மார்கண்டேயபுராணம்

ஸர்வாஸ்தாஸ்தேந ஸம்புக்தா யாவத்வர்ஷாணி த்வாதஶ । அதீதே த்வாதஶே வர்ஷ நீயமாநோ படைர்பலாத்॥௮.

அவனது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் முழுவதும் இந்த துயரங்களை அனுபவித்தான். பன்னிரண்டாவது ஆண்டு முடிந்ததும், காவலர்கள் அவனை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றார்கள்.

யமம் ஸோऽபஶ்யதாகாராதுவாச ச நராதிபம் । விஶ்வாமித்ரஸ்ய கோபோऽயம் துர்நிவார்யோ மஹாத்மநஃ॥௮.

அவன் யமனைப் பார்த்தான். யமன் அரசனிடம் சொன்னான்: 'விஷ்வாமித்திரரின் கோபம் மிகப்பெரியது; அதை எதிர்க்க முடியாது.'

புத்ரஸ்ய தே ம்ரு'த்யுமபி ப்ரதாஸ்யதி ஸ கௌஶிகஃ । கச்ச த்வம் மாநுஷம் லோகம் துஃ கஶேஷஞ்ச புங்க்ஷ்வ வை । கதஸ்ய தத்ர ராஜேந்த்ர ஶ்ரேயஸ்தவ பவிஷ்யதி॥௮.

'அந்த கவுஷிகன் உன் மகனுக்குத் துயரமான மரணத்தையும் தருவான். நீ இப்போது மனித உலகிற்குச் சென்று மீதமுள்ள துயரங்களை அனுபவிக்க வேண்டும்; அங்கே சென்றால் உனக்கு நன்மை உண்டாகும், அரசே.'

வ்யதீதே த்வாதஶே வர்ஷே துஃ கஸ்யாந்தே நராதிபஃ । அந்தரீக்ஷாச்ச பதிதோ யமதூதைஃ ப்ரணோதிதஃ॥௮.

பன்னிரண்டாவது ஆண்டு முடிந்ததும், அந்த அரசன் துயரத்தின் முடிவில், யமனுடைய தூதர்களால் வானிலிருந்து கீழே தள்ளப்பட்டான்.

பதிதோ யமலோகாச்ச விபுத்தோ பயஸம்ப்ரமாத் । அஹோ கஷ்டமிதி த்யாத்வா க்ஷதே க்ஷாராவஸேவநம்॥௮.

யமலோகத்திலிருந்து கீழே விழுந்ததும், பயத்தால் கலங்கி விழித்தான். 'ஐயோ, என்ன துயரம்!' என்று எண்ணி, தனது காயங்களுக்கு சாறு தடவினான்.

ஸ்வப்நே துஃ கம் மஹத்த்ரு'ஷ்டம் யஸ்யாந்தோ நோபலப்யதே । ஸ்வப்நே த்ரு'ஷ்டம் மயா யத்து கிம் நு மே த்வாதஶாஃ ஸமாஃ॥௮.

அவன் கனவில் முடிவில்லாத பெரிய துயரத்தை கண்டான். 'நான் கனவில் பார்த்தது என்ன? எனக்கு உண்மையில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டதா?' என்று எண்ணினான்.

கதேத்யப்ரு'ச்சத் தத்ரஸ்தாந் புக்கஸாம்ஸ்து ஸ ஸம்ப்ரமாத் । நேத்யுசுஃ கேசித் தத்ரஸ்தா ஏவமேவாபரேऽப்ருவந்॥௮.

அவன் அங்கே இருந்த புக்கசர்களிடம் பதற்றமாக, 'கடந்துவிட்டதா?' என்று கேட்டான். அங்கே சிலர் 'இல்லை' என்றார்கள்; மற்றவர்கள் 'ஆம், கடந்துவிட்டது' என்றார்கள்.

ஶ்ருத்வா துஃ கீ ததா ராஜா தேவாந் ஶரணமீயிவாந் । ஸ்வஸ்தி குர்வந்து மே தேவாஃ ஶைவ்யாயா பாலகஸ்ய ச॥௮.

இதை கேட்ட ராஜா மிகவும் துயரமடைந்து, தேவர்களிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான். "எனக்கும், சைவ்யையின் குழந்தைக்கும் நன்மை உண்டாகட்டும்" என்று அவர் வேண்டினார்.

நமோ தர்மாய மஹதே நமஃ க்ரு'ஷ்ணாய வேதஸே । பராவராய ஶுத்தாய புராணாயாவ்யயாய ச॥௮.

பெரிய தர்மத்திற்கு வணக்கம், படைப்பாளியான கிருஷ்ணனுக்கு வணக்கம், உயர்ந்தவருக்கும் தாழ்ந்தவருக்கும், தூயவருக்கும், பழமையான என்றும் அழியாதவருக்கும் வணக்கம்.

நமோ ப்ரு'ஹஸ்பதே துப்யம் நமஸ்தே வாஸவாய ச । ஏவமுக்த்வா ஸ ராஜா து யுக்தஃ புக்கஸகர்மணி॥௮.

பிருஹஸ்பதிக்கு வணக்கம், வாசவனுக்கும் வணக்கம். இப்படிச் சொல்லி, அந்த ராஜா புக்கசர் வேலைகளில் ஈடுபட்டான்.

ஶவாநாம் மூல்யகரணே புநர்நஷ்டஸ்ம்ரு'திர்யதா । மலிநோ ஜடிலஃ க்ரு'ஷ்ணோ லகுடீ விஹ்வலோ ந்ரு'பஃ॥௮.

சடலங்களுக்கு பணம் வசூலிக்கும்போது, அவனுக்கு மறுபடியும் நினைவு போய்விட்டது; அழுக்காக, ஜடையுடன், கருப்பாக, கையில் கோல் பிடித்து, அந்த ராஜா குழப்பமடைந்தான்.

நைவ புத்ரோ ந பார்யா து தஸ்ய வை ஸ்ம்ரு'திகோசரே । நஷ்டோத்ஸாஹோ ராஜ்யநாஶாத் ஶ்மஶாநே நிவஸம்ஸ்ததா॥௮.

அவனுக்கு மகனும் மனைவியும் நினைவில் வரவில்லை; அரசை இழந்ததால் உற்சாகமும் போய்விட்டது; அப்போது அவன் சுடுகாட்டில் தங்கினான்.

அதாஜகாம ஸ்வஸுதம் ம்ரு'தமாதாய லாபிநீ । பார்யா தஸ்ய நரேந்த்ரஸ்ய ஸர்பதஷ்டம் ஹி பாலகம்॥௮.

அப்போது அவன் மனைவி, அழுது கொண்டே, ராஜாவின் பிள்ளையான பாம்பு கடித்துக் கொன்ற குழந்தையை தூக்கிக்கொண்டு வந்தாள்.

ஹா வத்ஸ ! ஹா புத்ர ! ஶிஶோ ! இத்யேவம் வததீ முஹுஃ । க்ரு'ஶா விவர்ணா விமநாஃ பாம்ஶுத்வஸ்தஶிரோருஹா॥௮.

அம்மா மீண்டும் மீண்டும், "ஐயோ பிள்ளை! ஐயோ மகனே! சின்னவனே!" என்று அழைத்தாள்; அவள் மெலிந்து, நிறமின்றி, மனம் தளர்ந்து, முடி மண்ணால் கலங்கியிருந்தாள்.

; ராஜபத்ந்யுவாச ஹா ராஜந்நத்ய பாலம் த்வம் பஶ்ய ஸோமம் மஹீதலே । ரமமாணம் புரா த்ரு'ஷ்டம் துஷ்டாஹிநா ம்ரு'தம்॥௮.

ராணி கூறினாள்: "ஐயோ ராஜா! இன்று நீ உன் பிள்ளை சோமனை பூமியில் படுத்திருக்கப் பார்; முன்பு விளையாடிக் கொண்டிருந்தவனை, இப்போது தீய பாம்பு கடித்து கொன்றுவிட்டது."

தஸ்யா விலாபஶப்தம் தமாகர்ண்ய ஸ நராதிபஃ । ஜகாம த்வரிதோऽத்ரேதி பவிதா ம்ரு'தகம்பலஃ॥௮.

அவளது அழுகை குரலைக் கேட்ட ராஜா விரைவாக அங்கே ஓடிச் சென்றான்; இறந்தவரை மூடியவனாக ஆகப்போகிறான்.

ஸ தாம் ரோருததீம் பார்யாம் நாப்யஜாநாத்து பார்திவஃ । சிரப்ரவாஸஸந்தப்தாம் புநர்ஜாதாமிவாபலாம்॥௮.

அழுது கொண்டிருந்த தனது மனைவியை அந்த ராஜா அறியவில்லை; நீண்ட பிரிவால் வருந்தியவளாக, புதிதாக பிறந்தவள்போல் இருந்தாள்.

ஸாபி தம் சாருகேஶாந்தம் புரா த்ரு'ஷ்ட்வா ஜடாலகம் । நாப்யஜாநாந்ந்ரு'பஸுதா ஶுஷ்கவ்ரு'க்ஷோபமம் ந்ரு'பம்॥௮.

அவளும், முன்பு அழகான முடி கொண்டவனை இப்போது ஜடையுடன் பார்த்து, அந்த ராஜாவின் மகனை உலர்ந்த மரம்போல் இருந்த ராஜாவை அறியவில்லை.

ஸோऽபி க்ரு'ஷ்ணபடே பாலம் த்ரு'ஷ்ட்வாஶீவிஷபீடிதம் । நரேந்த்ரலக்ஷணோபேதம் சிந்தாமாப நரேஶ்வரஃ॥௮.

கருப்பு துணியில் குழந்தை பாம்பு விஷத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, அரசருக்குரிய அடையாளங்களுடன் கிடப்பதை பார்த்த ராஜா ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்.

அஹோ கஷ்டம் நரேந்த்ரஸ்ய கஸ்யாப்யேஷ குலே ஶிஶுஃ । ஜாதோ நீதஃ க்ரு'தாந்தேந காமப்யாஶாம் துராத்மநா॥௮.

ஐயோ, எவ்வளவு துயரம்! எந்த குடும்பத்தில் இந்தக் குழந்தை பிறந்து, இப்போது மரணனால் அழைத்து செல்லப்பட்டிருக்கிறது? எந்தவொரு நம்பிக்கையையும் அந்தக் கொடியவன் அழித்துவிட்டான்.

ஏவம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹி மே பாலம் மாதுருத்ஸங்கஶாயிநம் । ஸ்ம்ரு'திமப்யாகதோ பாலோ ரோஹிதாஶ்வோऽப்ஜலோசநஃ॥௮.

அம்மாவின் மடியில் குழந்தை படுத்திருப்பதைப் பார்த்தபோது, என் மகன் ரோஹிதாஷ்வன், தாமரை போன்ற கண்கள் கொண்டவன், எனக்கு நினைவுக்கு வந்தான்.

ஸோऽப்யேதாமேவ மே வத்ஸோ வயோऽவஸ்தாமுபாகதஃ । நீதோ யதி ந கோரேண க்ரு'தாந்தேநாத்மநோ வஶம்॥௮.

அவனும் என் மகனும் இதே வயதும் நிலையும் அடைந்திருக்கலாம்; பயங்கரமான மரணம் அவனைத் தன் வசப்படுத்தவில்லை என்றால்.

; ராஜபத்ந்யுவாச ஹா வத்ஸ ! கஸ்ய பாபஸ்ய அபத்யாநாதிதம் மஹத் । துஃ கமாபதிதம் கோரம் யஸ்யாந்தோ நோபலப்யதே॥௮.

ராணி கூறினாள்: "ஐயோ பிள்ளை! யாருடைய பாவமான எண்ணத்தால் இந்தப் பெரிய துயரம் வந்தது? இதற்குப் முடிவே தெரியவில்லை."

ஹா நாத ! ராஜந் ! பவதா மாமநாஶ்வாஸ்ய துஃ கிதாம் । க்வாபி ஸந்திஷ்டதா ஸ்தாநே விஶ்ரப்தம் ஸ்தீயதே கதம்॥௮.

"ஐயோ, ஆண்டவரே! ராஜா! துயரத்தில் இருக்கும் என்னை ஆறுதல் கூறுங்கள்; இப்படி இருந்தபோது எங்கும் நம்பிக்கையுடன் எப்படி இருக்க முடியும்?"

ராஜ்யநாஶஃ ஸுஹ்ரு'த்த்யாகோ பார்யாதநயவிக்ரயஃ । ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ய ராஜர்ஷேஃ கிம் விதே ! ந க்ரு'தம் த்வயா॥௮.

அரசை இழந்ததும், நண்பர்களை விட்டுவிட்டதும், மனைவி மகனை விற்றதும் — விதியே, அரசமுனிவர் ஹரிச்சந்திரனுக்கு நீ என்ன செய்யவில்லை?

இதி தஸ்யா வசஃ ஶ்ருத்வா ராஜா ஸ்வஸ்தாநதஶ்ச்யுதஃ । ப்ரத்யபிஜ்ஞாய தயிதாம் புத்ரஞ்ச நிதநம் கதம்॥௮.

அவளது வார்த்தைகளை கேட்டதும், அரசன் தன் இடத்திலிருந்து விழுந்தான்; தன் அன்பு மனைவியும் மகனும் உயிரிழந்ததை அறிந்தான்.

கஷ்டம் ஶைவ்யேயமேஷா ஹி ஸ பாலோऽயமிதீரயந் । ருரோத துஃ கஸந்தப்தோ மூர்ச்சாமபிஜகாம ச॥௮.

"அய்யோ, இவள் ஶைவ்யா, இவன் என் பிள்ளை!" என்று வருந்தி, துக்கத்தில் அழுது, மனம் தாங்காமல் மயங்கி விழுந்தான்.

ஸா ச தம் ப்ரத்யபிஜ்ஞாய தாமவஸ்தாமுபாகதம் । மூர்ச்சிதா நிபபாதார்தா நிஶ்சேஷ்டா தரணீதலே॥௮.

அவளும் அவனை அந்த நிலைமையில் பார்த்ததும், துக்கத்தில் மயங்கி, உயிரற்றவளாய் தரையில் விழுந்தாள்.

சேதஃ ஸம்ப்ராப்ய ராஜேந்த்ரோ ராஜபத்நீ ச தை ஸமம் । விலேபதுஃ ஸுஸந்தப்தௌ ஶோகபாராவபீடிதௌ॥௮.

உணர்வு திரும்பிய அரசனும் அரசியும், பேர்துக்கத்தில் சுமந்து, ஒன்றாகக் கூடி ஆழ்ந்த துயரில் அழுதார்கள்.