மார்கண்டேயபுராணம்

அஸ்திஸம்காதஸங்கீர்ணம் மஹாதுர்கந்தஸம்குலம் । நாநாம்ரு'தஸுஹ்ரு'ந்நாத-ரௌத்ரகோலாஹலாயுதம்॥௮.

எலும்புகளின் குவியலால் நிரம்பி, கடும் துர்நாற்றம் வீச, பலவிதமான துயரக் குரல்களும், பயங்கரமான சத்தங்களும் ஒலித்தன.

ஹா புத்ர ! மித்ர ! ஹா பந்தோ ! ப்ராதர்வத்ஸ ! ப்ரியாத்ய மே । ஹா பதே ! பகிநி ! மாதர்ஹா மாதுல ! பிதாமஹ॥௮.

'ஐயோ, என் மகனே! நண்பனே! உறவினரே! சகோதரனே! என் அன்பே! ஐயோ, என் கணவரே! சகோதரி! தாயே! மாமா! தாத்தா!'

மாதாமஹ ! பிதஃ ! க்வ கதோऽஸ்யேஹி பாந்தவ । இத்யேவம் வததாம் யத்ர த்வநிஃ ஸம்ஶ்ருயதே மஹாந்॥௮.

'தாத்தா! அப்பா! நீ எங்கே போனாய்? வாருங்கள் உறவுகளே!' என்று அழுவோரின் பெரும் சத்தம் அங்கே கேட்கப்பட்டது.

ஜ்வலந்மாம்ஸ-வஸா-மேதச்சமச்சமிதஸம்குலம்॥௮.

அந்த இடம் எங்கும் எரிகின்ற மாம்சம், கொழுப்பு, எலும்பு, அரை எரிந்த தோல் குவியல்களால் நிரம்பியிருந்தது.

அர்ததக்தாஃ ஶவாஃ ஶ்யாமா விகஸத்தந்தபங்க்தயஃ । ஹஸந்தீவாக்நிமத்யஸ்தாஃ காயஸ்யேயம் தஶா த்விதி॥௮.

அரை எரிந்த, கருப்பு நிறமான, பற்கள் வெளிப்பட்ட சடலங்கள், நெருப்புக்குள் சிரிப்பது போல் தெரிந்தன. இதுவே உடலின் நிலை.

அக்நேஶ்சடசடாஶப்தோ வயஸாமஸ்திபங்க்திஷு । பாந்தவாக்ராந்தஶப்தஶ்ச புக்கஸேஷு ப்ரஹர்ஷஜஃ॥௮.

அங்கே நெருப்பின் சடசட என்ற சத்தம் பறவைகளின் எலும்புகளில் இருந்து எழுந்தது; உறவினர்களின் அழுகுரலும், புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களின் ஆனந்தக் கூச்சலோடும் கலந்து கேட்டது.

காயதாம் பூத-வேதால-பிஶாசகணஃ ரக்ஷஸாம் । ஶ்ரூயதே ஸுமஹாந் கோரஃ கல்பாந்த இவ நிஃ ஸ்வநஃ॥௮.

அங்கே பூதங்கள், பேய்கள், பிசாசுகள் கூட்டமாக பாடும் பயங்கரமான பெரும் இரைச்சல், உலகம் அழியும் நேரத்தைப் போல் கேட்டது.

மஹாமஹிஷகாரீஷ-கோஶக்ரு'த்ராஶிஸங்குலம் । ததுத்தபஸ்மகூடைஶ்ச வ்ரு'தம் ஸாஸ்திபிருந்நதைஃ॥௮.

அந்த இடம் எருமை, பசு மடியின் குப்பைகளால் நிரம்பி, சாம்பல் குவியலும் மேலெழுந்த எலும்புகளும் எங்கும் காணப்பட்டன.

நாநோபஹாரஸ்த்ரக்தீப-காகவிக்ஷேபகாலிகம் । அநேகஶப்தபஹுலம் ஶ்மஶாநம் நரகாயதே॥௮.

பல்வேறு படையல்களும், சிதறிய விளக்குகளும், காகங்கள் எச்சங்களைத் தின்றும், பலவிதமான சத்தங்களும் நிறைந்த அந்த சுடுகாடு நரகத்தைப் போல் தெரிந்தது.

ஸவஹ்நிகர்பைரஶிவைஃ ஶிவாருதைர் நிநாதிதம் பீஷணராவகஹ்வரம் । பயம் பயஸ்யாப்யுபஸஞ்ஜநைர்ப்ரு'ஶம் ஶ்மஶாநமாக்ரந்தவிராவதாருணம்॥௮.

அழிவான ஆவி பிடித்தவர்களின் பயங்கரக் கூச்சலாலும், நரி ஊளையாலும், துயரத்தில் அழும் ஓசையாலும் முழங்கிய அந்த சுடுகாடு, பயத்திற்கே பயம் தரும் இடமாக இருந்தது.

ஸ ராஜா தத்ர ஸம்ப்ராப்தோ துஃ கிதஃ ஶோசநோத்யதஃ । ஹா ப்ரு'த்யா மந்த்ரிணோ விப்ராஃ தத்ராஜ்யம் விதே கதம்॥௮.

அங்கே அந்த அரசன் வந்து, மனம் துன்பத்தில் மூழ்கி, "ஐயோ என் பணியாளர்கள், அமைச்சர்கள், புரோகிதர்கள், என் ராஜ்யம் அழிந்துவிட்டது" என்று புலம்பினார்.

ஹா ஶைவ்யே புத்ர ஹா பால மாம் த்யக்த்வா மந்தபாக்யகம் । விஶ்வாமித்ரஸ்ய தோஷேண கதாஃ குத்ராபி தே மம॥௮.

"ஐயோ சைவ்யே! ஐயோ மகனே! என் பிள்ளையே! என்னை விட்டுச் சென்று விட்டாய், என் அதிர்ஷ்டம் மோசமாகி விட்டது. விஸ்வாமித்திரரின் சாபத்தால் நீ எங்கேயோ சென்றுவிட்டாய்" என்று அவர் அழுதார்.

இத்யேவம் சிந்தயம்ஸ்தத்ர சண்டாலோக்தம் புநஃ புநஃ । மலிநோ ரூக்ஷஸர்வாங்கஃ கேஶவாந் கந்தவாந் த்வஜீ॥௮.

இவ்வாறு சிந்தித்து, சண்டாளன் சொன்னதை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, அவர் அழுக்காகவும், உடல் முழுவதும் வறண்டும், முடி முடிச்சாகவும், மோசமான வாசனையோடும், கையில் ஊன்றுக்கோலோடும் இருந்தார்.

லகுடீ காலகல்பஶ்ச தாவம்ஶ்சாபி ததஸ்ததஃ । அஸ்மிந் ஶவ இதம் மூல்யம் ப்ராப்தம் ப்ராப்ஸ்யாமி சாப்யுத॥௮.

கையில் ஊன்றுகோல், மரணத்தைப் போல் தோற்றம், இங்கும் அங்கும் ஓடிக்கொண்டு, "இந்த சடலத்துக்காக இவ்வளவு கிடைத்தது, இன்னும் கிடைக்கும்" என்று கூறினார்.

இதம் மம இதம் ராஜ்ஞே முக்யசண்டாலகே த்விதம் । இதி தாவந் திஶோ ராஜா ஜீவந் யோந்யந்தரம் கதஃ॥௮.

"இது எனது, இது அரசனது, இது தலைமைச் சண்டாளனது" என்று கூறி, எல்லா திசைகளிலும் ஓடினார்; அந்த அரசன் உயிருடன் இருந்தபடியே வேறு உடலில் பிறந்தார்.

ஜீர்ணகர்பண்டஸுக்ரந்தி-க்ரு'தகந்தாபரிக்ரஹஃ சிதாபஸ்மரஜோலிப்த-முகபாஹூதராஙிக்ரகஃ॥௮.

பழைய துணியை பல கட்டுக்களால் கட்டி, சுடுகாட்டுச் சாம்பல் தூளால் முகம், கை, வயிறு, தொடை, பாதம் எல்லாம் பூசப்பட்டிருந்தது.

நாநாமேதோ-வஸா-மஜ்ஜா லிப்தபாண்யங்குலிஃ ஶ்வஸந் । நாநாஶவோதநக்ரு'தா-ஹாரத்ரு'ப்திபராயணஃ॥௮.

விதவிதமான கொழுப்பு, மஜ்ஜை, சதை ஆகியவை கைகளிலும் விரல்களிலும் பூசப்பட்டு, ஆழ்மூச்சு விட்டுக் கொண்டு, பல சடலங்களில் இருந்து உணவு எடுத்து உண்டு திருப்தியுடன் இருந்தான்.

ததீயமால்யஸம்ஶ்லேஷக்ரு'தமஸ்தகமண்டநஃ । ந ராத்ரௌ ந திவா ஶேதே ஹா ஹேதி ப்ரவதந் முஹுஃ॥௮.

மரணமடைந்தவர்களின் மாலைகளைத் தலைக்கு அலங்காரமாக அணிந்து, இரவும் பகலும் தூங்காமல், எப்போதும் துயரத்தில் "ஐயோ" என்று அழுதான்.

ஏவம் த்வாதஶமாஸாஸ்து நீதாஃ ஶதஸமோபமாஃ । ஸ கதாசிந்ந்ரு'பஶ்ரேஷ்டஃ ஶ்ராந்தோ பந்துவியோகவாந்॥௮.

இவ்வாறு பன்னிரண்டு மாதங்கள் நூறு ஆண்டுகள் போல் நீண்டன; அந்த சிறந்த அரசன் உறவுகளை இழந்து சோர்ந்து போனான்.

நித்ராபிபூதோ ரூக்ஷாங்கோ நிஶ்சேஷ்டஃ ஸுப்த ஏவ ச । தத்ராபி ஶயநீயே ஸ த்ரு'ஷ்டவாநத்புதம் ஹமத்॥௮.

தூக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, உடல் வறண்டு, அசைவின்றி படுத்திருந்தபோது, அந்த இடத்தில் படுக்கையில் அவர் ஒரு அதிசயமான காட்சி கண்டார்.

ஶ்மஶாநாப்யாஸயோகேந தைவஸ்ய பலவத்தயா । அந்யதேஹேந தத்த்வா து குரவே குருதக்ஷிணாம்॥௮.

சுடுகாட்டில் தொடர்ந்து இருந்ததாலும், விதியின் வலிமையாலும், அவர் வேறு உடலில் பிறந்து, ஆசானுக்குத் தக்க பரிசு கொடுத்தார்.

ததா த்வாதஶ வர்ஷாணி துஃ கதாநாத்து நிஷ்க்ரு'திஃ । ஆத்மாநம் ஸ ததர்ஶாத புக்கஸீகர்பஸம்பவம்॥௮.

அப்போது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடும் துயரத்தில் இருந்து விடுதலை பெற்றான்; தன்னை ஒரு கீழ் ஜாதி பெண்ணின் கருவில் பிறந்ததாகக் கண்டான்.

தத்ரஸ்தஶ்சாப்யஸௌ ராஜா ஸோऽசிந்தயதிதம் ததா । இதோ நிஷ்க்ராந்தமாத்ரோ ஹி தாநதர்மம் கரோம்யஹம்॥௮.

அங்கே இருந்த அந்த அரசன், 'இங்கிருந்து விடுபட்டவுடன் நானும் தானம் தரும் நல்ல காரியங்களைச் செய்வேன்' என்று மனதில் எண்ணினான்.

அநந்தரம் ஸ ஜாதஸ்து ததா புக்கஸபாலகஃ । ஶ்மஶாநம்ரு'தஸம்ஸ்கார-கரணேஷு ஸதோத்யதஃ॥௮.

அந்தக் கீழ் ஜாதி சிறுவன் பிறந்தவுடன் எப்போதும் சுடுகாட்டில் இறந்தவர்களின் இறுதிக் கிரியைகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

ப்ராப்தே து ஸப்தமே வர்ஷே ஶ்மஶாநேऽத ம்ரு'தோ த்விஜஃ । ஆநீதோ பந்துபிர்த்ரு'ஷ்டஸ்தேந தத்ராதநோ குணீ॥௮.

அவன் ஏழாம் ஆண்டில், சுடுகாட்டில் ஒரு இருமுறை பிறந்தவர் இறந்து, உறவினர்கள் கொண்டு வந்தார்கள்; அந்த ஏழை, நல்ல பண்புள்ள சிறுவன் அதை பார்த்தான்.

மூல்யார்திநா து தேநாபி பரிபூதாஸ்து ப்ராஹ்மணாஃ । ஊசுஸ்தே ப்ராஹ்மணாஸ்தத்ர விஶ்வாமித்ரஸ்ய சேஷ்டிதம்॥௮.

பணம் கேட்டு அவன் அவமானப்படுத்தியதால் அங்கேயுள்ள பிராமணர்கள் கோபமடைந்தார்கள்; அவர்கள் விஸ்வாமித்திரனின் செயலைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.

பாபிஷ்டமஶுபம் கர்ம குரு த்வம் பாபகாரக । ஹரிஶ்சந்த்ரஃ புரா ராஜா விஶ்வாமித்ரேண புக்கஸஃ॥௮.

'பாவமுள்ளவனே, தீய செயலைச் செய்! முன்னொரு காலத்தில் ஹரிச்சந்திரன் என்ற அரசனை விஸ்வாமித்திரன் கீழ் ஜாதியாக மாற்றினான்.' என்று கூறினார்கள்.

க்ரு'தஃ புண்யவிநாஶேந ப்ராஹ்மணஸ்வாபநாஶநாத் । யதா ந க்ஷமதே தேஷாம் தைஃ ஸ ஶப்தோ ருஷா ததா॥௮.

'புண்ணியத்தை இழந்து, பிராமணர்களின் சொத்தை எடுத்ததால் அவன் அப்படியாக ஆனான்; அவர்களின் வார்த்தைகளை சகிக்க முடியாமல் இருந்தபோது, அவர்கள் கோபத்தில் சபித்தார்கள்.'

கச்ச த்வம் நரகம் கோரமதுநைவ நராதம । இத்யுக்தமாத்ரே வசநே ஸ்வப்நஸ்தஃ ஸ ந்ரு'பஸ்ததா॥௮.

'இப்போது நீ கொடிய நரகத்திற்கு போ!' என்று சொன்னவுடன், அந்த அரசன் கனவில் இருப்பதைப் போல ஆனான்.