மார்கண்டேயபுராணம்

ஶவாநாம் மூல்யகரணே புநர்நஷ்டஸ்ம்ரு'திர்யதா । மலிநோ ஜடிலஃ க்ரு'ஷ்ணோ லகுடீ விஹ்வலோ ந்ரு'பஃ॥௮.

சடலங்களுக்கு பணம் வசூலிக்கும்போது, அவனுக்கு மறுபடியும் நினைவு போய்விட்டது; அழுக்காக, ஜடையுடன், கருப்பாக, கையில் கோல் பிடித்து, அந்த ராஜா குழப்பமடைந்தான்.

நைவ புத்ரோ ந பார்யா து தஸ்ய வை ஸ்ம்ரு'திகோசரே । நஷ்டோத்ஸாஹோ ராஜ்யநாஶாத் ஶ்மஶாநே நிவஸம்ஸ்ததா॥௮.

அவனுக்கு மகனும் மனைவியும் நினைவில் வரவில்லை; அரசை இழந்ததால் உற்சாகமும் போய்விட்டது; அப்போது அவன் சுடுகாட்டில் தங்கினான்.

அதாஜகாம ஸ்வஸுதம் ம்ரு'தமாதாய லாபிநீ । பார்யா தஸ்ய நரேந்த்ரஸ்ய ஸர்பதஷ்டம் ஹி பாலகம்॥௮.

அப்போது அவன் மனைவி, அழுது கொண்டே, ராஜாவின் பிள்ளையான பாம்பு கடித்துக் கொன்ற குழந்தையை தூக்கிக்கொண்டு வந்தாள்.

ஹா வத்ஸ ! ஹா புத்ர ! ஶிஶோ ! இத்யேவம் வததீ முஹுஃ । க்ரு'ஶா விவர்ணா விமநாஃ பாம்ஶுத்வஸ்தஶிரோருஹா॥௮.

அம்மா மீண்டும் மீண்டும், "ஐயோ பிள்ளை! ஐயோ மகனே! சின்னவனே!" என்று அழைத்தாள்; அவள் மெலிந்து, நிறமின்றி, மனம் தளர்ந்து, முடி மண்ணால் கலங்கியிருந்தாள்.

; ராஜபத்ந்யுவாச ஹா ராஜந்நத்ய பாலம் த்வம் பஶ்ய ஸோமம் மஹீதலே । ரமமாணம் புரா த்ரு'ஷ்டம் துஷ்டாஹிநா ம்ரு'தம்॥௮.

ராணி கூறினாள்: "ஐயோ ராஜா! இன்று நீ உன் பிள்ளை சோமனை பூமியில் படுத்திருக்கப் பார்; முன்பு விளையாடிக் கொண்டிருந்தவனை, இப்போது தீய பாம்பு கடித்து கொன்றுவிட்டது."

தஸ்யா விலாபஶப்தம் தமாகர்ண்ய ஸ நராதிபஃ । ஜகாம த்வரிதோऽத்ரேதி பவிதா ம்ரு'தகம்பலஃ॥௮.

அவளது அழுகை குரலைக் கேட்ட ராஜா விரைவாக அங்கே ஓடிச் சென்றான்; இறந்தவரை மூடியவனாக ஆகப்போகிறான்.

ஸ தாம் ரோருததீம் பார்யாம் நாப்யஜாநாத்து பார்திவஃ । சிரப்ரவாஸஸந்தப்தாம் புநர்ஜாதாமிவாபலாம்॥௮.

அழுது கொண்டிருந்த தனது மனைவியை அந்த ராஜா அறியவில்லை; நீண்ட பிரிவால் வருந்தியவளாக, புதிதாக பிறந்தவள்போல் இருந்தாள்.

ஸாபி தம் சாருகேஶாந்தம் புரா த்ரு'ஷ்ட்வா ஜடாலகம் । நாப்யஜாநாந்ந்ரு'பஸுதா ஶுஷ்கவ்ரு'க்ஷோபமம் ந்ரு'பம்॥௮.

அவளும், முன்பு அழகான முடி கொண்டவனை இப்போது ஜடையுடன் பார்த்து, அந்த ராஜாவின் மகனை உலர்ந்த மரம்போல் இருந்த ராஜாவை அறியவில்லை.

ஸோऽபி க்ரு'ஷ்ணபடே பாலம் த்ரு'ஷ்ட்வாஶீவிஷபீடிதம் । நரேந்த்ரலக்ஷணோபேதம் சிந்தாமாப நரேஶ்வரஃ॥௮.

கருப்பு துணியில் குழந்தை பாம்பு விஷத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, அரசருக்குரிய அடையாளங்களுடன் கிடப்பதை பார்த்த ராஜா ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்.

அஹோ கஷ்டம் நரேந்த்ரஸ்ய கஸ்யாப்யேஷ குலே ஶிஶுஃ । ஜாதோ நீதஃ க்ரு'தாந்தேந காமப்யாஶாம் துராத்மநா॥௮.

ஐயோ, எவ்வளவு துயரம்! எந்த குடும்பத்தில் இந்தக் குழந்தை பிறந்து, இப்போது மரணனால் அழைத்து செல்லப்பட்டிருக்கிறது? எந்தவொரு நம்பிக்கையையும் அந்தக் கொடியவன் அழித்துவிட்டான்.

ஏவம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹி மே பாலம் மாதுருத்ஸங்கஶாயிநம் । ஸ்ம்ரு'திமப்யாகதோ பாலோ ரோஹிதாஶ்வோऽப்ஜலோசநஃ॥௮.

அம்மாவின் மடியில் குழந்தை படுத்திருப்பதைப் பார்த்தபோது, என் மகன் ரோஹிதாஷ்வன், தாமரை போன்ற கண்கள் கொண்டவன், எனக்கு நினைவுக்கு வந்தான்.

ஸோऽப்யேதாமேவ மே வத்ஸோ வயோऽவஸ்தாமுபாகதஃ । நீதோ யதி ந கோரேண க்ரு'தாந்தேநாத்மநோ வஶம்॥௮.

அவனும் என் மகனும் இதே வயதும் நிலையும் அடைந்திருக்கலாம்; பயங்கரமான மரணம் அவனைத் தன் வசப்படுத்தவில்லை என்றால்.

; ராஜபத்ந்யுவாச ஹா வத்ஸ ! கஸ்ய பாபஸ்ய அபத்யாநாதிதம் மஹத் । துஃ கமாபதிதம் கோரம் யஸ்யாந்தோ நோபலப்யதே॥௮.

ராணி கூறினாள்: "ஐயோ பிள்ளை! யாருடைய பாவமான எண்ணத்தால் இந்தப் பெரிய துயரம் வந்தது? இதற்குப் முடிவே தெரியவில்லை."

ஹா நாத ! ராஜந் ! பவதா மாமநாஶ்வாஸ்ய துஃ கிதாம் । க்வாபி ஸந்திஷ்டதா ஸ்தாநே விஶ்ரப்தம் ஸ்தீயதே கதம்॥௮.

"ஐயோ, ஆண்டவரே! ராஜா! துயரத்தில் இருக்கும் என்னை ஆறுதல் கூறுங்கள்; இப்படி இருந்தபோது எங்கும் நம்பிக்கையுடன் எப்படி இருக்க முடியும்?"

ராஜ்யநாஶஃ ஸுஹ்ரு'த்த்யாகோ பார்யாதநயவிக்ரயஃ । ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ய ராஜர்ஷேஃ கிம் விதே ! ந க்ரு'தம் த்வயா॥௮.

அரசை இழந்ததும், நண்பர்களை விட்டுவிட்டதும், மனைவி மகனை விற்றதும் — விதியே, அரசமுனிவர் ஹரிச்சந்திரனுக்கு நீ என்ன செய்யவில்லை?

இதி தஸ்யா வசஃ ஶ்ருத்வா ராஜா ஸ்வஸ்தாநதஶ்ச்யுதஃ । ப்ரத்யபிஜ்ஞாய தயிதாம் புத்ரஞ்ச நிதநம் கதம்॥௮.

அவளது வார்த்தைகளை கேட்டதும், அரசன் தன் இடத்திலிருந்து விழுந்தான்; தன் அன்பு மனைவியும் மகனும் உயிரிழந்ததை அறிந்தான்.

கஷ்டம் ஶைவ்யேயமேஷா ஹி ஸ பாலோऽயமிதீரயந் । ருரோத துஃ கஸந்தப்தோ மூர்ச்சாமபிஜகாம ச॥௮.

"அய்யோ, இவள் ஶைவ்யா, இவன் என் பிள்ளை!" என்று வருந்தி, துக்கத்தில் அழுது, மனம் தாங்காமல் மயங்கி விழுந்தான்.

ஸா ச தம் ப்ரத்யபிஜ்ஞாய தாமவஸ்தாமுபாகதம் । மூர்ச்சிதா நிபபாதார்தா நிஶ்சேஷ்டா தரணீதலே॥௮.

அவளும் அவனை அந்த நிலைமையில் பார்த்ததும், துக்கத்தில் மயங்கி, உயிரற்றவளாய் தரையில் விழுந்தாள்.

சேதஃ ஸம்ப்ராப்ய ராஜேந்த்ரோ ராஜபத்நீ ச தை ஸமம் । விலேபதுஃ ஸுஸந்தப்தௌ ஶோகபாராவபீடிதௌ॥௮.

உணர்வு திரும்பிய அரசனும் அரசியும், பேர்துக்கத்தில் சுமந்து, ஒன்றாகக் கூடி ஆழ்ந்த துயரில் அழுதார்கள்.

; ராஜோவாச ஹா வத்ஸ ! ஸுகுமாரம் தே ஸ்வக்ஷிப்ரூநாஸிகாலகம் । பஶ்யதோ மே முகம் தீநம் ஹ்ரு'தயம் கிம் ந தீர்யதே॥௮.

அரசன் கூறினான்: "அய்யோ என் மகனே! உன் அழகிய கண்கள், புருவம், மூக்கு, கரும்புள்ளி கூந்தல் கொண்ட அந்த மென்மையான முகத்தை நான் பார்த்தபோது, என் இதயம் ஏன் உடையவில்லை?"

தாத ! தாதேதி மதுரம் ப்ருவாணம் ஸ்வயமாகதம் । உபகுஹ்ய வதிஷ்யே கம் வத்ஸ ! வத்ஸேதி ஸௌஹ்ரு'தாத்॥௮.

"தந்தையே! தந்தையே!" என்று இனிமையாக அழைத்துக் கொண்டு ஓடி வந்தாய்; இனி யாரை நான் அணைத்து, "மகனே! மகனே!" என்று அன்புடன் கூப்பிடப் போகிறேன்?

கஸ்ய ஜாநுப்ரணீதேந பிங்கேந க்ஷிதிரேணுநா । மமோத்தரீயமுத்ஸங்கம் ததாங்கம் மலமேஷ்யதி॥௮.

மண்ணில் விளையாடி, மஞ்சள் தூசியில் மூழ்கிய உன் முழங்கால் என் மேலுடுப்பும் உடலையும் இப்போது யார் அழுக்காக்கப் போகிறார்கள்?

அங்கப்ரத்யங்கஸம்பூதோ மநோஹ்ரு'தயநந்தநஃ । மயா குபித்ரா ஹா வத்ஸ ! விக்ரீதோ யேந வஸ்துவத்॥௮.

என் உடலிலிருந்தே பிறந்த, என் மனதுக்கும் உள்ளத்துக்கும் ஆனந்தம் அளித்த என் மகனே! கோபத்தில் உன்னை பொருளாக எண்ணி விற்றேன்; அய்யோ!

ஹ்ரு'த்வா ராஜ்யமஶேஷம் மே ஸஸாதநதநம் மஹத் । தைவாஹிநா ந்ரு'ஶம்ஸேந தஷ்டோ மே தநயஸ்ததஃ॥௮.

என் முழு ராஜ்யமும், செல்வமும், பொருளும் எல்லாம் இழந்த பிறகு, என் மகன் அந்தக் கொடூரமான விதியின் பாம்பால் கடிக்கப்பட்டான்.

அஹம் தைவாஹிதஷ்டஸ்ய புத்ரஸ்யாநநபங்கஜம் । நிரீக்ஷந்நபி கோரேண விஷேணாந்தீக்ரு'தோऽதுநா॥௮.

விதியின் பாம்பு கடித்த என் மகனின் தாமரை முகத்தைப் பார்த்தபடியே, அந்த பயங்கரமான விஷத்தால் இப்போது நான் கண் தெரியாமல் போய்விட்டேன்.

ஏகமுக்த்தவா தமாதாய பாலகம் பாஷ்பகத்கதஃ । பரிஷ்வஜ்ய ச நிஶ்சேஷ்டோ மூர்ச்சயா நிபபாத ஹ॥௮.

தன் ஒரே முத்தாகிய பிள்ளையைத் தூக்கி, கண்ணீர் அடக்க முடியாமல், அணைத்து, மயக்கத்தில் உயிரற்றவனாய் விழுந்தான்.

; ராஜபத்ந்யுவாச அயம் ஸ புருஷவ்யாக்ரஃ ஸ்வரேணைவோபலக்ஷ்யதே । வித்வஜ்ஜநமநஶ்சந்த்ரோ ஹரிஶ்சந்த்ரோ ந ஸம்ஶயஃ॥௮.

அரசியும் கூறினாள்: "இவனே அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவன்; குரலிலேயே அறிய முடிகிறது. இவன் அறிவாளிகளுக்கெல்லாம் சந்திரன் போல் விளங்கும் ஹரிச்சந்திரன் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை."

ததாஸ்ய நாஸிகா துங்கா அக்ரதோऽதோமுகம் கதா । தந்தாஶ்ச முகுலப்ரக்யாஃ க்யாதகீர்தேர்மஹாத்மநஃ॥௮.

இவனது மூக்கு உயரமாக, முன்புறம் சற்று கீழே வளைந்தது; பற்கள் மொட்டுப் பூக்கள் போல் அழகாக இருக்கின்றன; புகழால் பிரசித்தி பெற்ற அந்த மகானின் அடையாளங்கள் இவை.

ஶ்மஶாநமாகதஃ கஸ்மாதத்யைஷ ஸ நரேஶ்வரஃ । அபஹாய புத்ரஶோகம் ஸாபஶ்யத் பதிதம் பதிம்॥௮.

இன்று இந்த மன்னர் ஏன் சுடுகாட்டுக்கு வந்திருக்கிறார்? மகனுக்கான துயரை ஒதுக்கி வைத்து, விழுந்திருந்த கணவனை அவள் பார்த்தாள்.