மார்கண்டேயபுராணம்

பாலா தீநமுகீ த்ரு'ஷ்ட்வா பாலம் தீநமுகம் புரஃ । மாம் ஸ்மரத்யஸுகாவிஷ்டா மோசயிஷ்யதி நௌ ந்ரு'பஃ॥௮.

முகம் சோகமாக இருக்கும் அந்தப் பெண்ணையும், முன்பாக நிற்கும் அந்தச் சிறுவனையும் பார்த்து, துயரத்தில் ஆழ்ந்தவள் என்னை நினைத்து, அரசன் நம்மை விடுவிப்பான் என்று நம்புகிறாள்.

உபாத்தவித்தோ விப்ராய தத்த்வா வித்தமதோऽதிகம் । ந ஸா மாம் ம்ரு'கஶாவாக்ஷீ வேத்தி பாபதரம் க்ரு'தம்॥௮.

நான் பெற்ற செல்வத்தைப் பிராமணருக்கு இன்னும் அதிகமாகக் கொடுத்தேன்; ஆனாலும், அந்த மான் கண்கள் கொண்டவள் நான் செய்த பெரிய பாவத்தை அறியவில்லை.

ராஜ்யநாஶஃ ஸுஹ்ரு'த்த்யாகோ பர்யாதநயவிக்ரயஃ । ப்ராப்தா சண்டாலதா சேயமஹோ துஃ கபரம்பரா॥௮.

அரசு இழப்பு, நண்பர்களை விட்டுவிடுதல், மனைவி, மகனை விற்றது, இப்போது சண்டாள நிலை—ஐயோ, துயரங்கள் தொடர்கின்றன!

ஏவம் ஸ நிவஸந் நித்யம் ஸஸ்மார தயிதம் ஸுதம் । ஆர்யாஞ்சாத்மஸமாவிஷ்டாம் ஹ்ரு'தஸர்வஸ்வ ஆதுரஃ॥௮.

அங்கே எப்போதும் வாழ்ந்தபடியே, எல்லாம் இழந்த துயரத்தில், தன் உயிரைப் போல நேசித்த மனைவியையும், அன்புப் புதல்வனையும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

கஸ்யசித்த்வத காலஸ்ய ம்ரு'தசேலாபஹாரகஃ । ஹரிஶ்சந்த்ரோऽபவத்ராஜா ஶ்மஶாநே தத்வஶாநுகஃ॥௮.

சில காலத்துக்குப் பிறகு, அருள்சந்திரன் சண்டாளனின் கட்டளைக்குப் பின்பற்றி, சுடுகாட்டில் இறந்தவர்களின் உடை எடுப்பவராக ஆனான்.

சண்டாலேநாநுஶிஷ்டஶ்வ ம்ரு'தசேலாபஹாரிணா । ஶவாகமநமந்விச்சந்நிஹ திஷ்ட திவாநிஶம்॥௮.

இறந்தவர்களின் உடை எடுக்கும் அந்தச் சண்டாளன் அவனைப் பயிற்றுவித்தான்; அவன் பகல், இரவு என அங்கேயே இருந்து, சடலங்கள் வருவதை எதிர்பார்த்தான்.

இதம் ராஜ்ஞேऽபி தேயஞ்ச ஷட்பாகந்து ஶவம் ப்ரதி । த்ரயஸ்து மம பாகாஃ ஸ்யுர்த்வோ பாகௌ தவ வேதநம்॥௮.

இது அரசனுக்கும் கொடுக்க வேண்டும்—சடலத்திலிருந்து ஒரு ஆறில் ஒரு பங்கு; மூன்று பங்குகள் எனக்கு, இரண்டு பங்குகள் உனக்கு ஊதியம்.

இதி ப்ரதிஸமாதிஷ்டோ ஜகாம ஶவமந்திரம் । திஶந்து தக்ஷிணாம் யத்ர வாராணஸ்யாம் ஸ்திதம் ததா॥௮.

இவ்வாறு கட்டளையிடப்பட்டு, அவன் இறந்தவர்களின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்; அப்போது வாரணாசியில் தானம் வழங்கும் இடம் அங்கேயே இருந்தது.

ஶ்மஶாநம் கோரஸம்நாதம் ஶிவாஶதஸமாகுலம் । ஶவமௌலிஸமாகீர்ணம் துர்கந்தம் பஹுதூமகம்॥௮.

அந்தச் சுடுகாடு பயங்கரமான சத்தத்துடன், நூற்றுக்கணக்கான சிவபக்தர்களால் நிரம்பி, சடலங்களின் குவியலால் சூழப்பட்டு, துர்நாற்றம் வீசும் புகையால் மூடப்பட்டது.

பிஶாச-பூத-வேதால-டாகிநீ-யக்ஷஸங்குலம் । க்ரு'த்ரகோமாயுஸங்கீர்ணம் ஶ்வவ்ரு'ந்தபரிவாரிதம்॥௮.

பிசாசு, பூதம், பேய், டாக்கினி, யக்ஷர் ஆகியோர் நிறைந்தது; கழுகும் நரி கூட்டங்களும், நாய்கள் சுற்றியிருந்தன.

அஸ்திஸம்காதஸங்கீர்ணம் மஹாதுர்கந்தஸம்குலம் । நாநாம்ரு'தஸுஹ்ரு'ந்நாத-ரௌத்ரகோலாஹலாயுதம்॥௮.

எலும்புகளின் குவியலால் நிரம்பி, கடும் துர்நாற்றம் வீச, பலவிதமான துயரக் குரல்களும், பயங்கரமான சத்தங்களும் ஒலித்தன.

ஹா புத்ர ! மித்ர ! ஹா பந்தோ ! ப்ராதர்வத்ஸ ! ப்ரியாத்ய மே । ஹா பதே ! பகிநி ! மாதர்ஹா மாதுல ! பிதாமஹ॥௮.

'ஐயோ, என் மகனே! நண்பனே! உறவினரே! சகோதரனே! என் அன்பே! ஐயோ, என் கணவரே! சகோதரி! தாயே! மாமா! தாத்தா!'

மாதாமஹ ! பிதஃ ! க்வ கதோऽஸ்யேஹி பாந்தவ । இத்யேவம் வததாம் யத்ர த்வநிஃ ஸம்ஶ்ருயதே மஹாந்॥௮.

'தாத்தா! அப்பா! நீ எங்கே போனாய்? வாருங்கள் உறவுகளே!' என்று அழுவோரின் பெரும் சத்தம் அங்கே கேட்கப்பட்டது.

ஜ்வலந்மாம்ஸ-வஸா-மேதச்சமச்சமிதஸம்குலம்॥௮.

அந்த இடம் எங்கும் எரிகின்ற மாம்சம், கொழுப்பு, எலும்பு, அரை எரிந்த தோல் குவியல்களால் நிரம்பியிருந்தது.

அர்ததக்தாஃ ஶவாஃ ஶ்யாமா விகஸத்தந்தபங்க்தயஃ । ஹஸந்தீவாக்நிமத்யஸ்தாஃ காயஸ்யேயம் தஶா த்விதி॥௮.

அரை எரிந்த, கருப்பு நிறமான, பற்கள் வெளிப்பட்ட சடலங்கள், நெருப்புக்குள் சிரிப்பது போல் தெரிந்தன. இதுவே உடலின் நிலை.

அக்நேஶ்சடசடாஶப்தோ வயஸாமஸ்திபங்க்திஷு । பாந்தவாக்ராந்தஶப்தஶ்ச புக்கஸேஷு ப்ரஹர்ஷஜஃ॥௮.

அங்கே நெருப்பின் சடசட என்ற சத்தம் பறவைகளின் எலும்புகளில் இருந்து எழுந்தது; உறவினர்களின் அழுகுரலும், புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களின் ஆனந்தக் கூச்சலோடும் கலந்து கேட்டது.

காயதாம் பூத-வேதால-பிஶாசகணஃ ரக்ஷஸாம் । ஶ்ரூயதே ஸுமஹாந் கோரஃ கல்பாந்த இவ நிஃ ஸ்வநஃ॥௮.

அங்கே பூதங்கள், பேய்கள், பிசாசுகள் கூட்டமாக பாடும் பயங்கரமான பெரும் இரைச்சல், உலகம் அழியும் நேரத்தைப் போல் கேட்டது.

மஹாமஹிஷகாரீஷ-கோஶக்ரு'த்ராஶிஸங்குலம் । ததுத்தபஸ்மகூடைஶ்ச வ்ரு'தம் ஸாஸ்திபிருந்நதைஃ॥௮.

அந்த இடம் எருமை, பசு மடியின் குப்பைகளால் நிரம்பி, சாம்பல் குவியலும் மேலெழுந்த எலும்புகளும் எங்கும் காணப்பட்டன.

நாநோபஹாரஸ்த்ரக்தீப-காகவிக்ஷேபகாலிகம் । அநேகஶப்தபஹுலம் ஶ்மஶாநம் நரகாயதே॥௮.

பல்வேறு படையல்களும், சிதறிய விளக்குகளும், காகங்கள் எச்சங்களைத் தின்றும், பலவிதமான சத்தங்களும் நிறைந்த அந்த சுடுகாடு நரகத்தைப் போல் தெரிந்தது.

ஸவஹ்நிகர்பைரஶிவைஃ ஶிவாருதைர் நிநாதிதம் பீஷணராவகஹ்வரம் । பயம் பயஸ்யாப்யுபஸஞ்ஜநைர்ப்ரு'ஶம் ஶ்மஶாநமாக்ரந்தவிராவதாருணம்॥௮.

அழிவான ஆவி பிடித்தவர்களின் பயங்கரக் கூச்சலாலும், நரி ஊளையாலும், துயரத்தில் அழும் ஓசையாலும் முழங்கிய அந்த சுடுகாடு, பயத்திற்கே பயம் தரும் இடமாக இருந்தது.

ஸ ராஜா தத்ர ஸம்ப்ராப்தோ துஃ கிதஃ ஶோசநோத்யதஃ । ஹா ப்ரு'த்யா மந்த்ரிணோ விப்ராஃ தத்ராஜ்யம் விதே கதம்॥௮.

அங்கே அந்த அரசன் வந்து, மனம் துன்பத்தில் மூழ்கி, "ஐயோ என் பணியாளர்கள், அமைச்சர்கள், புரோகிதர்கள், என் ராஜ்யம் அழிந்துவிட்டது" என்று புலம்பினார்.

ஹா ஶைவ்யே புத்ர ஹா பால மாம் த்யக்த்வா மந்தபாக்யகம் । விஶ்வாமித்ரஸ்ய தோஷேண கதாஃ குத்ராபி தே மம॥௮.

"ஐயோ சைவ்யே! ஐயோ மகனே! என் பிள்ளையே! என்னை விட்டுச் சென்று விட்டாய், என் அதிர்ஷ்டம் மோசமாகி விட்டது. விஸ்வாமித்திரரின் சாபத்தால் நீ எங்கேயோ சென்றுவிட்டாய்" என்று அவர் அழுதார்.

இத்யேவம் சிந்தயம்ஸ்தத்ர சண்டாலோக்தம் புநஃ புநஃ । மலிநோ ரூக்ஷஸர்வாங்கஃ கேஶவாந் கந்தவாந் த்வஜீ॥௮.

இவ்வாறு சிந்தித்து, சண்டாளன் சொன்னதை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, அவர் அழுக்காகவும், உடல் முழுவதும் வறண்டும், முடி முடிச்சாகவும், மோசமான வாசனையோடும், கையில் ஊன்றுக்கோலோடும் இருந்தார்.

லகுடீ காலகல்பஶ்ச தாவம்ஶ்சாபி ததஸ்ததஃ । அஸ்மிந் ஶவ இதம் மூல்யம் ப்ராப்தம் ப்ராப்ஸ்யாமி சாப்யுத॥௮.

கையில் ஊன்றுகோல், மரணத்தைப் போல் தோற்றம், இங்கும் அங்கும் ஓடிக்கொண்டு, "இந்த சடலத்துக்காக இவ்வளவு கிடைத்தது, இன்னும் கிடைக்கும்" என்று கூறினார்.

இதம் மம இதம் ராஜ்ஞே முக்யசண்டாலகே த்விதம் । இதி தாவந் திஶோ ராஜா ஜீவந் யோந்யந்தரம் கதஃ॥௮.

"இது எனது, இது அரசனது, இது தலைமைச் சண்டாளனது" என்று கூறி, எல்லா திசைகளிலும் ஓடினார்; அந்த அரசன் உயிருடன் இருந்தபடியே வேறு உடலில் பிறந்தார்.

ஜீர்ணகர்பண்டஸுக்ரந்தி-க்ரு'தகந்தாபரிக்ரஹஃ சிதாபஸ்மரஜோலிப்த-முகபாஹூதராஙிக்ரகஃ॥௮.

பழைய துணியை பல கட்டுக்களால் கட்டி, சுடுகாட்டுச் சாம்பல் தூளால் முகம், கை, வயிறு, தொடை, பாதம் எல்லாம் பூசப்பட்டிருந்தது.

நாநாமேதோ-வஸா-மஜ்ஜா லிப்தபாண்யங்குலிஃ ஶ்வஸந் । நாநாஶவோதநக்ரு'தா-ஹாரத்ரு'ப்திபராயணஃ॥௮.

விதவிதமான கொழுப்பு, மஜ்ஜை, சதை ஆகியவை கைகளிலும் விரல்களிலும் பூசப்பட்டு, ஆழ்மூச்சு விட்டுக் கொண்டு, பல சடலங்களில் இருந்து உணவு எடுத்து உண்டு திருப்தியுடன் இருந்தான்.

ததீயமால்யஸம்ஶ்லேஷக்ரு'தமஸ்தகமண்டநஃ । ந ராத்ரௌ ந திவா ஶேதே ஹா ஹேதி ப்ரவதந் முஹுஃ॥௮.

மரணமடைந்தவர்களின் மாலைகளைத் தலைக்கு அலங்காரமாக அணிந்து, இரவும் பகலும் தூங்காமல், எப்போதும் துயரத்தில் "ஐயோ" என்று அழுதான்.

ஏவம் த்வாதஶமாஸாஸ்து நீதாஃ ஶதஸமோபமாஃ । ஸ கதாசிந்ந்ரு'பஶ்ரேஷ்டஃ ஶ்ராந்தோ பந்துவியோகவாந்॥௮.

இவ்வாறு பன்னிரண்டு மாதங்கள் நூறு ஆண்டுகள் போல் நீண்டன; அந்த சிறந்த அரசன் உறவுகளை இழந்து சோர்ந்து போனான்.