மார்கண்டேயபுராணம்

யதி மே ஶக்யதே வாணீ வக்துமீத்ரு'க் ஸுதுர்வசஃ । ஏவமுக்த்வா ததோ பார்யாம் கத்வா நாகரமாதுரஃ । பாஷ்பாபிஹிதகண்டாக்ஷஸ்ததோ வசநமப்ரவீத்॥௮.

'இவ்வளவு கடுமையான வார்த்தைகளை நான் சொல்ல முடிந்தால்...' என்று கூறி, அந்த அரசன் துயரத்தில், கண்கள், தொண்டை கண்ணீரால் நிரம்பி, மனைவியுடன் நகரத்திற்கு சென்றான்; அங்கு இவ்வாறு பேசினான்.

; ராஜோவாச போ போ நாகரிகாஃ ஸர்வே ஶ்ரு'ணுத்வம் வசநம் மம । கிம் மாம் ப்ரு'ச்சத கஸ்த்வம் போ ந்ரு'ஶம்ஸோऽஹமமாநுஷஃ॥௮.

அரசன் சொன்னான்: 'ஏய், நகர மக்கள் அனைவரும், என் வார்த்தையை கேளுங்கள்! நீங்கள் என்னை யார் என்று கேட்கிறீர்கள்? நான் கொடூரன், மனித நேயம் இல்லாதவன்.'

ராக்ஷஸோ வாதிகடிநஸ்ததஃ பாபதரோऽபி வா । விக்ரேதும் தயிதாம் ப்ராப்தோ யோ ந ப்ராணாம்ஸ்த்யஜாம்யஹம்॥௮.

'நான் ஒரு ராட்சசன் போலவும், கறாரான மனம் கொண்டவனாகவும், இன்னும் அதிக பாவியுமாகவும் இருக்கிறேன்; என் உயிரைவிடவும் மேலான மனைவியை விற்க வந்துள்ளேன், ஆனாலும் உயிரை விட்டுவிட முடியவில்லை.'

யதி வஃ கஸ்யசித் கார்யம் தாஸ்யா ப்ராணேஷ்டயா மம । ஸ ப்ரீவீது த்வராயுக்தோ யாவத் ஸந்தாரயாம்யஹம்॥௮.

'உங்களில் யாருக்காவது ஒரு வேலைக்காரி தேவைப்பட்டால், என் உயிரைவிடவும் பிரியமானவளைக் கூறுங்கள்; நான் இன்னும் தாங்கும் சக்தியுள்ளபோது விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.'

; பக்ஷிண ஊசுஃ அத வ்ரு'த்தோ த்விஜஃ கஶ்சிதாகத்யாஹ நராதிபம் । ஸமர்பயஸ்வ மே தாஸீமஹம் க்ரேதா தநப்ரதஃ॥௮.

அப்போது ஒரு வயதான பிராமணர் வந்து, அரசனை நோக்கி, 'அவளை எனக்கு வேலைக்காரியாகக் கொடு; நான் வாங்குபவன், பணமும் தருகிறேன்' என்றார்.

அஸ்தி மே வித்தமஸ்தோகம் ஸுகுமாரீ ச மே ப்ரியா । க்ரு'ஹகர்ம ந ஶக்நோதி கர்துமஸ்மாத் ப்ரயச்ச மே॥௮.

'எனக்கு சிறிது செல்வம் உள்ளது; என் மனைவி மிகவும் மென்மையானவள், வீட்டுப் பணிகளைச் செய்ய முடியவில்லை; ஆகவே, அவளை எனக்குக் கொடு' என்றார்.

கர்மண்யதா-வயோ-ரூப-ஶீலாநாம் தவ யோஷிதஃ । அநுரூபமிதம் வித்தம் க்ரு'ஹாணார்பய மேऽபலாம்॥௮.

'உன் மனைவியின் திறமை, வயது, அழகு, பண்புக்கு ஏற்ப இந்தச் செல்வம் பொருத்தமானது; அதை ஏற்று, அந்த பெண்ணை எனக்குக் கொடு' என்றார்.

ஏவமுக்தஸ்ய விப்ரேண ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ய பூபதேஃ । வ்யதீர்யத மநோ துஃ காந்ந சைநம் கிஞ்சிதப்ரவீத்॥௮.

அந்த பிராமணர் இவ்வாறு சொன்னபோது, ஹரிச்சந்திரன் துயரத்தில் மனம் சிதைந்து, எதுவும் பேசாமல் இருந்தான்.

ததஃ ஸ விப்ரோ ந்ரு'பதேர்வல்கலாந்தே த்ரு'டம் தநம் । பத்த்வா கேஶேஷ்வதாதாய ந்ரு'பபத்நீமகர்ஷயத்॥௮.

பிறகு அந்த பிராமணர், அரசனிடம் பணத்தை தன் உடையின் முடிவில் கட்டி, அரசியின் முடியைப் பிடித்து இழுத்து சென்றான்.

ருரோத ரோஹிதாஶ்வோऽபி த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'ஷ்டாம் து மாதரம் । ஹஸ்தேந வஸ்த்ரமாகர்ஷந் காகபக்ஷதரஃ ஶிஶுஃ॥௮.

காகத்தின் இறகைப் போன்ற கூந்தல் கொண்ட ரோஹிதாஷ்வன், தன் தாயை இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்ததும், குழந்தைபோல அழத் தொடங்கினான்; அவன் கையால் தாயின் உடையைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

; ராஜபத்ந்யுவாச முஞ்சார்ய முஞ்ச தாவந்மாம் யாவத்பஶ்யாம்யஹம் ஶிஶும் । துர்லபம் தர்ஶநம் தாத புநரஸ்ய பவிஷ்யதி॥௮.

அன்னர் சொன்னார்: 'ஆசாரியரே, தயை செய்து என்னை ஒரு கணம் விட்டுவிடுங்கள்; என் குழந்தையை நான் பார்த்துவிடட்டும். இனி அவனைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு எனக்கு அரிதாகிவிடும்.'

பஶ்யைஹி வத்ஸ மாமேவம் மாதரம் தாஸ்யதாம் கதாம் । மாம் மா ஸ்ப்ரார்க்ஷோ ராஜபுத்ர ! அஸ்ப்ரு'ஶ்யாஹம் தவாதுநா॥௮.

'என் பிள்ளையே, இப்போது உன் தாயை அடிமைபணி செய்ய அழைத்துச் செல்கின்றார்கள்; இனி நீ என்னைத் தொடாதே, இப்போது நான் உனக்குத் தகுதியற்றவளாகிவிட்டேன்.'

ததஃ ஸ பாலஃ ஸஹஸா த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'ஷ்டாம் து மாதரம் । ஸமப்யதாவதம்பேதி ருதந் ஸாஸ்த்ராவிலேக்ஷணஃ॥௮.

அப்போது அந்தப் பையன் தாயை இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்ததும், திடீரென 'அம்மா!' என்று அழுகையுடன் கண்ணீர் மல்க ஓடினான்.

தமாகதம் த்விஜஃ க்ரோதாத்வாலமப்யாஹநத் பதா । வதம்ஸ்ததாபி ஸோऽம்பேதி நைவாமுஞ்சத மாதரம்॥௮.

அந்தக் குழந்தை அருகில் வந்ததும், அந்தப் பிராமணர் கோபத்தில் அவனை கால் கொண்டு அடித்தான்; ஆனாலும், அந்தப் பையன் 'அம்மா!' என்று அழைத்தவாறே தாயை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

; ராஜபத்ந்யுவாச ப்ரஸாதம் குரு மேம் நாத க்ரீணீஷ்வேமம் ச பாலகம் । க்ரீதாபி நாஹம் பவதோ விநைநம் கார்யஸாதிகா॥௮.

அன்னர் சொன்னார்: 'ஐயா, எனக்கு தயை காட்டுங்கள்; இந்தக் குழந்தையையும் வாங்கிக்கொள்ளுங்கள். நான் உங்களுக்காக வாங்கப்பட்டாலும், இவனை இன்றி என் கடமைகளை நிறைவேற்ற முடியாது.'

இத்தம் மமால்பபாக்யாயாஃ ப்ரஸாதஸுமுகோ பவ । மாம் ஸம்யோஜய பாலேந வத்ஸேநேவ பயஸ்விநீம்॥௮.

'நான் இவ்வளவு துரதிர்ஷ்டவதியானவளாக இருக்கிறேன்; தயை செய்து எனக்கு அருள் செய்யுங்கள். பசுவை கன்றுடன் சேர்க்கும் போல், என்னையும் என் பிள்ளையுடன் சேர்க்குங்கள்.'

; ப்ராஹ்மண உவாச க்ரு'ஹ்யதாம் வித்தமேதத் தே தீயதாம் பாலகோ மம । ஸ்த்ரீபும்ஸோர்தர்மஶாஸ்த்ரஜ்ஞைஃ க்ரு'தமேவ ஹி வேதநம் । ஶதம் ஸஹஸ்ரம் லக்ஷம் ச கோடிமூல்யம் ததா பரைஃ॥௮.

பிராமணர் சொன்னார்: 'இந்தச் செல்வத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; அந்தக் குழந்தையை எனக்குத் தாருங்கள். ஆணும் பெண்ணும் பற்றிய அறநூல்படி, விலை நிர்ணயிக்கப்பட்டுவிட்டது—நூறு, ஆயிரம், இலட்சம், கோடி எவ்வளவு வேண்டுமானாலும்.'

; பக்ஷிண ஊசுஃ ததைவ தஸ்ய தத்வித்தம் பத்த்வோத்தரபடே ததஃ । ப்ரக்ரு'ஹ்ய பாலகம் மாத்ரா ஸஹைகஸ்தமபந்தயத்॥௮.

பறவைகள் சொன்னது: 'அந்தச் செல்வத்தை மேலாடையில் கட்டி, குழந்தையையும் தாயுடன் சேர்த்து, இருவரையும் ஒன்றாகக் கட்டினான்.'

நீயமாநௌ து தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா பார்யா-புத்ரௌ ஸ பார்திவஃ । விலலாப ஸுதுஃ கார்தோ நிஃ ஶ்வஸ்யோஷ்ணம் புநஃ புநஃ॥௮.

தன் மனைவியும் மகனும் இழுத்துச் செல்லப்படுவதை ராஜா பார்த்ததும், ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கி, மீண்டும் மீண்டும் சூடானためசுவாசம் விட்டவாறே, வருந்திக் கதறினார்.

யாம் ந வாயுர்ந சாதித்யோ நேந்துர்ந ச ப்ரு'தக்ஜநஃ । த்ரு'ஷ்டவந்தஃ புரா பத்நீம் ஸேயம் தாஸீத்வமாகதா॥௮.

காற்றும், சூரியனும், பிற மனிதர்களும் ஒருபோதும் பார்க்காத என் மனைவி, இன்று அடிமை நிலைக்கு வந்துவிட்டாள்.

ஸூர்யவம்ஶப்ரஸூதோऽயம் ஸுகுமாரகராங்குலிஃ । ஸம்ப்ராப்தோ விக்ரயம் பாலோ திங்மாமஸ்து ஸுதுர்மதிம்॥௮.

சூரிய வம்சத்தில் பிறந்த, மென்மையான கை விரல்கள் கொண்ட என் மகன், இப்போது விற்கப்பட்டுவிட்டான்; என்னுடைய தவறான செயல்களுக்கு வெட்கம்!

ஹா ப்ரியே ! ஹா ஶிஶோ ! நத்ஸ ! மமாநார்யஸ்ய துர்நயைஃ । தைவாதீநாம் தஶாம் ப்ராப்தோ ந ம்ரு'தோऽஸ்மி ததாபி திக்॥௮.

அம்மா! என் பிள்ளையே! என் அருமை! என் தவறான செயல்களால், நீங்கள் விதியின் வசமாக இந்நிலையில் வந்துவிட்டீர்கள்; ஆனாலும் நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன்—எனக்கு வெட்கம்!

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஏவம் விலபதோ ராஜ்ஞஃ ஸ விப்ரோऽந்தரதீயத । வ்ரு'க்ஷகேஹாதிபிஸ்துங்கைஸ்தாவாதாய த்வராந்விதஃ॥௮.

பறவைகள் சொன்னது: 'இவ்வாறு ராஜா வருந்திக் கொண்டிருக்கையில், அந்தப் பிராமணர் உயர்ந்த மரங்களும் வீடுகளும் வழியாக விரைவாக அவர்களை அழைத்துச் சென்று மறைந்துவிட்டான்.'

விஶ்வாமித்ரஸ்ததஃ ப்ராப்தோ ந்ரு'பம் வித்தமயாசத । தஸ்மை ஸமர்பயாமாஸ ஹரிஶ்சந்த்ரோऽபி தத்தநம்॥௮.

பின்னர் விஸ்வாமித்திரர் வந்து, ராஜாவிடம் அந்தச் செல்வத்தை கேட்டார்; ஹரிச்சந்திரன் அந்தப் பணத்தை அவரிடம் கொடுத்தார்.

தத்வித்தம் ஸ்தோகமாலோக்ய தாரவிக்ரயஸம்பவம் । ஶோகாபிபூதம் ராஜாநம் குபிதஃ கௌஶிகோऽப்ரவீத்॥௮.

மனைவியும் மகனையும் விற்றுப் பெற்ற அந்தச் சிறிய தொகையைப் பார்த்து, துயரத்தில் மூழ்கிய ராஜாவை கௌசிக முனிவர் கோபத்துடன் பேசினார்.

க்ஷத்ரபந்தோ ! மமேமாம் த்வம் ஸத்ரு'ஶீம் யஜ்ஞதக்ஷிணாம் । மந்யஸே யதி தத் க்ஷிப்ரம் பஶ்ய த்வம் மே பலம் பரம்॥௮.

'க்ஷத்திரியர் என்ற பெயருக்கு ஏற்றவாறு நீ எனக்கு இந்தத் தகுதியற்ற தானம் கொடுத்ததாக நினைத்தால், உடனே என் பெரும் வலிமையை நீ காணும்.'

தபஸோऽத்ர ஸுதப்தஸ்ய ப்ராஹ்மண்யஸ்யாமலஸ்ய ச । மத்ப்ரபாவஸ்ய சோக்ரஸ்ய ஶுத்தஸ்யாத்யயநஸ்ய ச॥௮.

'இதோ, என் கடுமையான தவம், தூய பிராமண்யம், என் கொடூரமான சக்தி, குறையற்ற கல்வி—இதன் பலனை நீ காணும்.'

அந்யாம் தாஸ்யாமி பகவந் ! காலஃ கஶ்சித்ப்ரதீக்ஷ்யதாம் । ஸாம்ப்ரதம் நாஸ்தி விக்ரீதா பத்நீ புத்ரஶ்ச பாலகஃ॥௮.

அருமையுள்ளவரே! இன்னொரு பணியை உங்களுக்கு தருகிறேன்; கொஞ்சம் நேரம் காத்திருக்கவும். இப்போது என் மனைவி விற்கப்பட்டுவிட்டாள், என் மகன் இன்னும் சிறுவன்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச சதுர்பாகஃ ஸ்திதோ யோऽயம் திவஸஸ்ய நராதிப । ஏஷ ஏவ ப்ரதீக்ஷ்யோ மே வக்தவ்யம் நோத்தரம் த்வயா॥௮.

விசுவாமித்திரர் சொன்னார்: அரசே, இந்த நாளின் நான்கில் ஒரு பகுதி மட்டும் மீதமுள்ளது; அந்த நேரம் வரைதான் நான் காத்திருப்பேன். இனி நீங்கள் எதுவும் பேச வேண்டாம்.