மார்கண்டேயபுராணம்

ப்ரபோதஞ்ச ஜகத்ஸ்வாமீ நீயதாமச்யுதோ லகு । போதஶ்ச க்ரியதாமஸ்ய ஹந்துமேதௌ மஹாஸுரௌ॥௮௧.

உலகை ஆளும் அச்சுதனை விரைவில் விழிப்பித்து, அவனுக்கு அறிவைத் தரு; அவன் இந்த இரு பெரிய அசுரர்களையும் அழிக்க வேண்டும்.

ரு'ஷிருவாச ஏவம் ஸ்துதா ததா தேவீ தாமஸீ தத்ர வேதஸா । விஷ்ணோஃ ப்ரபோதநார்தாய நிஹந்தும் மதுகைடபௌ॥௮௧.

முனிவர் சொன்னார்: அப்போது படைத்தவனால் இவ்வாறு புகழப்பட்ட அந்த இருண்ட தேவி, மதுவும் கைடபனையும் அழிக்க, விஷ்ணுவை விழிப்பிப்பதற்காக அங்கு தோன்றினாள்.

நேத்ராஸ்யநாஸிகா-பாஹு-ஹ்ரு'தயேப்யஸ்ததோரஸஃ । நிர்கம்ய தர்ஶநே தஸ்தௌ ப்ரஹ்மணோऽவ்யக்தஜந்மநஃ॥௮௧.

அவள் பிரம்மாவின் கண்கள், வாய், மூக்கு, கை, இதயம், மார்பு ஆகிய இடங்களிலிருந்து வெளிப்பட்டு, அந்த உருவமில்லாத பிறப்புடைய பிரம்மாவின் முன்னிலையில் நின்றாள்.

உத்தஸ்தௌ ச ஜகந்நாதஸ்தயா முக்தோ ஜநார்தநஃ । ஏகார்ணவேऽஹிஶயநாத்ததஃ ஸ தத்ரு'ஶே ச தௌ॥௮௧.

அவளால் விடுவிக்கப்பட்ட உலகநாதன் ஜனார்த்தனன், அந்த ஒரே பெருங்கடலில் பாம்பின் மேல் உறங்கியிருந்த இடத்திலிருந்து எழுந்து, அந்த இருவரையும் பார்த்தான்.

மதுகைடபௌ துராத்மாநாவதிவீர்யபராக்ரமௌ । க்ரோதரக்தேக்ஷணாவத்தும் ப்ரஹ்மாணம் ஜநிதோத்யமௌ॥௮௧.

மதுவும் கைடபனும் தீய மனம் கொண்டவர்கள், மிகுந்த வலிமை உடையவர்கள், கோபத்தால் கண்கள் சிவந்தவர்கள்; பிரம்மாவை அழிக்க எண்ணம் கொண்டு, பெரும் ஆற்றலுடன் நிறைந்திருந்தார்கள்.

ஸமுத்தாய ததஸ்தாப்யாம் யுயுதே பகவாந் ஹரிஃ । பஞ்சவர்ஷஸஹஸ்ராணி பாஹுப்ரஹரணோ விபுஃ॥௮௧.

பின்னர் பகவான் ஹரி எழுந்து, தனது கரங்களையே ஆயுதமாக கொண்டு, அந்த இருவருடன் ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் போரிட்டான்.

தாவப்யதிபலோந்மத்தௌ மஹாமாயாவிமோஹிதௌ । உக்தவந்தௌ வரோऽஸ்மத்தோ வ்ரியதாமிதி கேஶவம்॥௮௧.

அந்த இருவரும் அதிக வலிமையால் மயங்கி, பெரிய மாயையால் குழம்பி, கேசவனிடம்: 'எங்களிடமிருந்து ஒரு வரம் தேர்ந்தெடு' என்று கூறினார்கள்.

பகவாநுவாச பவநேதாமத்ய மே துஷ்டௌ மம வத்யாவுபாவபி । கிமந்யேந வரேணாத்ர ஏதாவத்தி வ்ரு'தம் மம॥௮௧.

பகவான் சொன்னான்: 'நீங்கள் இருவரும் என்மீது திருப்தி அடைந்துள்ளீர்கள்; இன்று நான் இருவரையும் அழிக்க வேண்டும். இதற்கு மேலாக வேறு என்ன வரம் வேண்டும்? இதுவே எனக்கு வேண்டியது.'

ரு'ஷிருவாச வஞ்சிதாப்யாமிதி ததா ஸர்வமாபோமயம் ஜகத் । விலோக்ய தாப்யாம் கதிதோ பகவாந் கமலேக்ஷணஃ॥௮௧.

முனிவர் சொன்னார்: அப்போது, தங்களை ஏமாற்றப்பட்டதாக உணர்ந்த அவர்கள், உலகம் முழுவதும் நீர் தான் என்று பார்த்து, அந்த இருவரிடம் தாமரைப்பூ கண்கள் கொண்ட பகவான் பேசினார்.

ஆவாம் ஜஹி ந யத்ரோர்வோ ஸலிலேந பரிப்லுதா । ப்ரீதௌ ஸ்வஸ்தவ யுத்தேந ஶ்லாக்யஸ்த்வம் ம்ரு'த்யுராவயோஃ॥௮௧.

நீர் சூழ்ந்த நிலம் இல்லாத இடத்தில் எங்களை இருவரையும் வதைச்சு விடு; போரில் வீழ்வதே எங்களுக்கு நல்லது, நீ புகழ் பெறத்தக்கவன், எங்களுக்கு மரணம் உறுதி.

ரு'ஷிருவாச ததேத்யுக்த்வா பகவதா ஶங்க-சக்ர-கதாப்ரு'தா । க்ரு'த்வா சக்ரேண வை ச்சிந்நே ஜகநே ஶிரஸீ தயோஃ॥௮௧.

முனிவர் கூறினார்: "அப்படியே" என்று சங்கம், சக்கரம், கதை ஏந்திய அந்த இறைவன் ஒப்புக்கொண்டு, சக்கரத்தால் அவர்களின் தலையும் இடுப்பும் வெட்டினான்.

ஏவமேஷா ஸமுத்பந்நா ப்ரஹ்மணா ஸம்ஸ்துதா ஸ்வயம் । ப்ரபாவமஸ்யா தேவ்யாஸ்து பூயஃ ஶ்ரு'ணு வதாமி தே॥௮௧.

இவ்வாறு அந்த தேவி தோன்றி, பிரம்மா அவரைத் தானே புகழ்ந்தார்; இப்போது இந்த தேவியின் வல்லமை பற்றி மேலும் நான் சொல்வதை கேள்.

ஏகாஶீதிதமோऽத்யாயஃ

எண்பத்தொன்று ஆம் அதிகாரம்.