மார்கண்டேயபுராணம்

தத்ர ஸ்திதஸ்ய தஸ்யாபி ராஜ்யம் த்யூதேந ஹாரிதம் । பார்யா ஹ்ரு'தா ச புத்ரஶ்ச ஸ சைகாகீ வநம் கதஃ॥௮.

அங்கேயே இருந்தபோது, அவனது ராஜ்யமும் சூதாட்டத்தால் போய்விட்டது; அவனது மனைவியும் மகனும் பறிக்கப்பட்டார்கள். அவன் தனியாகவே காட்டுக்குள் சென்றான்.

தத்ராபஶ்யத ஸ ஸிம்ஹம் வை வ்யாதிதாஸ்யம் பயாவஹம் । பிபக்ஷயிஷுமாயாதம் ஶரபேண ஸமந்விதம்॥௮.

அங்கே அவன் ஒரு சிங்கத்தை பார்த்தான்; அதன் வாய்திறந்து பயமுறுத்தும் வகையில் நெருங்கி வந்தது, அதை ஒரு காட்டு எருமை தொடர்ந்தது.

புநஶ்ச பக்ஷிதஃ ஸோऽபி பார்யாம் ஶோசிதுமுத்யதஃ । ஹா ஶைவ்யே ! க்வ கதாஸ்யத்ய மாமிஹாபாஸ்ய துஃ கிதம்॥௮.

மீண்டும் அவனும் அந்த சிங்கத்தால் விழுங்கப்பட்டான். தன் மனைவிக்காக வருந்தி, 'ஓ ஶைவ்யே! என்னை இங்கே துயரத்தில் விட்டுவிட்டு நீ எங்கே போய்விட்டாய்?' என்று அழுதான்.

அபஶ்யத் புநரேவாபி பார்யாம் ஸ்வம் ஸஹபுத்ரகாம் । த்ராயஸ்வ த்வம் ஹரிஶ்சந்த்ர கிம் த்யூதேந தவ ப்ரபோ॥௮.

பின்னர், அவன் மீண்டும் தன் மனைவியையும் மகனையும் பார்த்தான். அவள், 'எங்களை காப்பாற்று, ஹரிச்சந்திரா! சூதாட்டம் உனக்கு என்ன செய்தது, என் ஆண்டவனே?' என்று கூவினாள்.

புத்ரஸ்தே ஶோச்யதாம் ப்ராப்தோ பர்யம்யா ஶைவ்யயா ஸஹ । ஸ நாபஶ்யத் புநரபி தாவமாநஃ புநஃ புநஃ॥௮.

உன் மகன், ஶைவ்யையுடன் சேர்ந்து, இரங்கத்தக்க நிலைக்குப் போய்விட்டான். ஆனால், அவன் எவ்வளவு ஓடினாலும், அவர்களை மீண்டும் காண முடியவில்லை.

அதாபஶ்யத் புநரபி ஸ்வர்கஸ்தஃ ஸ நராதிபஃ । நீயதே முக்தகேஶீ ஸா தீநா விவஸநா பலாத்॥௮.

பின்னர், அந்த அரசன் மீண்டும் சொர்க்கத்தில் இருப்பதைப் போலக் கண்டான்; அங்கே அவன் மனைவி முடி சிதறி, துன்பத்தில், ஆடையின்றி, வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்லப்பட்டாள்.

ஹாஹாவாக்யம் ப்ரமுஞ்சந்தீ த்ராயஸ்வேத்யஸக்ரு'த்ஸ்வநா । அதாபஶ்யத் புநஸ்தத்ர தர்மராஜஸ்ய ஶாஸநாத்॥௮.

அவள், 'காப்பாற்று!' என்று திரும்பத் திரும்ப துயரத்துடன் கூவினாள். அப்போது, தர்மராஜனின் ஆணையால் அடுத்த நிகழ்வும் அவன் பார்த்தான்.

ஆக்ராந்தந்த்யந்தரீக்ஷஸ்தா ஆகச்சேஹ நராதிப । விஶ்வாமித்ரேண விஜ்ஞப்தோ யமோ ராஜம்ஸ்தவார்ததஃ॥௮.

வானிலிருந்து அழுகை ஒலிகள் கேட்டன: 'இங்கே வா, அரசா! உன் நிமித்தமாக விஶ்வாமித்திரர் தகவல் அளித்ததால், யமன் அறிவித்துள்ளார்.'

இத்யுக்த்வா ஸர்பபாஶைஸ்து நீயதே பலவத்விபுஃ । ஶ்ராத்ததேவேந கதிதம் விஶ்வாமித்ரஸ்ய சேஷ்டிதம்॥௮.

இவ்வாறு கூறி, அவனைப் பாம்பு போலியால் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றார்கள். இது ஶ்ராத்ததேவன் சொன்னதும், விஶ்வாமித்திரரின் செயலும் ஆகும்.

தத்ராபி தஸ்ய விக்ரு'திர்நாதர்மோத்தா வ்யவர்தத । ஏதாஃ ஸர்வா தஶாஸ்தஸ்ய யாஃ ஸ்வப்நே ஸம்ப்ரதர்ஶிதாஃ॥௮.

அங்கேயும், அவனது தப்பான நிலை, அதர்மத்தால் ஏற்பட்டது, சரியாயில்லை. அவனுக்குச் கனவில் இந்த நிலைகள் அனைத்தும் காட்டப்பட்டன.

ஸர்வாஸ்தாஸ்தேந ஸம்புக்தா யாவத்வர்ஷாணி த்வாதஶ । அதீதே த்வாதஶே வர்ஷ நீயமாநோ படைர்பலாத்॥௮.

அவனது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் முழுவதும் இந்த துயரங்களை அனுபவித்தான். பன்னிரண்டாவது ஆண்டு முடிந்ததும், காவலர்கள் அவனை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றார்கள்.

யமம் ஸோऽபஶ்யதாகாராதுவாச ச நராதிபம் । விஶ்வாமித்ரஸ்ய கோபோऽயம் துர்நிவார்யோ மஹாத்மநஃ॥௮.

அவன் யமனைப் பார்த்தான். யமன் அரசனிடம் சொன்னான்: 'விஷ்வாமித்திரரின் கோபம் மிகப்பெரியது; அதை எதிர்க்க முடியாது.'

புத்ரஸ்ய தே ம்ரு'த்யுமபி ப்ரதாஸ்யதி ஸ கௌஶிகஃ । கச்ச த்வம் மாநுஷம் லோகம் துஃ கஶேஷஞ்ச புங்க்ஷ்வ வை । கதஸ்ய தத்ர ராஜேந்த்ர ஶ்ரேயஸ்தவ பவிஷ்யதி॥௮.

'அந்த கவுஷிகன் உன் மகனுக்குத் துயரமான மரணத்தையும் தருவான். நீ இப்போது மனித உலகிற்குச் சென்று மீதமுள்ள துயரங்களை அனுபவிக்க வேண்டும்; அங்கே சென்றால் உனக்கு நன்மை உண்டாகும், அரசே.'

வ்யதீதே த்வாதஶே வர்ஷே துஃ கஸ்யாந்தே நராதிபஃ । அந்தரீக்ஷாச்ச பதிதோ யமதூதைஃ ப்ரணோதிதஃ॥௮.

பன்னிரண்டாவது ஆண்டு முடிந்ததும், அந்த அரசன் துயரத்தின் முடிவில், யமனுடைய தூதர்களால் வானிலிருந்து கீழே தள்ளப்பட்டான்.

பதிதோ யமலோகாச்ச விபுத்தோ பயஸம்ப்ரமாத் । அஹோ கஷ்டமிதி த்யாத்வா க்ஷதே க்ஷாராவஸேவநம்॥௮.

யமலோகத்திலிருந்து கீழே விழுந்ததும், பயத்தால் கலங்கி விழித்தான். 'ஐயோ, என்ன துயரம்!' என்று எண்ணி, தனது காயங்களுக்கு சாறு தடவினான்.

ஸ்வப்நே துஃ கம் மஹத்த்ரு'ஷ்டம் யஸ்யாந்தோ நோபலப்யதே । ஸ்வப்நே த்ரு'ஷ்டம் மயா யத்து கிம் நு மே த்வாதஶாஃ ஸமாஃ॥௮.

அவன் கனவில் முடிவில்லாத பெரிய துயரத்தை கண்டான். 'நான் கனவில் பார்த்தது என்ன? எனக்கு உண்மையில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டதா?' என்று எண்ணினான்.

கதேத்யப்ரு'ச்சத் தத்ரஸ்தாந் புக்கஸாம்ஸ்து ஸ ஸம்ப்ரமாத் । நேத்யுசுஃ கேசித் தத்ரஸ்தா ஏவமேவாபரேऽப்ருவந்॥௮.

அவன் அங்கே இருந்த புக்கசர்களிடம் பதற்றமாக, 'கடந்துவிட்டதா?' என்று கேட்டான். அங்கே சிலர் 'இல்லை' என்றார்கள்; மற்றவர்கள் 'ஆம், கடந்துவிட்டது' என்றார்கள்.

ஶ்ருத்வா துஃ கீ ததா ராஜா தேவாந் ஶரணமீயிவாந் । ஸ்வஸ்தி குர்வந்து மே தேவாஃ ஶைவ்யாயா பாலகஸ்ய ச॥௮.

இதை கேட்ட ராஜா மிகவும் துயரமடைந்து, தேவர்களிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான். "எனக்கும், சைவ்யையின் குழந்தைக்கும் நன்மை உண்டாகட்டும்" என்று அவர் வேண்டினார்.

நமோ தர்மாய மஹதே நமஃ க்ரு'ஷ்ணாய வேதஸே । பராவராய ஶுத்தாய புராணாயாவ்யயாய ச॥௮.

பெரிய தர்மத்திற்கு வணக்கம், படைப்பாளியான கிருஷ்ணனுக்கு வணக்கம், உயர்ந்தவருக்கும் தாழ்ந்தவருக்கும், தூயவருக்கும், பழமையான என்றும் அழியாதவருக்கும் வணக்கம்.

நமோ ப்ரு'ஹஸ்பதே துப்யம் நமஸ்தே வாஸவாய ச । ஏவமுக்த்வா ஸ ராஜா து யுக்தஃ புக்கஸகர்மணி॥௮.

பிருஹஸ்பதிக்கு வணக்கம், வாசவனுக்கும் வணக்கம். இப்படிச் சொல்லி, அந்த ராஜா புக்கசர் வேலைகளில் ஈடுபட்டான்.

ஶவாநாம் மூல்யகரணே புநர்நஷ்டஸ்ம்ரு'திர்யதா । மலிநோ ஜடிலஃ க்ரு'ஷ்ணோ லகுடீ விஹ்வலோ ந்ரு'பஃ॥௮.

சடலங்களுக்கு பணம் வசூலிக்கும்போது, அவனுக்கு மறுபடியும் நினைவு போய்விட்டது; அழுக்காக, ஜடையுடன், கருப்பாக, கையில் கோல் பிடித்து, அந்த ராஜா குழப்பமடைந்தான்.

நைவ புத்ரோ ந பார்யா து தஸ்ய வை ஸ்ம்ரு'திகோசரே । நஷ்டோத்ஸாஹோ ராஜ்யநாஶாத் ஶ்மஶாநே நிவஸம்ஸ்ததா॥௮.

அவனுக்கு மகனும் மனைவியும் நினைவில் வரவில்லை; அரசை இழந்ததால் உற்சாகமும் போய்விட்டது; அப்போது அவன் சுடுகாட்டில் தங்கினான்.

அதாஜகாம ஸ்வஸுதம் ம்ரு'தமாதாய லாபிநீ । பார்யா தஸ்ய நரேந்த்ரஸ்ய ஸர்பதஷ்டம் ஹி பாலகம்॥௮.

அப்போது அவன் மனைவி, அழுது கொண்டே, ராஜாவின் பிள்ளையான பாம்பு கடித்துக் கொன்ற குழந்தையை தூக்கிக்கொண்டு வந்தாள்.

ஹா வத்ஸ ! ஹா புத்ர ! ஶிஶோ ! இத்யேவம் வததீ முஹுஃ । க்ரு'ஶா விவர்ணா விமநாஃ பாம்ஶுத்வஸ்தஶிரோருஹா॥௮.

அம்மா மீண்டும் மீண்டும், "ஐயோ பிள்ளை! ஐயோ மகனே! சின்னவனே!" என்று அழைத்தாள்; அவள் மெலிந்து, நிறமின்றி, மனம் தளர்ந்து, முடி மண்ணால் கலங்கியிருந்தாள்.

; ராஜபத்ந்யுவாச ஹா ராஜந்நத்ய பாலம் த்வம் பஶ்ய ஸோமம் மஹீதலே । ரமமாணம் புரா த்ரு'ஷ்டம் துஷ்டாஹிநா ம்ரு'தம்॥௮.

ராணி கூறினாள்: "ஐயோ ராஜா! இன்று நீ உன் பிள்ளை சோமனை பூமியில் படுத்திருக்கப் பார்; முன்பு விளையாடிக் கொண்டிருந்தவனை, இப்போது தீய பாம்பு கடித்து கொன்றுவிட்டது."

தஸ்யா விலாபஶப்தம் தமாகர்ண்ய ஸ நராதிபஃ । ஜகாம த்வரிதோऽத்ரேதி பவிதா ம்ரு'தகம்பலஃ॥௮.

அவளது அழுகை குரலைக் கேட்ட ராஜா விரைவாக அங்கே ஓடிச் சென்றான்; இறந்தவரை மூடியவனாக ஆகப்போகிறான்.

ஸ தாம் ரோருததீம் பார்யாம் நாப்யஜாநாத்து பார்திவஃ । சிரப்ரவாஸஸந்தப்தாம் புநர்ஜாதாமிவாபலாம்॥௮.

அழுது கொண்டிருந்த தனது மனைவியை அந்த ராஜா அறியவில்லை; நீண்ட பிரிவால் வருந்தியவளாக, புதிதாக பிறந்தவள்போல் இருந்தாள்.

ஸாபி தம் சாருகேஶாந்தம் புரா த்ரு'ஷ்ட்வா ஜடாலகம் । நாப்யஜாநாந்ந்ரு'பஸுதா ஶுஷ்கவ்ரு'க்ஷோபமம் ந்ரு'பம்॥௮.

அவளும், முன்பு அழகான முடி கொண்டவனை இப்போது ஜடையுடன் பார்த்து, அந்த ராஜாவின் மகனை உலர்ந்த மரம்போல் இருந்த ராஜாவை அறியவில்லை.

ஸோऽபி க்ரு'ஷ்ணபடே பாலம் த்ரு'ஷ்ட்வாஶீவிஷபீடிதம் । நரேந்த்ரலக்ஷணோபேதம் சிந்தாமாப நரேஶ்வரஃ॥௮.

கருப்பு துணியில் குழந்தை பாம்பு விஷத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, அரசருக்குரிய அடையாளங்களுடன் கிடப்பதை பார்த்த ராஜா ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்.