மார்கண்டேயபுராணம்

அவாப்ய சேதநாம் ராஜா விஶ்வாமித்ரமவேக்ஷ்ய ச । புநர்மோஹம் ஸமாபேதே ஸ ச க்ரோதம் யயௌ முநிஃ॥௮.

அரசன் அறிவு திரும்பி, விஸ்வாமித்திரரைப் பார்த்தான்; ஆனால் மீண்டும் மயக்கமடைந்தான். அதைக் கண்ட முனிவர் கோபமடைந்தார்.

ஸ ஸமாஶ்வாஸ்ய ராஜாநம் வாக்யமாஹ த்விஜோத்தமஃ । தீயதாம் தக்ஷிணா ஸா மே யதி தர்மமவேக்ஷஸே॥௮.

அந்த முனிவர் அரசனை ஆறுதல் கூறி, 'நீ தர்மத்தை மதிப்பிடுகிறாய் என்றால், எனக்குரிய பரிசை வழங்க வேண்டும்' என்று சொன்னார்.

ஸத்யேநார்கஃ ப்ரதபதி ஸத்யே திஷ்டதி மேதிநீ । ஸத்யம் சோக்தம் பரோ தர்மஃ ஸ்வர்கஃ ஸத்யே ப்ரதிஷ்டிதஃ॥௮.

உண்மையால் சூரியன் பிரகாசிக்கிறான், உண்மையால் பூமி நிலைத்திருக்கிறது. உண்மைதான் உயர்ந்த தர்மம் என்று கூறப்படுகிறது; சொர்க்கமும் உண்மையில்தான் அடிக்கலம் பெற்றிருக்கிறது.

அஶ்வமேதஸஹஸ்ரம் ச ஸத்யம் ச துலயா த்ரு'தம் । அஶ்வமேதஸஹஸ்ராத்தி ஸத்யமேவ விஶிஷ்யதே॥௮.

ஆயிரம் அசுவமேத யாகங்களும், உண்மையும் ஒரே தராசில் வைக்கப்பட்டால், உண்மைதான் அந்த ஆயிரம் யாகங்களைவிட மேலானது.

அதவா கிம் மமைதேந ஸாம்நா ப்ரோக்தேந காரணம் । அநார்த்யே பாபஸங்கல்பே க்ரூரே சாந்ரு'தவாதிநி॥௮.

இல்லை என்றால், இப்படிப் பேசுவதால் எனக்கு என்ன பயன்? ஏழை, தீய எண்ணம் கொண்டவன், கொடூரமானவன், பொய் பேசுகிறவனிடம் நான் ஏன் இனிமையாகப் பேச வேண்டும்?

த்வயி ராஜ்ஞி ப்ரபவதி ஸத்பாவஃ ஶ்ரூயதாமயம் । அத்ய மே தக்ஷிணாம் ராஜந் ந தாஸ்யதி பவாந் யதி॥௮.

அரசனாகிய நீயே அதிகாரம் கொண்டவன்; இதை கேள்: இன்று எனக்கான பரிசை நீ தரவில்லை என்றால்—

அஸ்தாசலம் ப்ரயாதேர்ऽகே ஶப்ஸ்யாமி த்வாம் ததோ த்ருவம் । இத்யுக்த்வா ஸ யயௌ விப்ரோ ராஜா சாஸீத்பயாதுரஃ॥௮.

'சூரியன் மேற்கு மலைக்கு அப்பால் மறையும் போது, நான் உன்னை சபிப்பேன்; அப்பொழுது அது நிச்சயமாக நடக்கும்.' என்று சொல்லிவிட்டு அந்த பிராமணர் சென்றார்; அரசன் பயத்தில் நடுங்கினான்.

காந்திக்பூதோऽதமோ நிஃ ஸ்வோ ந்ரு'ஶம்ஸதநிநார்திதஃ । பார்யாஸ்ய பூயஃ ப்ராஹேதம் க்ரியதாம் வசநம் மம॥௮.

அரசன் துன்பத்தில் வீழ்ந்து, இழிவடைந்து, செல்வம் இழந்து, அந்த முனிவரின் கடுமையான வார்த்தைகளால் வருந்தி, அவன் மனைவி மீண்டும், 'என் வார்த்தையை ஏற்று செய்' என்று கூறினாள்.

மா ஶாபாநலநிர்தக்தஃ பஞ்சத்வமுபயாஸ்யஸி । ஸ ததா சோத்யமாநஸ்து ராஜா பத்ந்யா புநஃ புநஃ॥௮.

'சாபத்தின் தீயால் எரிந்து, உயிரை இழக்க வேண்டாம்.' என்று அவன் மனைவி மீண்டும் மீண்டும் தூண்ட, அரசன்—

ப்ராஹ பத்ரே கரோம்யேஷ விக்ரயம் தவ நிர்க்ரு'ணஃ । ந்ரு'ஶம்ஸைரபி யத் கர்தும் ந ஶக்யம் தத் கரோம்யஹம்

'அன்பே, இதைச் செய்வது கொடுமை என்றாலும், உன்னை விற்க நான் தயாராக இருக்கிறேன்; அதுவும், கொடுரமானவர்களும் செய்யாத காரியத்தை நான் செய்கிறேன்.' என்று சொன்னான்.

யதி மே ஶக்யதே வாணீ வக்துமீத்ரு'க் ஸுதுர்வசஃ । ஏவமுக்த்வா ததோ பார்யாம் கத்வா நாகரமாதுரஃ । பாஷ்பாபிஹிதகண்டாக்ஷஸ்ததோ வசநமப்ரவீத்॥௮.

'இவ்வளவு கடுமையான வார்த்தைகளை நான் சொல்ல முடிந்தால்...' என்று கூறி, அந்த அரசன் துயரத்தில், கண்கள், தொண்டை கண்ணீரால் நிரம்பி, மனைவியுடன் நகரத்திற்கு சென்றான்; அங்கு இவ்வாறு பேசினான்.

; ராஜோவாச போ போ நாகரிகாஃ ஸர்வே ஶ்ரு'ணுத்வம் வசநம் மம । கிம் மாம் ப்ரு'ச்சத கஸ்த்வம் போ ந்ரு'ஶம்ஸோऽஹமமாநுஷஃ॥௮.

அரசன் சொன்னான்: 'ஏய், நகர மக்கள் அனைவரும், என் வார்த்தையை கேளுங்கள்! நீங்கள் என்னை யார் என்று கேட்கிறீர்கள்? நான் கொடூரன், மனித நேயம் இல்லாதவன்.'

ராக்ஷஸோ வாதிகடிநஸ்ததஃ பாபதரோऽபி வா । விக்ரேதும் தயிதாம் ப்ராப்தோ யோ ந ப்ராணாம்ஸ்த்யஜாம்யஹம்॥௮.

'நான் ஒரு ராட்சசன் போலவும், கறாரான மனம் கொண்டவனாகவும், இன்னும் அதிக பாவியுமாகவும் இருக்கிறேன்; என் உயிரைவிடவும் மேலான மனைவியை விற்க வந்துள்ளேன், ஆனாலும் உயிரை விட்டுவிட முடியவில்லை.'

யதி வஃ கஸ்யசித் கார்யம் தாஸ்யா ப்ராணேஷ்டயா மம । ஸ ப்ரீவீது த்வராயுக்தோ யாவத் ஸந்தாரயாம்யஹம்॥௮.

'உங்களில் யாருக்காவது ஒரு வேலைக்காரி தேவைப்பட்டால், என் உயிரைவிடவும் பிரியமானவளைக் கூறுங்கள்; நான் இன்னும் தாங்கும் சக்தியுள்ளபோது விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.'

; பக்ஷிண ஊசுஃ அத வ்ரு'த்தோ த்விஜஃ கஶ்சிதாகத்யாஹ நராதிபம் । ஸமர்பயஸ்வ மே தாஸீமஹம் க்ரேதா தநப்ரதஃ॥௮.

அப்போது ஒரு வயதான பிராமணர் வந்து, அரசனை நோக்கி, 'அவளை எனக்கு வேலைக்காரியாகக் கொடு; நான் வாங்குபவன், பணமும் தருகிறேன்' என்றார்.

அஸ்தி மே வித்தமஸ்தோகம் ஸுகுமாரீ ச மே ப்ரியா । க்ரு'ஹகர்ம ந ஶக்நோதி கர்துமஸ்மாத் ப்ரயச்ச மே॥௮.

'எனக்கு சிறிது செல்வம் உள்ளது; என் மனைவி மிகவும் மென்மையானவள், வீட்டுப் பணிகளைச் செய்ய முடியவில்லை; ஆகவே, அவளை எனக்குக் கொடு' என்றார்.

கர்மண்யதா-வயோ-ரூப-ஶீலாநாம் தவ யோஷிதஃ । அநுரூபமிதம் வித்தம் க்ரு'ஹாணார்பய மேऽபலாம்॥௮.

'உன் மனைவியின் திறமை, வயது, அழகு, பண்புக்கு ஏற்ப இந்தச் செல்வம் பொருத்தமானது; அதை ஏற்று, அந்த பெண்ணை எனக்குக் கொடு' என்றார்.

ஏவமுக்தஸ்ய விப்ரேண ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ய பூபதேஃ । வ்யதீர்யத மநோ துஃ காந்ந சைநம் கிஞ்சிதப்ரவீத்॥௮.

அந்த பிராமணர் இவ்வாறு சொன்னபோது, ஹரிச்சந்திரன் துயரத்தில் மனம் சிதைந்து, எதுவும் பேசாமல் இருந்தான்.

ததஃ ஸ விப்ரோ ந்ரு'பதேர்வல்கலாந்தே த்ரு'டம் தநம் । பத்த்வா கேஶேஷ்வதாதாய ந்ரு'பபத்நீமகர்ஷயத்॥௮.

பிறகு அந்த பிராமணர், அரசனிடம் பணத்தை தன் உடையின் முடிவில் கட்டி, அரசியின் முடியைப் பிடித்து இழுத்து சென்றான்.

ருரோத ரோஹிதாஶ்வோऽபி த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'ஷ்டாம் து மாதரம் । ஹஸ்தேந வஸ்த்ரமாகர்ஷந் காகபக்ஷதரஃ ஶிஶுஃ॥௮.

காகத்தின் இறகைப் போன்ற கூந்தல் கொண்ட ரோஹிதாஷ்வன், தன் தாயை இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்ததும், குழந்தைபோல அழத் தொடங்கினான்; அவன் கையால் தாயின் உடையைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

; ராஜபத்ந்யுவாச முஞ்சார்ய முஞ்ச தாவந்மாம் யாவத்பஶ்யாம்யஹம் ஶிஶும் । துர்லபம் தர்ஶநம் தாத புநரஸ்ய பவிஷ்யதி॥௮.

அன்னர் சொன்னார்: 'ஆசாரியரே, தயை செய்து என்னை ஒரு கணம் விட்டுவிடுங்கள்; என் குழந்தையை நான் பார்த்துவிடட்டும். இனி அவனைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு எனக்கு அரிதாகிவிடும்.'

பஶ்யைஹி வத்ஸ மாமேவம் மாதரம் தாஸ்யதாம் கதாம் । மாம் மா ஸ்ப்ரார்க்ஷோ ராஜபுத்ர ! அஸ்ப்ரு'ஶ்யாஹம் தவாதுநா॥௮.

'என் பிள்ளையே, இப்போது உன் தாயை அடிமைபணி செய்ய அழைத்துச் செல்கின்றார்கள்; இனி நீ என்னைத் தொடாதே, இப்போது நான் உனக்குத் தகுதியற்றவளாகிவிட்டேன்.'

ததஃ ஸ பாலஃ ஸஹஸா த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'ஷ்டாம் து மாதரம் । ஸமப்யதாவதம்பேதி ருதந் ஸாஸ்த்ராவிலேக்ஷணஃ॥௮.

அப்போது அந்தப் பையன் தாயை இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்ததும், திடீரென 'அம்மா!' என்று அழுகையுடன் கண்ணீர் மல்க ஓடினான்.

தமாகதம் த்விஜஃ க்ரோதாத்வாலமப்யாஹநத் பதா । வதம்ஸ்ததாபி ஸோऽம்பேதி நைவாமுஞ்சத மாதரம்॥௮.

அந்தக் குழந்தை அருகில் வந்ததும், அந்தப் பிராமணர் கோபத்தில் அவனை கால் கொண்டு அடித்தான்; ஆனாலும், அந்தப் பையன் 'அம்மா!' என்று அழைத்தவாறே தாயை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

; ராஜபத்ந்யுவாச ப்ரஸாதம் குரு மேம் நாத க்ரீணீஷ்வேமம் ச பாலகம் । க்ரீதாபி நாஹம் பவதோ விநைநம் கார்யஸாதிகா॥௮.

அன்னர் சொன்னார்: 'ஐயா, எனக்கு தயை காட்டுங்கள்; இந்தக் குழந்தையையும் வாங்கிக்கொள்ளுங்கள். நான் உங்களுக்காக வாங்கப்பட்டாலும், இவனை இன்றி என் கடமைகளை நிறைவேற்ற முடியாது.'

இத்தம் மமால்பபாக்யாயாஃ ப்ரஸாதஸுமுகோ பவ । மாம் ஸம்யோஜய பாலேந வத்ஸேநேவ பயஸ்விநீம்॥௮.

'நான் இவ்வளவு துரதிர்ஷ்டவதியானவளாக இருக்கிறேன்; தயை செய்து எனக்கு அருள் செய்யுங்கள். பசுவை கன்றுடன் சேர்க்கும் போல், என்னையும் என் பிள்ளையுடன் சேர்க்குங்கள்.'

; ப்ராஹ்மண உவாச க்ரு'ஹ்யதாம் வித்தமேதத் தே தீயதாம் பாலகோ மம । ஸ்த்ரீபும்ஸோர்தர்மஶாஸ்த்ரஜ்ஞைஃ க்ரு'தமேவ ஹி வேதநம் । ஶதம் ஸஹஸ்ரம் லக்ஷம் ச கோடிமூல்யம் ததா பரைஃ॥௮.

பிராமணர் சொன்னார்: 'இந்தச் செல்வத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; அந்தக் குழந்தையை எனக்குத் தாருங்கள். ஆணும் பெண்ணும் பற்றிய அறநூல்படி, விலை நிர்ணயிக்கப்பட்டுவிட்டது—நூறு, ஆயிரம், இலட்சம், கோடி எவ்வளவு வேண்டுமானாலும்.'

; பக்ஷிண ஊசுஃ ததைவ தஸ்ய தத்வித்தம் பத்த்வோத்தரபடே ததஃ । ப்ரக்ரு'ஹ்ய பாலகம் மாத்ரா ஸஹைகஸ்தமபந்தயத்॥௮.

பறவைகள் சொன்னது: 'அந்தச் செல்வத்தை மேலாடையில் கட்டி, குழந்தையையும் தாயுடன் சேர்த்து, இருவரையும் ஒன்றாகக் கட்டினான்.'

நீயமாநௌ து தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா பார்யா-புத்ரௌ ஸ பார்திவஃ । விலலாப ஸுதுஃ கார்தோ நிஃ ஶ்வஸ்யோஷ்ணம் புநஃ புநஃ॥௮.

தன் மனைவியும் மகனும் இழுத்துச் செல்லப்படுவதை ராஜா பார்த்ததும், ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கி, மீண்டும் மீண்டும் சூடானためசுவாசம் விட்டவாறே, வருந்திக் கதறினார்.