மார்கண்டேயபுராணம்

ஸூர்யவம்ஶப்ரஸூதோऽயம் ஸுகுமாரகராங்குலிஃ । ஸம்ப்ராப்தோ விக்ரயம் பாலோ திங்மாமஸ்து ஸுதுர்மதிம்॥௮.

சூரிய வம்சத்தில் பிறந்த, மென்மையான கை விரல்கள் கொண்ட என் மகன், இப்போது விற்கப்பட்டுவிட்டான்; என்னுடைய தவறான செயல்களுக்கு வெட்கம்!

ஹா ப்ரியே ! ஹா ஶிஶோ ! நத்ஸ ! மமாநார்யஸ்ய துர்நயைஃ । தைவாதீநாம் தஶாம் ப்ராப்தோ ந ம்ரு'தோऽஸ்மி ததாபி திக்॥௮.

அம்மா! என் பிள்ளையே! என் அருமை! என் தவறான செயல்களால், நீங்கள் விதியின் வசமாக இந்நிலையில் வந்துவிட்டீர்கள்; ஆனாலும் நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன்—எனக்கு வெட்கம்!

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஏவம் விலபதோ ராஜ்ஞஃ ஸ விப்ரோऽந்தரதீயத । வ்ரு'க்ஷகேஹாதிபிஸ்துங்கைஸ்தாவாதாய த்வராந்விதஃ॥௮.

பறவைகள் சொன்னது: 'இவ்வாறு ராஜா வருந்திக் கொண்டிருக்கையில், அந்தப் பிராமணர் உயர்ந்த மரங்களும் வீடுகளும் வழியாக விரைவாக அவர்களை அழைத்துச் சென்று மறைந்துவிட்டான்.'

விஶ்வாமித்ரஸ்ததஃ ப்ராப்தோ ந்ரு'பம் வித்தமயாசத । தஸ்மை ஸமர்பயாமாஸ ஹரிஶ்சந்த்ரோऽபி தத்தநம்॥௮.

பின்னர் விஸ்வாமித்திரர் வந்து, ராஜாவிடம் அந்தச் செல்வத்தை கேட்டார்; ஹரிச்சந்திரன் அந்தப் பணத்தை அவரிடம் கொடுத்தார்.

தத்வித்தம் ஸ்தோகமாலோக்ய தாரவிக்ரயஸம்பவம் । ஶோகாபிபூதம் ராஜாநம் குபிதஃ கௌஶிகோऽப்ரவீத்॥௮.

மனைவியும் மகனையும் விற்றுப் பெற்ற அந்தச் சிறிய தொகையைப் பார்த்து, துயரத்தில் மூழ்கிய ராஜாவை கௌசிக முனிவர் கோபத்துடன் பேசினார்.

க்ஷத்ரபந்தோ ! மமேமாம் த்வம் ஸத்ரு'ஶீம் யஜ்ஞதக்ஷிணாம் । மந்யஸே யதி தத் க்ஷிப்ரம் பஶ்ய த்வம் மே பலம் பரம்॥௮.

'க்ஷத்திரியர் என்ற பெயருக்கு ஏற்றவாறு நீ எனக்கு இந்தத் தகுதியற்ற தானம் கொடுத்ததாக நினைத்தால், உடனே என் பெரும் வலிமையை நீ காணும்.'

தபஸோऽத்ர ஸுதப்தஸ்ய ப்ராஹ்மண்யஸ்யாமலஸ்ய ச । மத்ப்ரபாவஸ்ய சோக்ரஸ்ய ஶுத்தஸ்யாத்யயநஸ்ய ச॥௮.

'இதோ, என் கடுமையான தவம், தூய பிராமண்யம், என் கொடூரமான சக்தி, குறையற்ற கல்வி—இதன் பலனை நீ காணும்.'

அந்யாம் தாஸ்யாமி பகவந் ! காலஃ கஶ்சித்ப்ரதீக்ஷ்யதாம் । ஸாம்ப்ரதம் நாஸ்தி விக்ரீதா பத்நீ புத்ரஶ்ச பாலகஃ॥௮.

அருமையுள்ளவரே! இன்னொரு பணியை உங்களுக்கு தருகிறேன்; கொஞ்சம் நேரம் காத்திருக்கவும். இப்போது என் மனைவி விற்கப்பட்டுவிட்டாள், என் மகன் இன்னும் சிறுவன்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச சதுர்பாகஃ ஸ்திதோ யோऽயம் திவஸஸ்ய நராதிப । ஏஷ ஏவ ப்ரதீக்ஷ்யோ மே வக்தவ்யம் நோத்தரம் த்வயா॥௮.

விசுவாமித்திரர் சொன்னார்: அரசே, இந்த நாளின் நான்கில் ஒரு பகுதி மட்டும் மீதமுள்ளது; அந்த நேரம் வரைதான் நான் காத்திருப்பேன். இனி நீங்கள் எதுவும் பேச வேண்டாம்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ தமேவமுக்த்வா ராஜேந்த்ரம் நிஷ்டுரம் நிர்க்ரு'ணம் வசஃ । ததாதாய தநம் தூர்ணம் குபிதஃ கௌஶிகோ யயௌ॥௮.

பறவைகள் சொன்னது: ராஜாவிடம் இப்படிப் பொல்லாதும், இரக்கம் இல்லாதும் பேசிவிட்டு, அந்த முனிவர் கோபத்துடன் செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு விரைவாக புறப்பட்டார்.

விஶ்வாமித்ரே கதே ராஜா பயஶோகாப்திமத்யகஃ । ஸர்வாகாரம் விநிஶ்சித்ய ப்ரோவாசோச்சைரதோமுகஃ॥௮.

விசுவாமித்திரர் சென்ற பிறகு, அரசன் பயமும் துயரமும் நிறைந்த கடலில் மூழ்கி, எல்லாவற்றையும் யோசித்து, தலையை குனிந்து, உரக்கப் பேசினார்.

வித்தக்ரீதேந யோ ஹ்யர்தோ மயா ப்ரேஷ்யேண மாநவஃ । ஸ ப்ரவீது த்வராயுக்தோ யாவத் தபதி பாஸ்கரஃ॥௮.

நான் பணம் கொடுத்து வாங்கிய அந்த வேலைக்காரன், சூரியன் மறையும் முன், அவனை எதற்காக வாங்கினேன் என்பதை விரைவாக சொல்லட்டும்.

அதாஜகாம த்வரிதோ தர்மஶ்சண்டாலரூபத்ரு'க் । துர்கந்தோ விக்ரு'தோ ரூக்ஷஃ ஶ்மஶ்ருலோ தந்துரோ க்ரு'ணீ॥௮.

அப்போது தர்மன், சண்டாள வடிவம் எடுத்துக் கொண்டு, மோசமான வாசனை, விகாரமான உருவம், கடுமையான தோற்றம், தாடியுடன், பற்கள் வெளியே தெரியும் வகையில், அருவருப்பாக விரைவாக வந்தார்.

க்ரு'ஷ்ணோ லம்போதரஃ பிங்கரூக்ஷாக்ஷஃ பருஷாக்ஷரஃ । க்ரு'ஹீதபக்ஷிபுஞ்ஜஶ்ச ஶவமால்யைரலங்க்ரு'தஃ॥௮.

அவர் கருப்பு, பெரிய வயிறு, மஞ்சள் கலந்த கடும் கண்கள், கடுமையான பேச்சு, இறக்கை மூட்டையை பிடித்தவர், சடல மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்.

கபாலஹஸ்தோ தீர்காஸ்யோ பைரவோऽதிவதந் முஹுஃ । ஶ்வகணாபிவ்ரு'தோ கோரோ யஷ்டிஹஸ்தோ நிராக்ரு'திஃ॥௮.

கையில் கபாலம், நீண்ட முகம், பயங்கரமான தோற்றம், வாயை அடிக்கடி திறக்கும், நாய்கள் கூட்டத்துடன் சூழப்பட்டவர், கையில் தண்டுடன், மிகவும் பயமுறுத்தும் உருவம் கொண்டவர்.

; சண்டால உவாச அஹமர்தோ த்வயா ஶீக்ரம் கதயஸ்வாத்மவேதநம் । ஸ்தோகேந பஹுநா வாபி யேந வை லப்யதே பவாந்॥௮.

சண்டாளன் சொன்னான்: என்னை நீ பணம் கொடுத்து வாங்கினாய்; உடனே உன் விலையைச் சொல் – சிறிதாக இருந்தாலும், அதிகமாக இருந்தாலும், எவ்வளவு கொடுத்தால் உன்னை வாங்க முடியும் என்று கூறு.

; பக்ஷிண ஊசுஃ தம் தாத்ரு'ஶமதாலக்ஷ்ய க்ரூரத்ரு'ஷ்டிம் ஸுநிஷ்டுரம் । வதந்தமதிதுஃ ஶீலம் கஸ்த்வமித்யாஹ பார்திவஃ॥௮.

பறவைகள் சொன்னது: அவனை இப்படிப் பார்த்த அரசன் – கடுமையான பார்வை, மிகவும் கொடூரமான பேச்சு, தீய நடத்தை – 'நீ யார்?' என்று கேட்டான்.

; சண்டால உவாச சண்டாலோऽஹமிஹாக்யாதஃ ப்ரவீரேதி புரோத்தமே । விக்யாதோ வத்யவதகோ ம்ரு'தகம்பலஹாரகஃ॥௮.

சண்டாளன் சொன்னான்: இங்கே என்னை சண்டாளன் என்று அழைப்பார்கள்; இந்த நகரத்தில் பிரவீரன் என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறேன்; நான் புகழ்பெற்ற கொலை செய்யும் மனிதன், சடல ஆடைகளை அகற்றுபவன்.

; ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச நாஹம் சண்டாலதாஸத்வமிச்சேயம் ஸுவிகர்ஹிதம் । வரம் ஸாபாக்நிநா தக்தோ ந சண்டாலவஶம் கதஃ॥௮.

ஹரிச்சந்திரன் சொன்னான்: சண்டாளனின் அடிமை ஆகும் இந்த நிலை எனக்கு மிகவும் இழிவானது; சபையும் நெருப்பும் எரித்தாலும் பரவாயில்லை, ஆனால் சண்டாளனின் கட்டுப்பாட்டில் போக விரும்பவில்லை.

; பக்ஷிண ஊசுஃ தஸ்யைவம் வததஃ ப்ராப்தோ விஶ்வாமித்ரஸ்தபோநிதிஃ । கோபாமர்ஷவிவ்ரு'தாக்ஷஃ ப்ராஹ சேதம் நராதைபம்॥௮.

பறவைகள் சொன்னது: அவன் இப்படிச் சொன்னபோது, தவத்தில் பெருமை பெற்ற விசுவாமித்திரர் கோபத்தாலும் வெறுப்பாலும் கண்கள் பெரிதாகி வந்து, அரசனை நோக்கி பேசினார்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச சண்டாலோऽயமநல்பம் தே தாதும் வித்தமுபஸ்திதஃ । கஸ்மாந்ந தீயதே மஹ்யமஶேஷா யஜ்ஞதக்ஷிணா॥௮.

விசுவாமித்திரர் சொன்னார்: இந்த சண்டாளன் உனக்கு நிறைய செல்வம் தர வந்திருக்கிறான்; ஆனால் முழு யாகதட்சிணையும் எனக்கு ஏன் தரப்படவில்லை?

; ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச பகவந் ! ஸூர்யவம்ஶோத்தமாத்மாநம் வேத்மே கௌஶிக । கதம் சண்டாலதாஸத்வம் கமிஷ்யே வித்தகாமுகஃ॥௮.

ஹரிச்சந்திரன் சொன்னான்: அருமையுள்ளவரே, நான் சூரிய வம்சத்தில் பிறந்தவன் என்பதை அறிகிறேன், கவுசிகா! செல்வம் வேண்டி நான் சண்டாளனின் அடிமை எப்படி ஆக முடியும்?

; விஶ்வாமித்ர உவாச யதி சண்டாலவித்தம் த்வமாத்மவிக்ரயஜம் மம । ந ப்ரதாஸ்யஸி காலேந ஶாப்ஸ்யாமி த்வாமஸம்ஶயம்॥௮.

விசுவாமித்திரர் சொன்னார்: நீ உன்னை விற்று சண்டாளனிடமிருந்து கிடைக்கும் செல்வத்தை எனக்கு சரியான நேரத்தில் தரவில்லை என்றால், நிச்சயம் உன்னை சபிப்பேன்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ததோ ராஜா சிந்தாவஸ்திதஜீவிதஃ । ப்ரஸீதேதி வதந் பாதாவ்ரு'ஷேர்ஜக்ராஹ விஹ்வலஃ॥௮.

பறவைகள் சொன்னது: அதன்பின் ஹரிச்சந்திரன், கவலையில் உயிர் துடித்தவனாக, நடுங்கி, முனிவரின் பாதங்களை பற்றிக் கொண்டு, 'தயை செய்யுங்கள்' என்று வேண்டினார்.

தாஸோऽஸ்ம்யார்தோऽஸ்மி பீதோऽஸ்மி த்வத்பக்தஶ்ச விஶேஷதஃ । குரு ப்ரஸாதம் விப்ரர்ஷே கஷ்டஶ்சண்டாலஸங்கரஃ॥௮.

நான் உங்களின் அடிமை, துயரத்தில் இருக்கிறேன், பயப்படுகிறேன், மேலும் உங்களின் பக்தனாக இருக்கிறேன். பெரிய முனிவரே, தயை செய்யுங்கள்; இந்த சண்டாளனுடன் சேர்ந்து வாழ்வது மிகவும் துயரமானது.

பவேயம் வித்தஶேஷேண ஸர்வகர்மகரோ வஶஃ । தவைவ முநிஶார்தூல ! ப்ரேஷ்யஶ்சித்தாநுவர்தகஃ॥௮.

முனிவரே, மீதமுள்ள செல்வத்தால் உங்களுக்காக எல்லா வேலைகளையும் செய்வேன்; உங்களுடைய கட்டளைக்கு கீழ்படிந்து, உங்களுக்கே பணிவனாக இருப்பேன்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச யதி ப்ரேஷ்யோ மம பவாந் சண்டாலாய ததோ மயா । தாஸபாவமநுப்ராப்தோ தத்தோ வித்தார்புதேந வை॥௮.

விசுவாமித்திரர் கூறினார்: நீ என் பணிவனாக இருந்தால், நான் உன்னை அந்தச் சண்டாளனுக்குக் கொடுத்துவிட்டேன்; ஏனெனில், அவன் என்னிடம் பெரும் செல்வம் கொடுத்தான், அதனால் நீ அடிமை நிலையை அடைந்தாய்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஏகமுக்தே ததா தேந ஶ்வபாகோ ஹ்ரு'ஷ்டமாநஸஃ । விஶ்வாமித்ராய தத்த்ரவ்யம் தத்த்வா பத்த்வா நரேஶ்வரம்॥௮.

அப்போது அந்த வார்த்தையை கேட்ட சண்டாளன் மகிழ்ச்சியுடன் அந்தச் செல்வத்தை விசுவாமித்திரருக்கு கொடுத்து, அரசனை கட்டிப்போட்டான் என்று பறவைகள் கூறின.

தண்டப்ரஹாரஸம்ப்ராந்தமதீவ வ்யாகுலேந்த்ரியம் । இஷ்டபந்துவியோகார்தமநயந்நிஜபத்தநம்॥௮.

கோலால் அடிபட்டுத் திகைத்து, உணர்வுகள் குழப்பமடைந்து, பிரியமான உறவுகளை இழந்த துயரத்தில், அவனைச் சண்டாளனுடைய நகரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்.