மார்கண்டேயபுராணம்

ஶயாநம் புவி தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹரிஶ்சந்த்ரம் மஹீபதிம் । உவாசேதம் ஸகருணம் ராஜபத்நீ ஸுதுஃ கிதா॥௮.

தரையில் விழுந்து கிடக்கும் ஹரிச்சந்திர அரசனைப் பார்த்து, அவனது மனைவி மிகுந்த துயரத்தில், இரங்கலோடு இவ்வாறு சொன்னாள்.

; பத்ந்யுவாச ஹா மஹாரஜா கஸ்யேதமபத்யாநமுபஸ்திதம் । யத் த்வம் நிபதிதோ பூமௌ ராங்கவாஸ்தரணோசிதஃ॥௮.

அவள் சொன்னாள்: "ஐயோ, பெரிய அரசே! உனக்கு என்ன துரதிர்ஷ்டம் வந்தது? அரசர் படுக்கையில் பழகிய நீ, இன்று தரையில் விழுந்து கிடக்கிறாய்."

யேந கோட்யக்ரகோவித்தம் விப்ராணாமபவர்ஜிதம் । ஸ ஏஷ ப்ரு'திவீநாதோ பூமௌ ஸ்வபிதி மே பதிஃ॥௮.

"பிராமணர்களால் குறை கூறப்படாத கோடிக்கணக்கான மாடுகள் கொண்ட செல்வம் இருந்த என் கணவர், பூமியின் அதிபதி, இன்று தரையில் படுத்திருக்கிறார்."

ஹா கஷ்டம் கிம் தவாநேந க்ரு'தம் தேவ ! மஹீக்ஷிதா । யதிந்த்ரோபேந்த்ரதுல்யோऽயம் நீதஃ ப்ரஸ்வாபநீம் தஶாம்॥௮.

"ஐயோ, அரசே! நீ எந்த தவறு செய்தாய்? இந்திரனுக்கும் உபேந்திரனுக்கும் சமமான நீ, இப்படி துயரமான நிலையில் விழுந்திருக்கிறாய்."

இத்யுக்த்வா ஸாபி ஸுஶ்ரோணீ மூர்ச்சிதா நிபபாத ஹ । பர்த்ரு'துஃ கமஹாபாரேணாஸஹ்யேந நிபீடிதா॥௮.

இவ்வாறு கூறியவுடன், அழகான இடுப்புடைய அவளும் தாங்க முடியாத கணவரின் துயரத்தில் மயங்கி கீழே விழுந்தாள்.

தௌ ததா பதிதௌ பூமாவநாதௌ பிதரௌ ஶிஶுஃ । த்ரு'ஷ்ட்வாத்யந்தம் க்ஷுதாவிஷ்டஃ ப்ராஹ வாக்யம் ஸுதுஃ கிதஃ॥௮.

தாய் தந்தை இருவரும் உதவியில்லாமல் தரையில் விழுந்திருப்பதைப் பார்த்து, அந்தக் குழந்தை மிகுந்த பசியில் வாடி, துயரமாக இவ்வாறு சொன்னான்.

தாத தாத ! ததஸ்வாந்நமம்பாம்ப ! போஜநம் தத । க்ஷுந்மே பலவதீ ஜாதா ஜிஹ்வாக்ரம் ஶுஷ்யதே ததா॥௮.

"அப்பா, அப்பா! எனக்கு சாப்பாடு கொடு! அம்மா, அம்மா! எனக்கு உணவு கொடு! எனக்கு பசி அதிகமாக உள்ளது; என் நாக்கு வறண்டு போய்விட்டது."

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஏதஸ்மிந்நந்தரே ப்ராப்தோ விஶ்வாமித்ரோ மஹாதபாஃ । த்ரு'ஷ்ட்வா து தம் ஹரிஶ்சந்த்ரம் பதிதம் புவி மூர்ச்சிதம்॥௮.

அந்த நேரத்தில், மகா தவசு விஸ்வாமித்திரர் வந்தார்; தரையில் மயங்கி விழுந்து கிடக்கும் ஹரிச்சந்திரனைப் பார்த்தார்.

ஸ வாரிணா ஸமப்யுக்ஷ்ய ராஜாநமிதமப்ரவீத் । உத்திஷ்டோதிஷ்ட ராஜேந்த்ர தாம் ததஸ்வேஷ்டதக்ஷிணாம்॥௮.

அவர் அரசன் மீது தண்ணீர் தெளித்து, "எழு, எழு, அரசர்களின் அரசே! விரும்பிய தானத்தை இப்போது கொடு," என்று சொன்னார்.

ரு'ணம் தாரயதோ துஃ கமஹந்யஹநி வர்தந்தே । ஆப்யாய்யமாநஃ ஸ ததா ஹிமஶீதேந வாரிணா॥௮.

"கடன் சுமந்தவருக்கு துயரம் நாளுக்கு நாள் அதிகமாகும்; அந்த அரசன் குளிர்ந்த நீரால் உயிர் திரும்ப, இவ்வாறு கூறப்பட்டது."

அவாப்ய சேதநாம் ராஜா விஶ்வாமித்ரமவேக்ஷ்ய ச । புநர்மோஹம் ஸமாபேதே ஸ ச க்ரோதம் யயௌ முநிஃ॥௮.

அரசன் அறிவு திரும்பி, விஸ்வாமித்திரரைப் பார்த்தான்; ஆனால் மீண்டும் மயக்கமடைந்தான். அதைக் கண்ட முனிவர் கோபமடைந்தார்.

ஸ ஸமாஶ்வாஸ்ய ராஜாநம் வாக்யமாஹ த்விஜோத்தமஃ । தீயதாம் தக்ஷிணா ஸா மே யதி தர்மமவேக்ஷஸே॥௮.

அந்த முனிவர் அரசனை ஆறுதல் கூறி, 'நீ தர்மத்தை மதிப்பிடுகிறாய் என்றால், எனக்குரிய பரிசை வழங்க வேண்டும்' என்று சொன்னார்.

ஸத்யேநார்கஃ ப்ரதபதி ஸத்யே திஷ்டதி மேதிநீ । ஸத்யம் சோக்தம் பரோ தர்மஃ ஸ்வர்கஃ ஸத்யே ப்ரதிஷ்டிதஃ॥௮.

உண்மையால் சூரியன் பிரகாசிக்கிறான், உண்மையால் பூமி நிலைத்திருக்கிறது. உண்மைதான் உயர்ந்த தர்மம் என்று கூறப்படுகிறது; சொர்க்கமும் உண்மையில்தான் அடிக்கலம் பெற்றிருக்கிறது.

அஶ்வமேதஸஹஸ்ரம் ச ஸத்யம் ச துலயா த்ரு'தம் । அஶ்வமேதஸஹஸ்ராத்தி ஸத்யமேவ விஶிஷ்யதே॥௮.

ஆயிரம் அசுவமேத யாகங்களும், உண்மையும் ஒரே தராசில் வைக்கப்பட்டால், உண்மைதான் அந்த ஆயிரம் யாகங்களைவிட மேலானது.

அதவா கிம் மமைதேந ஸாம்நா ப்ரோக்தேந காரணம் । அநார்த்யே பாபஸங்கல்பே க்ரூரே சாந்ரு'தவாதிநி॥௮.

இல்லை என்றால், இப்படிப் பேசுவதால் எனக்கு என்ன பயன்? ஏழை, தீய எண்ணம் கொண்டவன், கொடூரமானவன், பொய் பேசுகிறவனிடம் நான் ஏன் இனிமையாகப் பேச வேண்டும்?

த்வயி ராஜ்ஞி ப்ரபவதி ஸத்பாவஃ ஶ்ரூயதாமயம் । அத்ய மே தக்ஷிணாம் ராஜந் ந தாஸ்யதி பவாந் யதி॥௮.

அரசனாகிய நீயே அதிகாரம் கொண்டவன்; இதை கேள்: இன்று எனக்கான பரிசை நீ தரவில்லை என்றால்—

அஸ்தாசலம் ப்ரயாதேர்ऽகே ஶப்ஸ்யாமி த்வாம் ததோ த்ருவம் । இத்யுக்த்வா ஸ யயௌ விப்ரோ ராஜா சாஸீத்பயாதுரஃ॥௮.

'சூரியன் மேற்கு மலைக்கு அப்பால் மறையும் போது, நான் உன்னை சபிப்பேன்; அப்பொழுது அது நிச்சயமாக நடக்கும்.' என்று சொல்லிவிட்டு அந்த பிராமணர் சென்றார்; அரசன் பயத்தில் நடுங்கினான்.

காந்திக்பூதோऽதமோ நிஃ ஸ்வோ ந்ரு'ஶம்ஸதநிநார்திதஃ । பார்யாஸ்ய பூயஃ ப்ராஹேதம் க்ரியதாம் வசநம் மம॥௮.

அரசன் துன்பத்தில் வீழ்ந்து, இழிவடைந்து, செல்வம் இழந்து, அந்த முனிவரின் கடுமையான வார்த்தைகளால் வருந்தி, அவன் மனைவி மீண்டும், 'என் வார்த்தையை ஏற்று செய்' என்று கூறினாள்.

மா ஶாபாநலநிர்தக்தஃ பஞ்சத்வமுபயாஸ்யஸி । ஸ ததா சோத்யமாநஸ்து ராஜா பத்ந்யா புநஃ புநஃ॥௮.

'சாபத்தின் தீயால் எரிந்து, உயிரை இழக்க வேண்டாம்.' என்று அவன் மனைவி மீண்டும் மீண்டும் தூண்ட, அரசன்—

ப்ராஹ பத்ரே கரோம்யேஷ விக்ரயம் தவ நிர்க்ரு'ணஃ । ந்ரு'ஶம்ஸைரபி யத் கர்தும் ந ஶக்யம் தத் கரோம்யஹம்

'அன்பே, இதைச் செய்வது கொடுமை என்றாலும், உன்னை விற்க நான் தயாராக இருக்கிறேன்; அதுவும், கொடுரமானவர்களும் செய்யாத காரியத்தை நான் செய்கிறேன்.' என்று சொன்னான்.

யதி மே ஶக்யதே வாணீ வக்துமீத்ரு'க் ஸுதுர்வசஃ । ஏவமுக்த்வா ததோ பார்யாம் கத்வா நாகரமாதுரஃ । பாஷ்பாபிஹிதகண்டாக்ஷஸ்ததோ வசநமப்ரவீத்॥௮.

'இவ்வளவு கடுமையான வார்த்தைகளை நான் சொல்ல முடிந்தால்...' என்று கூறி, அந்த அரசன் துயரத்தில், கண்கள், தொண்டை கண்ணீரால் நிரம்பி, மனைவியுடன் நகரத்திற்கு சென்றான்; அங்கு இவ்வாறு பேசினான்.

; ராஜோவாச போ போ நாகரிகாஃ ஸர்வே ஶ்ரு'ணுத்வம் வசநம் மம । கிம் மாம் ப்ரு'ச்சத கஸ்த்வம் போ ந்ரு'ஶம்ஸோऽஹமமாநுஷஃ॥௮.

அரசன் சொன்னான்: 'ஏய், நகர மக்கள் அனைவரும், என் வார்த்தையை கேளுங்கள்! நீங்கள் என்னை யார் என்று கேட்கிறீர்கள்? நான் கொடூரன், மனித நேயம் இல்லாதவன்.'

ராக்ஷஸோ வாதிகடிநஸ்ததஃ பாபதரோऽபி வா । விக்ரேதும் தயிதாம் ப்ராப்தோ யோ ந ப்ராணாம்ஸ்த்யஜாம்யஹம்॥௮.

'நான் ஒரு ராட்சசன் போலவும், கறாரான மனம் கொண்டவனாகவும், இன்னும் அதிக பாவியுமாகவும் இருக்கிறேன்; என் உயிரைவிடவும் மேலான மனைவியை விற்க வந்துள்ளேன், ஆனாலும் உயிரை விட்டுவிட முடியவில்லை.'

யதி வஃ கஸ்யசித் கார்யம் தாஸ்யா ப்ராணேஷ்டயா மம । ஸ ப்ரீவீது த்வராயுக்தோ யாவத் ஸந்தாரயாம்யஹம்॥௮.

'உங்களில் யாருக்காவது ஒரு வேலைக்காரி தேவைப்பட்டால், என் உயிரைவிடவும் பிரியமானவளைக் கூறுங்கள்; நான் இன்னும் தாங்கும் சக்தியுள்ளபோது விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.'

; பக்ஷிண ஊசுஃ அத வ்ரு'த்தோ த்விஜஃ கஶ்சிதாகத்யாஹ நராதிபம் । ஸமர்பயஸ்வ மே தாஸீமஹம் க்ரேதா தநப்ரதஃ॥௮.

அப்போது ஒரு வயதான பிராமணர் வந்து, அரசனை நோக்கி, 'அவளை எனக்கு வேலைக்காரியாகக் கொடு; நான் வாங்குபவன், பணமும் தருகிறேன்' என்றார்.

அஸ்தி மே வித்தமஸ்தோகம் ஸுகுமாரீ ச மே ப்ரியா । க்ரு'ஹகர்ம ந ஶக்நோதி கர்துமஸ்மாத் ப்ரயச்ச மே॥௮.

'எனக்கு சிறிது செல்வம் உள்ளது; என் மனைவி மிகவும் மென்மையானவள், வீட்டுப் பணிகளைச் செய்ய முடியவில்லை; ஆகவே, அவளை எனக்குக் கொடு' என்றார்.

கர்மண்யதா-வயோ-ரூப-ஶீலாநாம் தவ யோஷிதஃ । அநுரூபமிதம் வித்தம் க்ரு'ஹாணார்பய மேऽபலாம்॥௮.

'உன் மனைவியின் திறமை, வயது, அழகு, பண்புக்கு ஏற்ப இந்தச் செல்வம் பொருத்தமானது; அதை ஏற்று, அந்த பெண்ணை எனக்குக் கொடு' என்றார்.

ஏவமுக்தஸ்ய விப்ரேண ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ய பூபதேஃ । வ்யதீர்யத மநோ துஃ காந்ந சைநம் கிஞ்சிதப்ரவீத்॥௮.

அந்த பிராமணர் இவ்வாறு சொன்னபோது, ஹரிச்சந்திரன் துயரத்தில் மனம் சிதைந்து, எதுவும் பேசாமல் இருந்தான்.

ததஃ ஸ விப்ரோ ந்ரு'பதேர்வல்கலாந்தே த்ரு'டம் தநம் । பத்த்வா கேஶேஷ்வதாதாய ந்ரு'பபத்நீமகர்ஷயத்॥௮.

பிறகு அந்த பிராமணர், அரசனிடம் பணத்தை தன் உடையின் முடிவில் கட்டி, அரசியின் முடியைப் பிடித்து இழுத்து சென்றான்.