மார்கண்டேயபுராணம்

வேதஶாஸ்த்ரார்தவிஜ்ஞாநே யேஷாமவ்யாஹதா மதிஃ । விந்த்யகந்தரமத்யஸ்தாஸ்தாநுபாஸ்ய ச ப்ரு'ச்ச ச॥௧.

வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் பற்றிய அர்த்தத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளும் புத்திசாலிகள் அவர்கள். அவர்கள் விந்திய மலையின் குகைகளில் வசிக்கிறார்கள்; அவர்களை அணுகி, உன் கேள்விகளை கேள்.

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந மார்கண்டேயேந தீமதா । ப்ரத்யுவாசர்ஷிஶார்தூலோ விஸ்மயோத்புல்லலோசநஃ॥௧.

அப்போது அந்த அறிவுள்ள மார்கண்டேயர் இவ்வாறு கூறியதும், முனிவர்களில் சிறந்தவர் ஆச்சரியத்துடன் கண்கள் பெரிதாகி பதிலளித்தார்.

ஜைமிநிருவாச அத்யத்புதமிதம் ப்ரஹ்மந் ககவாகிவ மாநுஷீ । யத் பக்ஷிணஸ்தே விஜ்ஞாநமாபுரத்யந்ததுர்லபம்॥௧.

ஜைமினி சொன்னார்: பிரம்மனே, இது மிக அதிசயமானது! பறவைகளின் பேச்சு மனிதர்களைப் போலவும், அவர்கள் பெற்றுள்ள அறிவு மிகவும் அரிதானதாகவும் உள்ளது.

திர்யக்யோந்யாம் யதி பவஸ்தேஷாம் ஜ்ஞாநம் குதோऽபவத் । கதஞ்ச த்ரோணதநயாஃ ப்ரோச்யந்தே தே பதத்ரிணஃ॥௧.

அவர்கள் விலங்குகளாகப் பிறந்திருக்க, அவர்களுக்கு அந்த அறிவு எப்படிப் பிறந்தது? மேலும், திரோணனின் மகன்கள் எப்படிப் பறவைகளாக அழைக்கப்படுகிறார்கள்?

கஶ்ச த்ரோணஃ ப்ரவிக்யாதோ யஸ்ய புத்ரசதுஷ்டயம் । ஜாதம் குணவதாம் தேஷாம் தர்மஜ்ஞாநம் மஹாத்மநாம்॥௧.

அந்த புகழ்பெற்ற திரோணன் யார்? அவருடைய நால்வரும் நல்ல பண்பும் தர்ம அறிவும் கொண்ட மகான்கள் என்று ஏன் அழைக்கப்படுகிறார்கள்?

மார்கண்டேய உவாச ஶ்ரு'ணுஷ்வாவஹிதோ பூத்வா யத்வ்ரு'த்தம் நந்தநே புரா । ஶக்ரஸ்யாப்யஸரஸாம் சைவ நாரதஸ்ய ச ஸங்கமே॥௧.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: நீ கவனமாகக் கேள்; நந்தன வனத்தில், சக்ரன் மற்றும் நாரதர் சந்தித்த இடத்தில் நடந்ததை நான் சொல்கிறேன்.

நாரதோ நந்தநேऽபஶ்யத் பும்ஶ்சலீகணமத்யகம் । ஶக்ரம் ஸுராதிராஜாநம் தந்முகாஸக்தலோசநம்॥௧.

நாரதர் நந்தன வனத்தில், பெண்கள் கூட்டத்திலிருந்த தேவர்களின் ராஜா சக்ரனை, அவருடைய பார்வை அந்த பெண்களின் முகத்தில் உறுதியாய் நிலைத்திருந்ததைப் பார்த்தார்.

ஸ தேநர்ஷிவரிஷ்டேந த்ரு'ஷ்டமாத்ரஃ ஶசீபதிஃ । ஸமுத்தஸ்தௌ ஸ்வகம் சாஸ்மை ததாவாஸநமாதராத்॥௧.

அந்த முனிவரை சக்ரன் பார்த்தவுடன், உடனே எழுந்து, மரியாதையுடன் தன் இருக்கையை அவருக்குக் கொடுத்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பலவ்ரு'த்ரக்நமுத்திதம் த்ரிதஶாங்கநாஃ । ப்ரணேமுஸ்தாஶ்ச தேவர்ஷி விநயாவநதாஃ ஸ்திதாஃ॥௧.

வலிமைமிக்க வ்ருத்ரனை அழித்த சக்ரன் எழுந்ததைப் பார்த்து, தேவ பெண்கள் அவருக்கும், அந்த முனிவருக்கும் பணிவுடன் வணங்கி நின்றார்கள்.

தாபிரப்யர்சிதஃ ஸோऽத உபவிஷ்டே ஶதக்ரதௌ । யதார்ஹம் க்ரு'தஸம்பாஷஃ கதாஶ்சக்ரே மநோரமாஃ॥௧.

அந்த பெண்கள் மரியாதையுடன் வரவேற்ற பிறகு, சக்ரனுடன் அருகில் அமர்ந்த நாரதர், உரிய முறையில் பேசிக் கொண்டு இனிமையான உரையாடலில் ஈடுபட்டார்.

ஶக்ர உவாச ததஃ கதாந்தரே ஶக்ரஸ்தமுவாச மஹாமுநிம் । தேஹ்யாஜ்ஞாம் ந்ரு'த்யதாமாஸாம் தவ யாபிமதேதி வை॥௧.

அப்போது உரையாடலுக்கிடையில் சக்ரன் அந்த மகா முனிவரிடம், 'இவர்கள் நடனமாடும்போது உனக்கு விருப்பமானவரை தேர்ந்தெடுத்து ஆணையிடு' என்றான்.

ரம்பா வா கர்கஶா வாத உர்வஶ்யத திலோத்தமா । க்ரு'தாசீ மேநகா வாபி யத்ர வா பவதோ ருசிஃ॥௧.

இங்கே ரம்பை, கர்க்கஷை, ஊர்வசி, திலோத்தமை, க்ருதாசி, மேனகை—உனக்கு யார் பிடித்தவரோ, அவரைத் தேர்ந்தெடு.

ஏதச்ச்ருத்வா த்விஜஶ்ரேஷ்டோ வசோ ஶக்ரஸ்ய நாரதஃ । விசிந்த்யாப்ஸரஸஃ ப்ராஹ விநயாவநதாஃ ஸ்திதாஃ॥௧.

சக்ரனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட நாரதர், சிறந்த பிராமணராகிய அவர், சிந்தித்து, பணிவுடன் நின்றிருந்த அப்சரஸ்களுக்கு பேசினார்.

யுஷ்மாகமிஹ ஸர்வாஸாம் ரூபௌதார்யகுணாதிகம் । ஆத்மாநம் மந்யதே யா து ஸா ந்ரு'த்யது மமாக்ரதஃ॥௧.

இங்கே உங்களிலேயே யார் அழகிலும், மனப்பான்மையிலும், நல்ல பண்புகளிலும் தன்னை சிறந்தவளாக நினைக்கிறாரோ, அவர் என் முன்னால் நடனமாடட்டும்.

குணரூபவிஹீநாயாஃ ஸித்திர்நாட்யஸ்ய நாஸ்தி வை । சார்வதிஷ்டாநவந்ந்ரு'த்யம் ந்ரு'த்யமந்யத்விடம்பநம்॥௧.

அழகும் பண்பும் இல்லாதவருக்கு நடனத்தில் வெற்றி கிடையாது; அப்படியே, உரிய அடிப்படை இல்லாமல் நடனமாடுவது வெறும் போலி நடனம்தான்.

தத்வாக்யஸமகாலம் ச ஏகைகாஸ்தா நதாஸ்ததஃ । அஹம் குணாதிகா ந த்வம் ந த்வம் சாந்யாப்ரவீதிதம்॥௧.

அந்த நேரத்திலேயே, ஒவ்வொருவரும் வணங்கி, "நான் தான் எல்லா நல்ல குணங்களிலும் மேலானவள்; நீ இல்லை, மற்றவரும் இல்லை," என்று தங்கள் பெருமையை வெளிப்படுத்தினார்கள்.

மார்கண்டேய உவாச தாஸாம் ஸம்ப்ரமமாலோக்ய பகவாந் பாகஶாஸநஃ । ப்ரு'ச்ச்யதாம் முநிரித்யாஹ வக்தா யாம் வோ குணாதிகாம்॥௧.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: அவற்றின் குழப்பத்தை பார்த்த பகவான் வஜ்ராயுதம் ஏந்தியவன், "முனிவரிடம் கேளுங்கள்; அவர் உங்களில் யார் மேலானவர் என்று சொல்வார்," என்று கூறினார்.

ஶக்ரச்சந்தாநுயாதாபிஃ ப்ரு'ஷ்டஸ்தாபிஃ ஸநாரதஃ । ப்ரோவாச யத் ததா வாக்யம் ஜைமிநே தந்நிபோத மே॥௧.

இந்திரனின் விருப்பப்படி அவைகள் கேள்வி கேட்டபோது, நாரத முனிவர் பதில் கூறினார். ஜைமினி, அவர் அப்போது சொன்னதை நீ கேள்.

தபஸ்யந்தம் நகேந்த்ரஸ்தம் யா வஃ க்ஷோபயதே பலாத் । துர்வாஸஸம் முநிஶ்ரேஷ்டம் தாம் வோ மந்யே குணாதிகாம்॥௧.

உங்களுள் யார் அந்த மலைமேல் தவம் செய்கிற துர்வாச முனிவரை வலியாய் மனதை கலக்க வைக்க முடிகிறாரோ, அவரையே நான் எல்லா நல்ல குணங்களிலும் மேலானவளாக நினைக்கிறேன்.

மார்கண்டேய உவாச தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ஸர்வா வேபதகந்தராஃ । அஶக்யமேததஸ்மாகமிதி தாஶ்சக்ரிரே கதாஃ॥௧.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவையெல்லாம் அச்சத்தில் கழுத்து நடுங்கின; "இதை நம்மால் செய்ய முடியாது," என்று அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசினார்கள்.

தத்ராப்ஸரா வபுர்நாம முநிக்ஷோபணகர்விதா । ப்ரத்யுவாசாத்ய யாஸ்யாமி யத்ராஸௌ ஸம்ஸ்திதோ முநிஃ॥௧.

அங்கே, முனிவர்களை கலக்க வைக்கும் திறமைக்கு பெருமை கொண்ட வபு என்ற அப்சரா, "இன்று அந்த முனிவர் இருக்கிற இடத்திற்கு நான் செல்வேன்," என்று பதிலளித்தாள்.

அத்ய தம் தேஹயந்தாரம் ப்ரயுக்தேந்த்ரியவாஜிநம் । ஸ்மரஶஸ்த்ரகலத்ரஶ்மிம் கரிஷ்யாமி குஸாரதிம்॥௧.

இன்று, காமதேவன் உதவியுடன், ஆசையின் அம்புகள் சொட்டும் அவன் மூலம், அந்த மனத்தை அடக்கிய முனிவரையும் நான் வெல்லச் செய்வேன்.

ப்ரஹ்மா ஜநார்தநோ வாபி யதி வா நீலலோஹிதஃ । தமப்யத்ய கரிஷ்யாமி காமபாணக்ஷதாந்தரம்॥௧.

பிரம்மா, ஜனார்த்தனன், அல்லது நீலக்கண்டன் யாராக இருந்தாலும், இன்று அவர்களையும் காமத்தின் அம்பால் காயப்படுத்தி விடுவேன்.

இத்யுக்த்வா ப்ரஜகாமாத ப்ராலேயாத்ரிம் வபுஸ்ததா । முநேஸ்தபஃ ப்ரபாவேண ப்ரஶாந்தஶ்வாபதாஶ்ரமம்॥௧.

இவ்வாறு கூறி, வபு அப்போது பனிமலைக்கு சென்றாள்; அங்கு முனிவரின் தவசக்தியால் காட்டுமிருகங்களும் அமைதியாக இருந்த ஆசிரமத்திற்கு சென்றாள்.

ஸ பும்ஸ்கோகிலமாதுர்யா யத்ராஸ்தே ஸ மஹாமுநிஃ । க்ரோஶமாத்ரம் ஸ்திதா தஸ்மாதகாயத வராப்ஸராஃ॥௧.

அங்கு அந்த மகா முனிவர் இருந்த இடத்தில், ஆண் கூகிலின் இனிய குரலைப் போல, சிறிது தூரத்தில் நின்று அந்த சிறந்த அப்சரா பாட ஆரம்பித்தாள்.

தத்கீதத்வநிமாகர்ண்ய முநிர்விஸ்மிதமாநஸஃ । ஜகாம தத்ர யத்ராஸ்தே ஸா பாலா ருசிராநநா॥௧.

அந்த பாடலின் ஒலியை கேட்ட முனிவர், ஆச்சரியமடைந்த மனதுடன், அந்த அழகான முகமுடைய பெண் இருந்த இடத்திற்கு சென்றார்.

தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா சாருஸர்வாங்கீம் முநிஃ ஸம்ஸ்தப்ய மாநஸம் । க்ஷோபணாயாகதாம் ஜ்ஞாத்வா கோபாமர்ஷஸந்விதஃ॥௧.

அவளை, எல்லா அங்கங்களும் அழகாக இருப்பதை பார்த்த முனிவர், மனதை கட்டுப்படுத்தி, அவள் தன்னை கலக்க வந்ததை அறிந்து, கோபத்தாலும் வெறுப்பாலும் நிரம்பினார்.

உவாசேதம் ததோ வாக்யம் மஹர்ஷிஸ்தாம் மஹாதபாஃ॥௧.

பின்னர் அந்த மகா தவசக்தி கொண்ட முனிவர், அவளிடம் இவ்வாறு பேசினார்.

யஸ்மாத்துஃ கார்ஜிதஸ்யேஹ தபஸோ வித்நகாரணாத் । ஆகதாஸி மதோந்மத்தே மம துஃ காய கேசரி॥௧.

நீ, வானில் பறக்கும் பெண்ணே, பெருமையில் மயங்கி, நான் கடினமாக ஈட்டிய தவத்தைத் தடை செய்ய வந்ததால், எனக்கு துன்பம் உண்டாக்கினாய்.