மார்கண்டேயபுராணம்

; விஶ்வாமித்ர உவாச சண்டாலோऽயமநல்பம் தே தாதும் வித்தமுபஸ்திதஃ । கஸ்மாந்ந தீயதே மஹ்யமஶேஷா யஜ்ஞதக்ஷிணா॥௮.

விசுவாமித்திரர் சொன்னார்: இந்த சண்டாளன் உனக்கு நிறைய செல்வம் தர வந்திருக்கிறான்; ஆனால் முழு யாகதட்சிணையும் எனக்கு ஏன் தரப்படவில்லை?

; ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச பகவந் ! ஸூர்யவம்ஶோத்தமாத்மாநம் வேத்மே கௌஶிக । கதம் சண்டாலதாஸத்வம் கமிஷ்யே வித்தகாமுகஃ॥௮.

ஹரிச்சந்திரன் சொன்னான்: அருமையுள்ளவரே, நான் சூரிய வம்சத்தில் பிறந்தவன் என்பதை அறிகிறேன், கவுசிகா! செல்வம் வேண்டி நான் சண்டாளனின் அடிமை எப்படி ஆக முடியும்?

; விஶ்வாமித்ர உவாச யதி சண்டாலவித்தம் த்வமாத்மவிக்ரயஜம் மம । ந ப்ரதாஸ்யஸி காலேந ஶாப்ஸ்யாமி த்வாமஸம்ஶயம்॥௮.

விசுவாமித்திரர் சொன்னார்: நீ உன்னை விற்று சண்டாளனிடமிருந்து கிடைக்கும் செல்வத்தை எனக்கு சரியான நேரத்தில் தரவில்லை என்றால், நிச்சயம் உன்னை சபிப்பேன்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ததோ ராஜா சிந்தாவஸ்திதஜீவிதஃ । ப்ரஸீதேதி வதந் பாதாவ்ரு'ஷேர்ஜக்ராஹ விஹ்வலஃ॥௮.

பறவைகள் சொன்னது: அதன்பின் ஹரிச்சந்திரன், கவலையில் உயிர் துடித்தவனாக, நடுங்கி, முனிவரின் பாதங்களை பற்றிக் கொண்டு, 'தயை செய்யுங்கள்' என்று வேண்டினார்.

தாஸோऽஸ்ம்யார்தோऽஸ்மி பீதோऽஸ்மி த்வத்பக்தஶ்ச விஶேஷதஃ । குரு ப்ரஸாதம் விப்ரர்ஷே கஷ்டஶ்சண்டாலஸங்கரஃ॥௮.

நான் உங்களின் அடிமை, துயரத்தில் இருக்கிறேன், பயப்படுகிறேன், மேலும் உங்களின் பக்தனாக இருக்கிறேன். பெரிய முனிவரே, தயை செய்யுங்கள்; இந்த சண்டாளனுடன் சேர்ந்து வாழ்வது மிகவும் துயரமானது.

பவேயம் வித்தஶேஷேண ஸர்வகர்மகரோ வஶஃ । தவைவ முநிஶார்தூல ! ப்ரேஷ்யஶ்சித்தாநுவர்தகஃ॥௮.

முனிவரே, மீதமுள்ள செல்வத்தால் உங்களுக்காக எல்லா வேலைகளையும் செய்வேன்; உங்களுடைய கட்டளைக்கு கீழ்படிந்து, உங்களுக்கே பணிவனாக இருப்பேன்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச யதி ப்ரேஷ்யோ மம பவாந் சண்டாலாய ததோ மயா । தாஸபாவமநுப்ராப்தோ தத்தோ வித்தார்புதேந வை॥௮.

விசுவாமித்திரர் கூறினார்: நீ என் பணிவனாக இருந்தால், நான் உன்னை அந்தச் சண்டாளனுக்குக் கொடுத்துவிட்டேன்; ஏனெனில், அவன் என்னிடம் பெரும் செல்வம் கொடுத்தான், அதனால் நீ அடிமை நிலையை அடைந்தாய்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஏகமுக்தே ததா தேந ஶ்வபாகோ ஹ்ரு'ஷ்டமாநஸஃ । விஶ்வாமித்ராய தத்த்ரவ்யம் தத்த்வா பத்த்வா நரேஶ்வரம்॥௮.

அப்போது அந்த வார்த்தையை கேட்ட சண்டாளன் மகிழ்ச்சியுடன் அந்தச் செல்வத்தை விசுவாமித்திரருக்கு கொடுத்து, அரசனை கட்டிப்போட்டான் என்று பறவைகள் கூறின.

தண்டப்ரஹாரஸம்ப்ராந்தமதீவ வ்யாகுலேந்த்ரியம் । இஷ்டபந்துவியோகார்தமநயந்நிஜபத்தநம்॥௮.

கோலால் அடிபட்டுத் திகைத்து, உணர்வுகள் குழப்பமடைந்து, பிரியமான உறவுகளை இழந்த துயரத்தில், அவனைச் சண்டாளனுடைய நகரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்.

ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ததோ ராஜா வஸம்ஶ்சண்டாலபத்தநே । ப்ராதர்மத்யாஹ்நஸமயே ஸாயஞ்சைததகாயத॥௮.

பின்னர் அருள்சந்திரன் அந்தச் சண்டாள நகரத்தில் வாழ்ந்தான்; காலை, மதியம், மாலை என அவன் இதை பாடினான்.

பாலா தீநமுகீ த்ரு'ஷ்ட்வா பாலம் தீநமுகம் புரஃ । மாம் ஸ்மரத்யஸுகாவிஷ்டா மோசயிஷ்யதி நௌ ந்ரு'பஃ॥௮.

முகம் சோகமாக இருக்கும் அந்தப் பெண்ணையும், முன்பாக நிற்கும் அந்தச் சிறுவனையும் பார்த்து, துயரத்தில் ஆழ்ந்தவள் என்னை நினைத்து, அரசன் நம்மை விடுவிப்பான் என்று நம்புகிறாள்.

உபாத்தவித்தோ விப்ராய தத்த்வா வித்தமதோऽதிகம் । ந ஸா மாம் ம்ரு'கஶாவாக்ஷீ வேத்தி பாபதரம் க்ரு'தம்॥௮.

நான் பெற்ற செல்வத்தைப் பிராமணருக்கு இன்னும் அதிகமாகக் கொடுத்தேன்; ஆனாலும், அந்த மான் கண்கள் கொண்டவள் நான் செய்த பெரிய பாவத்தை அறியவில்லை.

ராஜ்யநாஶஃ ஸுஹ்ரு'த்த்யாகோ பர்யாதநயவிக்ரயஃ । ப்ராப்தா சண்டாலதா சேயமஹோ துஃ கபரம்பரா॥௮.

அரசு இழப்பு, நண்பர்களை விட்டுவிடுதல், மனைவி, மகனை விற்றது, இப்போது சண்டாள நிலை—ஐயோ, துயரங்கள் தொடர்கின்றன!

ஏவம் ஸ நிவஸந் நித்யம் ஸஸ்மார தயிதம் ஸுதம் । ஆர்யாஞ்சாத்மஸமாவிஷ்டாம் ஹ்ரு'தஸர்வஸ்வ ஆதுரஃ॥௮.

அங்கே எப்போதும் வாழ்ந்தபடியே, எல்லாம் இழந்த துயரத்தில், தன் உயிரைப் போல நேசித்த மனைவியையும், அன்புப் புதல்வனையும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

கஸ்யசித்த்வத காலஸ்ய ம்ரு'தசேலாபஹாரகஃ । ஹரிஶ்சந்த்ரோऽபவத்ராஜா ஶ்மஶாநே தத்வஶாநுகஃ॥௮.

சில காலத்துக்குப் பிறகு, அருள்சந்திரன் சண்டாளனின் கட்டளைக்குப் பின்பற்றி, சுடுகாட்டில் இறந்தவர்களின் உடை எடுப்பவராக ஆனான்.

சண்டாலேநாநுஶிஷ்டஶ்வ ம்ரு'தசேலாபஹாரிணா । ஶவாகமநமந்விச்சந்நிஹ திஷ்ட திவாநிஶம்॥௮.

இறந்தவர்களின் உடை எடுக்கும் அந்தச் சண்டாளன் அவனைப் பயிற்றுவித்தான்; அவன் பகல், இரவு என அங்கேயே இருந்து, சடலங்கள் வருவதை எதிர்பார்த்தான்.

இதம் ராஜ்ஞேऽபி தேயஞ்ச ஷட்பாகந்து ஶவம் ப்ரதி । த்ரயஸ்து மம பாகாஃ ஸ்யுர்த்வோ பாகௌ தவ வேதநம்॥௮.

இது அரசனுக்கும் கொடுக்க வேண்டும்—சடலத்திலிருந்து ஒரு ஆறில் ஒரு பங்கு; மூன்று பங்குகள் எனக்கு, இரண்டு பங்குகள் உனக்கு ஊதியம்.

இதி ப்ரதிஸமாதிஷ்டோ ஜகாம ஶவமந்திரம் । திஶந்து தக்ஷிணாம் யத்ர வாராணஸ்யாம் ஸ்திதம் ததா॥௮.

இவ்வாறு கட்டளையிடப்பட்டு, அவன் இறந்தவர்களின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்; அப்போது வாரணாசியில் தானம் வழங்கும் இடம் அங்கேயே இருந்தது.

ஶ்மஶாநம் கோரஸம்நாதம் ஶிவாஶதஸமாகுலம் । ஶவமௌலிஸமாகீர்ணம் துர்கந்தம் பஹுதூமகம்॥௮.

அந்தச் சுடுகாடு பயங்கரமான சத்தத்துடன், நூற்றுக்கணக்கான சிவபக்தர்களால் நிரம்பி, சடலங்களின் குவியலால் சூழப்பட்டு, துர்நாற்றம் வீசும் புகையால் மூடப்பட்டது.

பிஶாச-பூத-வேதால-டாகிநீ-யக்ஷஸங்குலம் । க்ரு'த்ரகோமாயுஸங்கீர்ணம் ஶ்வவ்ரு'ந்தபரிவாரிதம்॥௮.

பிசாசு, பூதம், பேய், டாக்கினி, யக்ஷர் ஆகியோர் நிறைந்தது; கழுகும் நரி கூட்டங்களும், நாய்கள் சுற்றியிருந்தன.

அஸ்திஸம்காதஸங்கீர்ணம் மஹாதுர்கந்தஸம்குலம் । நாநாம்ரு'தஸுஹ்ரு'ந்நாத-ரௌத்ரகோலாஹலாயுதம்॥௮.

எலும்புகளின் குவியலால் நிரம்பி, கடும் துர்நாற்றம் வீச, பலவிதமான துயரக் குரல்களும், பயங்கரமான சத்தங்களும் ஒலித்தன.

ஹா புத்ர ! மித்ர ! ஹா பந்தோ ! ப்ராதர்வத்ஸ ! ப்ரியாத்ய மே । ஹா பதே ! பகிநி ! மாதர்ஹா மாதுல ! பிதாமஹ॥௮.

'ஐயோ, என் மகனே! நண்பனே! உறவினரே! சகோதரனே! என் அன்பே! ஐயோ, என் கணவரே! சகோதரி! தாயே! மாமா! தாத்தா!'

மாதாமஹ ! பிதஃ ! க்வ கதோऽஸ்யேஹி பாந்தவ । இத்யேவம் வததாம் யத்ர த்வநிஃ ஸம்ஶ்ருயதே மஹாந்॥௮.

'தாத்தா! அப்பா! நீ எங்கே போனாய்? வாருங்கள் உறவுகளே!' என்று அழுவோரின் பெரும் சத்தம் அங்கே கேட்கப்பட்டது.

ஜ்வலந்மாம்ஸ-வஸா-மேதச்சமச்சமிதஸம்குலம்॥௮.

அந்த இடம் எங்கும் எரிகின்ற மாம்சம், கொழுப்பு, எலும்பு, அரை எரிந்த தோல் குவியல்களால் நிரம்பியிருந்தது.

அர்ததக்தாஃ ஶவாஃ ஶ்யாமா விகஸத்தந்தபங்க்தயஃ । ஹஸந்தீவாக்நிமத்யஸ்தாஃ காயஸ்யேயம் தஶா த்விதி॥௮.

அரை எரிந்த, கருப்பு நிறமான, பற்கள் வெளிப்பட்ட சடலங்கள், நெருப்புக்குள் சிரிப்பது போல் தெரிந்தன. இதுவே உடலின் நிலை.

அக்நேஶ்சடசடாஶப்தோ வயஸாமஸ்திபங்க்திஷு । பாந்தவாக்ராந்தஶப்தஶ்ச புக்கஸேஷு ப்ரஹர்ஷஜஃ॥௮.

அங்கே நெருப்பின் சடசட என்ற சத்தம் பறவைகளின் எலும்புகளில் இருந்து எழுந்தது; உறவினர்களின் அழுகுரலும், புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களின் ஆனந்தக் கூச்சலோடும் கலந்து கேட்டது.

காயதாம் பூத-வேதால-பிஶாசகணஃ ரக்ஷஸாம் । ஶ்ரூயதே ஸுமஹாந் கோரஃ கல்பாந்த இவ நிஃ ஸ்வநஃ॥௮.

அங்கே பூதங்கள், பேய்கள், பிசாசுகள் கூட்டமாக பாடும் பயங்கரமான பெரும் இரைச்சல், உலகம் அழியும் நேரத்தைப் போல் கேட்டது.

மஹாமஹிஷகாரீஷ-கோஶக்ரு'த்ராஶிஸங்குலம் । ததுத்தபஸ்மகூடைஶ்ச வ்ரு'தம் ஸாஸ்திபிருந்நதைஃ॥௮.

அந்த இடம் எருமை, பசு மடியின் குப்பைகளால் நிரம்பி, சாம்பல் குவியலும் மேலெழுந்த எலும்புகளும் எங்கும் காணப்பட்டன.

நாநோபஹாரஸ்த்ரக்தீப-காகவிக்ஷேபகாலிகம் । அநேகஶப்தபஹுலம் ஶ்மஶாநம் நரகாயதே॥௮.

பல்வேறு படையல்களும், சிதறிய விளக்குகளும், காகங்கள் எச்சங்களைத் தின்றும், பலவிதமான சத்தங்களும் நிறைந்த அந்த சுடுகாடு நரகத்தைப் போல் தெரிந்தது.