மார்கண்டேயபுராணம்

ஶக்ர உவாச ததஃ கதாந்தரே ஶக்ரஸ்தமுவாச மஹாமுநிம் । தேஹ்யாஜ்ஞாம் ந்ரு'த்யதாமாஸாம் தவ யாபிமதேதி வை॥௧.

அப்போது உரையாடலுக்கிடையில் சக்ரன் அந்த மகா முனிவரிடம், 'இவர்கள் நடனமாடும்போது உனக்கு விருப்பமானவரை தேர்ந்தெடுத்து ஆணையிடு' என்றான்.

ரம்பா வா கர்கஶா வாத உர்வஶ்யத திலோத்தமா । க்ரு'தாசீ மேநகா வாபி யத்ர வா பவதோ ருசிஃ॥௧.

இங்கே ரம்பை, கர்க்கஷை, ஊர்வசி, திலோத்தமை, க்ருதாசி, மேனகை—உனக்கு யார் பிடித்தவரோ, அவரைத் தேர்ந்தெடு.

ஏதச்ச்ருத்வா த்விஜஶ்ரேஷ்டோ வசோ ஶக்ரஸ்ய நாரதஃ । விசிந்த்யாப்ஸரஸஃ ப்ராஹ விநயாவநதாஃ ஸ்திதாஃ॥௧.

சக்ரனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட நாரதர், சிறந்த பிராமணராகிய அவர், சிந்தித்து, பணிவுடன் நின்றிருந்த அப்சரஸ்களுக்கு பேசினார்.

யுஷ்மாகமிஹ ஸர்வாஸாம் ரூபௌதார்யகுணாதிகம் । ஆத்மாநம் மந்யதே யா து ஸா ந்ரு'த்யது மமாக்ரதஃ॥௧.

இங்கே உங்களிலேயே யார் அழகிலும், மனப்பான்மையிலும், நல்ல பண்புகளிலும் தன்னை சிறந்தவளாக நினைக்கிறாரோ, அவர் என் முன்னால் நடனமாடட்டும்.

குணரூபவிஹீநாயாஃ ஸித்திர்நாட்யஸ்ய நாஸ்தி வை । சார்வதிஷ்டாநவந்ந்ரு'த்யம் ந்ரு'த்யமந்யத்விடம்பநம்॥௧.

அழகும் பண்பும் இல்லாதவருக்கு நடனத்தில் வெற்றி கிடையாது; அப்படியே, உரிய அடிப்படை இல்லாமல் நடனமாடுவது வெறும் போலி நடனம்தான்.

தத்வாக்யஸமகாலம் ச ஏகைகாஸ்தா நதாஸ்ததஃ । அஹம் குணாதிகா ந த்வம் ந த்வம் சாந்யாப்ரவீதிதம்॥௧.

அந்த நேரத்திலேயே, ஒவ்வொருவரும் வணங்கி, "நான் தான் எல்லா நல்ல குணங்களிலும் மேலானவள்; நீ இல்லை, மற்றவரும் இல்லை," என்று தங்கள் பெருமையை வெளிப்படுத்தினார்கள்.

மார்கண்டேய உவாச தாஸாம் ஸம்ப்ரமமாலோக்ய பகவாந் பாகஶாஸநஃ । ப்ரு'ச்ச்யதாம் முநிரித்யாஹ வக்தா யாம் வோ குணாதிகாம்॥௧.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: அவற்றின் குழப்பத்தை பார்த்த பகவான் வஜ்ராயுதம் ஏந்தியவன், "முனிவரிடம் கேளுங்கள்; அவர் உங்களில் யார் மேலானவர் என்று சொல்வார்," என்று கூறினார்.

ஶக்ரச்சந்தாநுயாதாபிஃ ப்ரு'ஷ்டஸ்தாபிஃ ஸநாரதஃ । ப்ரோவாச யத் ததா வாக்யம் ஜைமிநே தந்நிபோத மே॥௧.

இந்திரனின் விருப்பப்படி அவைகள் கேள்வி கேட்டபோது, நாரத முனிவர் பதில் கூறினார். ஜைமினி, அவர் அப்போது சொன்னதை நீ கேள்.

தபஸ்யந்தம் நகேந்த்ரஸ்தம் யா வஃ க்ஷோபயதே பலாத் । துர்வாஸஸம் முநிஶ்ரேஷ்டம் தாம் வோ மந்யே குணாதிகாம்॥௧.

உங்களுள் யார் அந்த மலைமேல் தவம் செய்கிற துர்வாச முனிவரை வலியாய் மனதை கலக்க வைக்க முடிகிறாரோ, அவரையே நான் எல்லா நல்ல குணங்களிலும் மேலானவளாக நினைக்கிறேன்.

மார்கண்டேய உவாச தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ஸர்வா வேபதகந்தராஃ । அஶக்யமேததஸ்மாகமிதி தாஶ்சக்ரிரே கதாஃ॥௧.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவையெல்லாம் அச்சத்தில் கழுத்து நடுங்கின; "இதை நம்மால் செய்ய முடியாது," என்று அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசினார்கள்.

தத்ராப்ஸரா வபுர்நாம முநிக்ஷோபணகர்விதா । ப்ரத்யுவாசாத்ய யாஸ்யாமி யத்ராஸௌ ஸம்ஸ்திதோ முநிஃ॥௧.

அங்கே, முனிவர்களை கலக்க வைக்கும் திறமைக்கு பெருமை கொண்ட வபு என்ற அப்சரா, "இன்று அந்த முனிவர் இருக்கிற இடத்திற்கு நான் செல்வேன்," என்று பதிலளித்தாள்.

அத்ய தம் தேஹயந்தாரம் ப்ரயுக்தேந்த்ரியவாஜிநம் । ஸ்மரஶஸ்த்ரகலத்ரஶ்மிம் கரிஷ்யாமி குஸாரதிம்॥௧.

இன்று, காமதேவன் உதவியுடன், ஆசையின் அம்புகள் சொட்டும் அவன் மூலம், அந்த மனத்தை அடக்கிய முனிவரையும் நான் வெல்லச் செய்வேன்.

ப்ரஹ்மா ஜநார்தநோ வாபி யதி வா நீலலோஹிதஃ । தமப்யத்ய கரிஷ்யாமி காமபாணக்ஷதாந்தரம்॥௧.

பிரம்மா, ஜனார்த்தனன், அல்லது நீலக்கண்டன் யாராக இருந்தாலும், இன்று அவர்களையும் காமத்தின் அம்பால் காயப்படுத்தி விடுவேன்.

இத்யுக்த்வா ப்ரஜகாமாத ப்ராலேயாத்ரிம் வபுஸ்ததா । முநேஸ்தபஃ ப்ரபாவேண ப்ரஶாந்தஶ்வாபதாஶ்ரமம்॥௧.

இவ்வாறு கூறி, வபு அப்போது பனிமலைக்கு சென்றாள்; அங்கு முனிவரின் தவசக்தியால் காட்டுமிருகங்களும் அமைதியாக இருந்த ஆசிரமத்திற்கு சென்றாள்.

ஸ பும்ஸ்கோகிலமாதுர்யா யத்ராஸ்தே ஸ மஹாமுநிஃ । க்ரோஶமாத்ரம் ஸ்திதா தஸ்மாதகாயத வராப்ஸராஃ॥௧.

அங்கு அந்த மகா முனிவர் இருந்த இடத்தில், ஆண் கூகிலின் இனிய குரலைப் போல, சிறிது தூரத்தில் நின்று அந்த சிறந்த அப்சரா பாட ஆரம்பித்தாள்.

தத்கீதத்வநிமாகர்ண்ய முநிர்விஸ்மிதமாநஸஃ । ஜகாம தத்ர யத்ராஸ்தே ஸா பாலா ருசிராநநா॥௧.

அந்த பாடலின் ஒலியை கேட்ட முனிவர், ஆச்சரியமடைந்த மனதுடன், அந்த அழகான முகமுடைய பெண் இருந்த இடத்திற்கு சென்றார்.

தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா சாருஸர்வாங்கீம் முநிஃ ஸம்ஸ்தப்ய மாநஸம் । க்ஷோபணாயாகதாம் ஜ்ஞாத்வா கோபாமர்ஷஸந்விதஃ॥௧.

அவளை, எல்லா அங்கங்களும் அழகாக இருப்பதை பார்த்த முனிவர், மனதை கட்டுப்படுத்தி, அவள் தன்னை கலக்க வந்ததை அறிந்து, கோபத்தாலும் வெறுப்பாலும் நிரம்பினார்.

உவாசேதம் ததோ வாக்யம் மஹர்ஷிஸ்தாம் மஹாதபாஃ॥௧.

பின்னர் அந்த மகா தவசக்தி கொண்ட முனிவர், அவளிடம் இவ்வாறு பேசினார்.

யஸ்மாத்துஃ கார்ஜிதஸ்யேஹ தபஸோ வித்நகாரணாத் । ஆகதாஸி மதோந்மத்தே மம துஃ காய கேசரி॥௧.

நீ, வானில் பறக்கும் பெண்ணே, பெருமையில் மயங்கி, நான் கடினமாக ஈட்டிய தவத்தைத் தடை செய்ய வந்ததால், எனக்கு துன்பம் உண்டாக்கினாய்.

தஸ்மாத் ஸுபர்ணகோத்ரே த்வம் மத்க்ரோதகலுஷீக்ரு'தா । ஜந்ம ப்ராப்ஸ்யஸி துஷ்ப்ரஜ்ஞே யாவத்வர்ஷாணி ஷோடஶ॥௧.

அதனால், என் கோபத்தால் களங்கமடைந்த நீ, பறவைகளின் வம்சத்தில் பதினாறு ஆண்டுகள் பிறப்பெடுப்பாய், அறிவில்லாதவளே.

நிஜரூபம் பரித்யஜ்ய பக்ஷிணீரூபதாரிணீ । சத்வாரஸ்தே ச தநயா ஜநிஷ்யந்தேऽதமாப்ஸராஃ॥௧.

உன் இயல்பான உருவத்தை விட்டுவிட்டு, பறவையாக மாறி, நீ நான்கு மகன்களைப் பெறுவாய், அப்சராசிகளில் தாழ்ந்தவளே.

அப்ராப்ய தேஷு ச ப்ரீதிம் ஶஸ்த்ரபூதா புநர்திவி । வாஸமாப்ஸ்யஸி வக்தவ்யம் நோத்தரம் தே கதஞ்சந॥௧.

அவர்களிடம் சந்தோஷம் பெறாமல், இந்த தண்டனையால் தூய்மையடைந்து, மீண்டும் வானுலகில் வாழ்வாய்; நீ எந்த விதமான பதிலும் சொல்லக்கூடாது.

இதி வசநமஸஹ்யம் கோபஸம்ரக்தத்ரு'ஷ்டிஶ் சலகலபலயாம் தாம் மாநிநீம் ஶ்ராவயித்வா । தரலதரதரங்காம் காம் பரித்யஜ்ய விப்ரஃ ப்ரதிதகுணகணௌகாம் ஸம்ப்ரயாதாஃ ககங்காம்॥௧.

இவ்வாறு சகிக்க முடியாத சாபத்தை, கோபத்தில் கண்கள் சிவந்த முனிவர் கூறி விட்டு, நடுங்கும் அந்த பெருமை கொண்டவளை விட்டுச் சென்றார். அவள், மனம் அலைமோதும் நதியின் அலைகள் போல் கலங்க, புகழ்பெற்ற பல நல்ல குணங்கள் கொண்ட பறவைகளில் பிறந்தாள்.

; தர்மபக்ஷிண ஊசுஃ ஹரிஶ்சந்த்ரேதி ராஜர்ஷிராஸீத் த்ரேதாயுகே புரா । தர்மாத்மா ப்ரு'திவீபாலஃ ப்ரோல்லஸத்கீர்திருத்தமஃ॥௭.

த்ரேதாயுகத்தில், ஹரிச்சந்திரன் என்ற ஒரு அரச ஋ஷி இருந்தார். அவர் தர்மத்தில் நிலைத்தவர், பூமியை ஆளும் மன்னன், புகழ் எல்லா இடங்களிலும் பரவியிருந்தது.

ந துர்பிக்ஷம் ந ச வ்யாதிர்நாகாலமரணம் ந்ரு'ணாம் । நாதர்மருசயஃ பௌராஸ்தஸ்மிந் ஶாஸதி பார்திவே॥௭.

அவர் ஆட்சி செய்யும் காலத்தில், மக்களுக்கு பஞ்சம் இல்லை, நோய் இல்லை, காலத்துக்கு முந்தி மரணம் இல்லை, நகரமக்கள் தவறான வழியில் செல்லவும் இல்லை.

பபூவுர்ந ததோந்மத்தா தந-வீர்ய-தபோமதைஃ । நாஜாயந்த ஸ்த்ரியஶ்சைவ காஶ்சிதப்ராப்தயௌவநாஃ॥௭.

அந்த நாடில், செல்வம், பலம், தவம் ஆகியவற்றால் மதிப்பவர்கள் இல்லை; பெண்கள் யாவரும் பரிபூரண யௌவனத்துடன் பிறந்தார்கள்.

ஸ கதாசிந்மஹாபாஹுரரண்யேऽநுஸரந் ம்ரு'கம் । ஶுஶ்ராவ ஶப்தமஸக்ரு'த் த்ராயஸ்வேதி ச யோஷிதாம்॥௭.

ஒரு நாள், அந்த வலிமைமிக்க மன்னன் காட்டில் மான் வேட்டையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, பெண்கள் மீண்டும் மீண்டும் 'எங்களை காப்பாற்றுங்கள்!' என்று அழைக்கும் சப்தம் கேட்டார்.

ஸ விஹாய ம்ரு'கம் ராஜா மா பைஷீரித்யபாஷத । மயி ஶாஸதி துர்மேதாஃ கோऽயமந்யாயவ்ரு'த்திமாந்॥௭.

அந்த மான் வேட்டையை விட்டுவிட்டு, மன்னன் 'பயப்படாதீர்கள்!' என்று கூறினார். 'நான் ஆளும் போது, இப்படி தீய செயல் செய்யும்வர் யார்?' என்று கேட்டார்.

தத்க்ரந்திதாநுஸாரீ ச ஸர்வாரம்பவிகாதக்ரு'த் । ஏகஸ்மிந்நந்தரே ரௌத்ரோ விக்நராட் ஸமசிந்தயத்॥௭.

அந்த அழுகுரலைத் தொடர்ந்து சென்ற மன்னன், எல்லா தடைகளுக்கும் காரணமான ஒரு கொடூர உருவத்தை எதிர்கொண்டார்; அவன் உள்ளத்தில் யோசிக்கத் தொடங்கினான்.