மார்கண்டேயபுராணம்

அக்நிஹோத்ரமதீதம் வா தாநாத்யாஶ்சாகிலாஃ க்ரியாஃ । பஜந்தே தஸ்ய வைபல்யம் யஸ்ய வாக்யமகாரணம்॥௮.

யாருடைய சொல் நிறைவேறவில்லை, அவருக்காக அக்னிஹோத்ரம் செய்தாலும், எல்லா தானங்களும் செய்தாலும், அவை எல்லாம் பயனற்றதாகிவிடும்.

ஸத்யமத்யந்தமுதிதம் தர்மஶாஸ்த்ரேஷு தீமதாம் । தாரணாயாந்ரு'தம் தத்வத் பாதநாயாக்ரு'தாத்மநாம்॥௮.

அறிவாளர்களின் தர்ம நூல்களில் உண்மை மிக உயர்ந்ததாகப் புகழப்படுகிறது. கடந்து செல்ல உண்மை போல பொய் ஒரு தோணி; ஆனால் மனம் நிலை இல்லாதவர்களுக்கு அது வீழ்ச்சிக்கு காரணம்.

ஸப்தாஶ்வமேதாநாஹ்ரு'த்ய ராஜஸூயம் ச பார்திவஃ । க்ரு'திர்நாம ச்யுதஃ ஸ்வர்காதஸத்யவசநாத் ஸக்ரு'த்॥௮.

ஏழு அஷ்வமேத யாகங்களும், ஒரு ராஜசூயமும் செய்த அரசன் கூட, ஒரே ஒரு பொய் சொல்லினால் சொர்க்கத்திலிருந்து கீழே விழுவான்.

ராஜந் ஜாதமபத்யம் மே இத்யுக்த்வா ப்ரருரோத ஹ । பாஷ்பாம்புப்லுதநேத்ராந்தாமுவாசேதம் மஹீபதிஃ॥௮.

அரசே, "என் குழந்தை பிறந்துவிட்டது" என்று கூறி, அவள் கண்ணீர் பெருக்கத்தில் அழ ஆரம்பித்தாள். அவளது கண்கள் நீரால் நனைந்திருந்தன; அப்போது அரசன் அவளிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

; ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச விமுஞ்ச பத்ரே ஸந்தாபமயம் திஷ்டதி பாலகஃ । உச்யதாம் வக்துகாமாஸி யத்வா த்வம் கஜகாமிநி॥௮.

ஹரிச்சந்திரன் சொன்னான்: "அன்புள்ளி, கவலைப்படாதே, மனதை அமைதியாக வைத்துக்கொள்; குழந்தை உயிருடன் இருக்கிறது. யாரேனும் சொல்ல விரும்பினால், யானை நடையுடையவளே, சொல்."

; பத்ந்யுவாச ராஜந் ஜாதமபத்யம் மே ஸதாம் புத்ரபலாஃ ஸ்த்ரியஃ । ஸ மாம் ப்ரதாய வித்தேந தேஹி விப்ராய தக்ஷிணாம்॥௮.

அவளும் சொன்னாள்: "அரசே, என் குழந்தை பிறந்துவிட்டாள்; நல்ல பெண்களுக்கு மகன் பிறப்பதே பெரும் பலன். எனவே, என்னை செல்வத்துடன் சேர்த்து அந்த பிராமணருக்கு தானமாக கொடு."

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஏதத்வாக்யமுபஶ்ருத்ய யயௌ மோஹம் மஹீபதிஃ । ப்ரதிலப்ய ச ஸம்ஜ்ஞாம் ஸ விலலாபாதிதுஃ கிதஃ॥௮.

இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அரசன் மயக்கமடைந்தான்; பின்னர் அறிவு திரும்ப, மிகுந்த துயரத்தில் அழ ஆரம்பித்தான்.

மஹத்துஃ கமிதம் பத்ரே யத் த்வமேவம் ப்ரவீஷி மாம் । கிம் தவ ஸ்மிதஸம்லாபா மம பாபஸ்ய விஸ்ம்ரு'தாஃ॥௮.

அன்பே, நீ இப்படிச் சொல்லும் போது எனக்கு மிகுந்த துயரம் ஏற்படுகிறது. முன்பு எனது பாவத்தை மறந்து, எனக்கு நீ புன்னகையோடு இனிய வார்த்தைகள் பேசியதை மறந்துவிட்டாயா?

ஹா ஹா கதம் த்வயா ஶக்யம் வக்துமேதத் ஶுசிஸ்மிதே । துர்வாச்யமேதத்வசநம் கர்தும் ஶக்நோம்யஹம் கதம்॥௮.

"ஐயோ, ஐயோ! தூய புன்னகை கொண்டவளே, இப்படிப் பேச உனால் எப்படி முடிந்தது? இப்படி சொல்ல முடியாத வார்த்தைகளை நான் எப்படி சொல்ல முடியும்?"

இத்யுக்த்வா ஸ நரஶ்ரேஷ்டோ திக்திகித்யஸக்ரு'த் ப்ருவந் । நிபபாத மஹீப்ரு'ஷ்டே மூர்ச்சயாபிபரிப்லுதஃ॥௮.

இவ்வாறு கூறியவுடன், அந்த சிறந்த மனிதன், "ஐயோ, ஐயோ!" என்று பலமுறை சொல்லிக்கொண்டே, மயக்கத்தில் தரையில் விழுந்தான்.

ஶயாநம் புவி தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹரிஶ்சந்த்ரம் மஹீபதிம் । உவாசேதம் ஸகருணம் ராஜபத்நீ ஸுதுஃ கிதா॥௮.

தரையில் விழுந்து கிடக்கும் ஹரிச்சந்திர அரசனைப் பார்த்து, அவனது மனைவி மிகுந்த துயரத்தில், இரங்கலோடு இவ்வாறு சொன்னாள்.

; பத்ந்யுவாச ஹா மஹாரஜா கஸ்யேதமபத்யாநமுபஸ்திதம் । யத் த்வம் நிபதிதோ பூமௌ ராங்கவாஸ்தரணோசிதஃ॥௮.

அவள் சொன்னாள்: "ஐயோ, பெரிய அரசே! உனக்கு என்ன துரதிர்ஷ்டம் வந்தது? அரசர் படுக்கையில் பழகிய நீ, இன்று தரையில் விழுந்து கிடக்கிறாய்."

யேந கோட்யக்ரகோவித்தம் விப்ராணாமபவர்ஜிதம் । ஸ ஏஷ ப்ரு'திவீநாதோ பூமௌ ஸ்வபிதி மே பதிஃ॥௮.

"பிராமணர்களால் குறை கூறப்படாத கோடிக்கணக்கான மாடுகள் கொண்ட செல்வம் இருந்த என் கணவர், பூமியின் அதிபதி, இன்று தரையில் படுத்திருக்கிறார்."

ஹா கஷ்டம் கிம் தவாநேந க்ரு'தம் தேவ ! மஹீக்ஷிதா । யதிந்த்ரோபேந்த்ரதுல்யோऽயம் நீதஃ ப்ரஸ்வாபநீம் தஶாம்॥௮.

"ஐயோ, அரசே! நீ எந்த தவறு செய்தாய்? இந்திரனுக்கும் உபேந்திரனுக்கும் சமமான நீ, இப்படி துயரமான நிலையில் விழுந்திருக்கிறாய்."

இத்யுக்த்வா ஸாபி ஸுஶ்ரோணீ மூர்ச்சிதா நிபபாத ஹ । பர்த்ரு'துஃ கமஹாபாரேணாஸஹ்யேந நிபீடிதா॥௮.

இவ்வாறு கூறியவுடன், அழகான இடுப்புடைய அவளும் தாங்க முடியாத கணவரின் துயரத்தில் மயங்கி கீழே விழுந்தாள்.

தௌ ததா பதிதௌ பூமாவநாதௌ பிதரௌ ஶிஶுஃ । த்ரு'ஷ்ட்வாத்யந்தம் க்ஷுதாவிஷ்டஃ ப்ராஹ வாக்யம் ஸுதுஃ கிதஃ॥௮.

தாய் தந்தை இருவரும் உதவியில்லாமல் தரையில் விழுந்திருப்பதைப் பார்த்து, அந்தக் குழந்தை மிகுந்த பசியில் வாடி, துயரமாக இவ்வாறு சொன்னான்.

தாத தாத ! ததஸ்வாந்நமம்பாம்ப ! போஜநம் தத । க்ஷுந்மே பலவதீ ஜாதா ஜிஹ்வாக்ரம் ஶுஷ்யதே ததா॥௮.

"அப்பா, அப்பா! எனக்கு சாப்பாடு கொடு! அம்மா, அம்மா! எனக்கு உணவு கொடு! எனக்கு பசி அதிகமாக உள்ளது; என் நாக்கு வறண்டு போய்விட்டது."

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஏதஸ்மிந்நந்தரே ப்ராப்தோ விஶ்வாமித்ரோ மஹாதபாஃ । த்ரு'ஷ்ட்வா து தம் ஹரிஶ்சந்த்ரம் பதிதம் புவி மூர்ச்சிதம்॥௮.

அந்த நேரத்தில், மகா தவசு விஸ்வாமித்திரர் வந்தார்; தரையில் மயங்கி விழுந்து கிடக்கும் ஹரிச்சந்திரனைப் பார்த்தார்.

ஸ வாரிணா ஸமப்யுக்ஷ்ய ராஜாநமிதமப்ரவீத் । உத்திஷ்டோதிஷ்ட ராஜேந்த்ர தாம் ததஸ்வேஷ்டதக்ஷிணாம்॥௮.

அவர் அரசன் மீது தண்ணீர் தெளித்து, "எழு, எழு, அரசர்களின் அரசே! விரும்பிய தானத்தை இப்போது கொடு," என்று சொன்னார்.

ரு'ணம் தாரயதோ துஃ கமஹந்யஹநி வர்தந்தே । ஆப்யாய்யமாநஃ ஸ ததா ஹிமஶீதேந வாரிணா॥௮.

"கடன் சுமந்தவருக்கு துயரம் நாளுக்கு நாள் அதிகமாகும்; அந்த அரசன் குளிர்ந்த நீரால் உயிர் திரும்ப, இவ்வாறு கூறப்பட்டது."

அவாப்ய சேதநாம் ராஜா விஶ்வாமித்ரமவேக்ஷ்ய ச । புநர்மோஹம் ஸமாபேதே ஸ ச க்ரோதம் யயௌ முநிஃ॥௮.

அரசன் அறிவு திரும்பி, விஸ்வாமித்திரரைப் பார்த்தான்; ஆனால் மீண்டும் மயக்கமடைந்தான். அதைக் கண்ட முனிவர் கோபமடைந்தார்.

ஸ ஸமாஶ்வாஸ்ய ராஜாநம் வாக்யமாஹ த்விஜோத்தமஃ । தீயதாம் தக்ஷிணா ஸா மே யதி தர்மமவேக்ஷஸே॥௮.

அந்த முனிவர் அரசனை ஆறுதல் கூறி, 'நீ தர்மத்தை மதிப்பிடுகிறாய் என்றால், எனக்குரிய பரிசை வழங்க வேண்டும்' என்று சொன்னார்.

ஸத்யேநார்கஃ ப்ரதபதி ஸத்யே திஷ்டதி மேதிநீ । ஸத்யம் சோக்தம் பரோ தர்மஃ ஸ்வர்கஃ ஸத்யே ப்ரதிஷ்டிதஃ॥௮.

உண்மையால் சூரியன் பிரகாசிக்கிறான், உண்மையால் பூமி நிலைத்திருக்கிறது. உண்மைதான் உயர்ந்த தர்மம் என்று கூறப்படுகிறது; சொர்க்கமும் உண்மையில்தான் அடிக்கலம் பெற்றிருக்கிறது.

அஶ்வமேதஸஹஸ்ரம் ச ஸத்யம் ச துலயா த்ரு'தம் । அஶ்வமேதஸஹஸ்ராத்தி ஸத்யமேவ விஶிஷ்யதே॥௮.

ஆயிரம் அசுவமேத யாகங்களும், உண்மையும் ஒரே தராசில் வைக்கப்பட்டால், உண்மைதான் அந்த ஆயிரம் யாகங்களைவிட மேலானது.

அதவா கிம் மமைதேந ஸாம்நா ப்ரோக்தேந காரணம் । அநார்த்யே பாபஸங்கல்பே க்ரூரே சாந்ரு'தவாதிநி॥௮.

இல்லை என்றால், இப்படிப் பேசுவதால் எனக்கு என்ன பயன்? ஏழை, தீய எண்ணம் கொண்டவன், கொடூரமானவன், பொய் பேசுகிறவனிடம் நான் ஏன் இனிமையாகப் பேச வேண்டும்?

த்வயி ராஜ்ஞி ப்ரபவதி ஸத்பாவஃ ஶ்ரூயதாமயம் । அத்ய மே தக்ஷிணாம் ராஜந் ந தாஸ்யதி பவாந் யதி॥௮.

அரசனாகிய நீயே அதிகாரம் கொண்டவன்; இதை கேள்: இன்று எனக்கான பரிசை நீ தரவில்லை என்றால்—

அஸ்தாசலம் ப்ரயாதேர்ऽகே ஶப்ஸ்யாமி த்வாம் ததோ த்ருவம் । இத்யுக்த்வா ஸ யயௌ விப்ரோ ராஜா சாஸீத்பயாதுரஃ॥௮.

'சூரியன் மேற்கு மலைக்கு அப்பால் மறையும் போது, நான் உன்னை சபிப்பேன்; அப்பொழுது அது நிச்சயமாக நடக்கும்.' என்று சொல்லிவிட்டு அந்த பிராமணர் சென்றார்; அரசன் பயத்தில் நடுங்கினான்.

காந்திக்பூதோऽதமோ நிஃ ஸ்வோ ந்ரு'ஶம்ஸதநிநார்திதஃ । பார்யாஸ்ய பூயஃ ப்ராஹேதம் க்ரியதாம் வசநம் மம॥௮.

அரசன் துன்பத்தில் வீழ்ந்து, இழிவடைந்து, செல்வம் இழந்து, அந்த முனிவரின் கடுமையான வார்த்தைகளால் வருந்தி, அவன் மனைவி மீண்டும், 'என் வார்த்தையை ஏற்று செய்' என்று கூறினாள்.

மா ஶாபாநலநிர்தக்தஃ பஞ்சத்வமுபயாஸ்யஸி । ஸ ததா சோத்யமாநஸ்து ராஜா பத்ந்யா புநஃ புநஃ॥௮.

'சாபத்தின் தீயால் எரிந்து, உயிரை இழக்க வேண்டாம்.' என்று அவன் மனைவி மீண்டும் மீண்டும் தூண்ட, அரசன்—