! ராஜா! துயரத்தில் இருக்கும் என்னை ஆறுதல் கூறுங்கள்; இப்படி இருந்தபோது எங்கும் நம்பிக்கையுடன் எப்படி இருக்க முடியும்?"

ராஜ்யநாஶஃ ஸுஹ்ரு'த்த்யாகோ பார்யாதநயவிக்ரயஃ । ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ய ராஜர்ஷேஃ கிம் விதே ! ந க்ரு'தம் த்வயா॥௮.

அரசை இழந்ததும், நண்பர்களை விட்டுவிட்டதும், மனைவி மகனை விற்றதும் — விதியே, அரசமுனிவர் ஹரிச்சந்திரனுக்கு நீ என்ன செய்யவில்லை?

இதி தஸ்யா வசஃ ஶ்ருத்வா ராஜா ஸ்வஸ்தாநதஶ்ச்யுதஃ । ப்ரத்யபிஜ்ஞாய தயிதாம் புத்ரஞ்ச நிதநம் கதம்॥௮.

அவளது வார்த்தைகளை கேட்டதும், அரசன் தன் இடத்திலிருந்து விழுந்தான்; தன் அன்பு மனைவியும் மகனும் உயிரிழந்ததை அறிந்தான்.

கஷ்டம் ஶைவ்யேயமேஷா ஹி ஸ பாலோऽயமிதீரயந் । ருரோத துஃ கஸந்தப்தோ மூர்ச்சாமபிஜகாம ச॥௮.

"அய்யோ, இவள் ஶைவ்யா, இவன் என் பிள்ளை!" என்று வருந்தி, துக்கத்தில் அழுது, மனம் தாங்காமல் மயங்கி விழுந்தான்.

ஸா ச தம் ப்ரத்யபிஜ்ஞாய தாமவஸ்தாமுபாகதம் । மூர்ச்சிதா நிபபாதார்தா நிஶ்சேஷ்டா தரணீதலே॥௮.

அவளும் அவனை அந்த நிலைமையில் பார்த்ததும், துக்கத்தில் மயங்கி, உயிரற்றவளாய் தரையில் விழுந்தாள்.

சேதஃ ஸம்ப்ராப்ய ராஜேந்த்ரோ ராஜபத்நீ ச தை ஸமம் । விலேபதுஃ ஸுஸந்தப்தௌ ஶோகபாராவபீடிதௌ॥௮.

உணர்வு திரும்பிய அரசனும் அரசியும், பேர்துக்கத்தில் சுமந்து, ஒன்றாகக் கூடி ஆழ்ந்த துயரில் அழுதார்கள்.

; ராஜோவாச ஹா வத்ஸ ! ஸுகுமாரம் தே ஸ்வக்ஷிப்ரூநாஸிகாலகம் । பஶ்யதோ மே முகம் தீநம் ஹ்ரு'தயம் கிம் ந தீர்யதே॥௮.

அரசன் கூறினான்: "அய்யோ என் மகனே! உன் அழகிய கண்கள், புருவம், மூக்கு, கரும்புள்ளி கூந்தல் கொண்ட அந்த மென்மையான முகத்தை நான் பார்த்தபோது, என் இதயம் ஏன் உடையவில்லை?"

தாத ! தாதேதி மதுரம் ப்ருவாணம் ஸ்வயமாகதம் । உபகுஹ்ய வதிஷ்யே கம் வத்ஸ ! வத்ஸேதி ஸௌஹ்ரு'தாத்॥௮.

"தந்தையே! தந்தையே!" என்று இனிமையாக அழைத்துக் கொண்டு ஓடி வந்தாய்; இனி யாரை நான் அணைத்து, "மகனே! மகனே!" என்று அன்புடன் கூப்பிடப் போகிறேன்?

கஸ்ய ஜாநுப்ரணீதேந பிங்கேந க்ஷிதிரேணுநா । மமோத்தரீயமுத்ஸங்கம் ததாங்கம் மலமேஷ்யதி॥௮.

மண்ணில் விளையாடி, மஞ்சள் தூசியில் மூழ்கிய உன் முழங்கால் என் மேலுடுப்பும் உடலையும் இப்போது யார் அழுக்காக்கப் போகிறார்கள்?

அங்கப்ரத்யங்கஸம்பூதோ மநோஹ்ரு'தயநந்தநஃ । மயா குபித்ரா ஹா வத்ஸ ! விக்ரீதோ யேந வஸ்துவத்॥௮.

என் உடலிலிருந்தே பிறந்த, என் மனதுக்கும் உள்ளத்துக்கும் ஆனந்தம் அளித்த என் மகனே! கோபத்தில் உன்னை பொருளாக எண்ணி விற்றேன்; அய்யோ!

ஹ்ரு'த்வா ராஜ்யமஶேஷம் மே ஸஸாதநதநம் மஹத் । தைவாஹிநா ந்ரு'ஶம்ஸேந தஷ்டோ மே தநயஸ்ததஃ॥௮.

என் முழு ராஜ்யமும், செல்வமும், பொருளும் எல்லாம் இழந்த பிறகு, என் மகன் அந்தக் கொடூரமான விதியின் பாம்பால் கடிக்கப்பட்டான்.

அஹம் தைவாஹிதஷ்டஸ்ய புத்ரஸ்யாநநபங்கஜம் । நிரீக்ஷந்நபி கோரேண விஷேணாந்தீக்ரு'தோऽதுநா॥௮.

விதியின் பாம்பு கடித்த என் மகனின் தாமரை முகத்தைப் பார்த்தபடியே, அந்த பயங்கரமான விஷத்தால் இப்போது நான் கண் தெரியாமல் போய்விட்டேன்.

ஏகமுக்த்தவா தமாதாய பாலகம் பாஷ்பகத்கதஃ । பரிஷ்வஜ்ய ச நிஶ்சேஷ்டோ மூர்ச்சயா நிபபாத ஹ॥௮.

தன் ஒரே முத்தாகிய பிள்ளையைத் தூக்கி, கண்ணீர் அடக்க முடியாமல், அணைத்து, மயக்கத்தில் உயிரற்றவனாய் விழுந்தான்.

; ராஜபத்ந்யுவாச அயம் ஸ புருஷவ்யாக்ரஃ ஸ்வரேணைவோபலக்ஷ்யதே । வித்வஜ்ஜநமநஶ்சந்த்ரோ ஹரிஶ்சந்த்ரோ ந ஸம்ஶயஃ॥௮.

அரசியும் கூறினாள்: "இவனே அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவன்; குரலிலேயே அறிய முடிகிறது. இவன் அறிவாளிகளுக்கெல்லாம் சந்திரன் போல் விளங்கும் ஹரிச்சந்திரன் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை."

ததாஸ்ய நாஸிகா துங்கா அக்ரதோऽதோமுகம் கதா । தந்தாஶ்ச முகுலப்ரக்யாஃ க்யாதகீர்தேர்மஹாத்மநஃ॥௮.

இவனது மூக்கு உயரமாக, முன்புறம் சற்று கீழே வளைந்தது; பற்கள் மொட்டுப் பூக்கள் போல் அழகாக இருக்கின்றன; புகழால் பிரசித்தி பெற்ற அந்த மகானின் அடையாளங்கள் இவை.

ஶ்மஶாநமாகதஃ கஸ்மாதத்யைஷ ஸ நரேஶ்வரஃ । அபஹாய புத்ரஶோகம் ஸாபஶ்யத் பதிதம் பதிம்॥௮.

இன்று இந்த மன்னர் ஏன் சுடுகாட்டுக்கு வந்திருக்கிறார்? மகனுக்கான துயரை ஒதுக்கி வைத்து, விழுந்திருந்த கணவனை அவள் பார்த்தாள்.

ப்ரக்ரு'ஷ்டா விஸ்மிதா தீநா பர்த்ரு'புத்ராதிபீடிதா । வீக்ஷந்தீ ஸா ததோऽபஶ்யத் பர்த்ரு'தண்டம் ஜுகுப்ஸிதம்॥௮.

மிகவும் துக்கத்தில், ஆச்சரியத்திலும், கணவன்-மகனின் துன்பத்தில் தளர்ந்தவளாய், அவள் கணவனின் ஊன்றுகோலைப் பார்த்ததும் வெறுப்பும் வியப்பும் அடைந்தாள்.

ஶ்வபாகார்ஹமதோ மோஹம் ஜகாமாயதலோசநா । ப்ராப்ய சேதஶ்ச ஶநகைஃ ஸகத்கதமபாஷத॥௮.

அவளது பெரிய கண்கள் குழப்பத்தில் மூடப்பட்டன; சாதி தாழ்ந்தவளுக்கே உரிய நிலை வந்தது. மெதுவாக உணர்வு திரும்ப, கண்ணீர் கலந்த குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.

திக் த்வாம் தைவாதிகருணாம் நிர்மர்யாதம் ஜுகுப்ஸிதம் । யேநாயமமரப்ரக்யோ நீதோ ராஜா ஶ்வபாகதாம்॥௮.

அருளில்லாத, ஒழுங்கு இல்லாத, வெறுக்கத்தக்க விதியே! உன்னால் இந்த தேவதைகளுக்கு இணையான மன்னன் சாதி தாழ்ந்தவனாகி விட்டான்.

ராஜ்யநாஶம் ஸுஹ்ரு'த்த்யாகம் பார்யா-தநயவிக்ரயம் । ப்ராபயித்வாபி நோ குக்தஶ்சண்டாலோऽயம் க்ரு'தோ ந்ரு'பஃ॥௮.

ராஜ்யத்தை இழக்கச் செய்தாய், நண்பர்களை விட்டு விலகச் செய்தாய், மனைவியும் மகனையும் விற்க வைத்தாய்; இப்போது இந்த மன்னனை வெறுக்கத்தக்க சாதியனாக மாற்றிவிட்டாய்.

ஹா ராஜந் ! ஜாதஸந்தாபாமித்தம் மாம் தரணீதலாத் । உத்தாப்ய நாத்ய பர்யங்கமாரோஹேதி கிமுச்யதே॥௮.

அய்யோ அரசே! நான் இவ்வளவு துயரத்தில் வீழ்ந்து கிடக்க, இன்று யாரும் என்னை தரையில் இருந்து எழுப்பி, பழையபோல் படுக்கையிலே அமர வைக்கவில்லை, ஏன்?

நாத்ய பஶ்யாமி தே சத்ரம் ப்ரு'ங்காரமதவா புநஃ । சாமரம் வ்யஜநஞ்சாபி கோऽயம் விதிவிபர்யயஃ॥௮.

இன்று உன்னுடைய சத்திரம், பஞ்சு விசிறி, அல்லது யாக் வால் விசிறி எதுவும் என் கண்களுக்கு தெரியவில்லை; இது என்ன விதியின் மாற்றம்?

யஸ்யாக்ரே வ்ரஜதஃ பூர்வம் ராஜாநோ ப்ரு'த்யதாம் கதாஃ । ஸ்வோத்தரீயைரகுர்வந்த நீரஜஸ்கம் மஹீதலம்॥௮.

முன்பு நீ நடக்கும்போது, மற்ற அரசர்களே உன் பணியாளர்களாகி, தங்கள் மேலுடுப்பால் தரையை தூசி இல்லாமல் செய்தார்கள்.

ஸோऽயம் கபாலஸம்லக்ந-கடீகடநிரந்தரே । ம்ரு'தநிர்மால்யஸூத்ராந்தர்கூக்கேஶே ஸுதாருணே॥௮.

இப்போது அவன் கழுத்தில் கபாலம் கட்டியவனாக, உடைந்த பானைத் தண்டுகள் அணிந்தவனாக, இறந்தவர்களின் சாம்பல் மற்றும் முடி ஒட்டியவனாக, மிகவும் பயங்கரமாக இருக்கிறான்.

வஸாநிஸ்யந்தஸம்ஶுஷ்க-மஹீபுடகமண்டிதே । பஸ்மாங்காரார்ததக்தாஸ்தி-மஜ்ஜாஸங்கட்டபீஷணே॥௮.

கழிவுகள் உலர்ந்த மண்ணிலே படிந்தவனாக, சாம்பல், எலும்பு, மஜ்ஜை எல்லாம் சேர்ந்து ஒட்டியவனாக, அச்சுறுத்தும் தோற்றத்துடன் நிற்கிறான்.

க்ரு'த்ர-கோமாயுநாதார்தநஷ்டக்ஷுத்ரவிஹங்கமே । சிதாதூமாததிருசா நீலீக்ரு'ததிகந்தரே॥௮.

கழுகு, நரி ஆகியவை கூவுவதால் பயந்துபோய், சிறிய பறவைகள் எல்லாம் மறைந்து, சிதை புகையால் எல்லா திசையும் இருண்டுவிட்டது.