மார்கண்டேயபுராணம்

இத்யாகர்ண்ய வசஸ்தஸ்ய பூபதேஃ ப்ரணயோதிதம் । ப்ரத்யுவாச ஸ தம் வைஶ்யஃ ப்ரஶ்ரயாவநதோ ந்ரு'பம்॥௮௧.

அந்த அரசன் அன்போடு கேட்ட வார்த்தைகளை கேட்ட வணிகன், மரியாதையுடன் வணங்கி அவனுக்குப் பதில் கூறினான்.

வைஶ்ய உவாச ஸமாதிர்நாம வைஶ்யோऽஹமுத்பந்நோ தநிநாம் குலே । புத்ரதாரைர்நிரஸ்தஶ்ச தநலோபாதஸாதுபிஃ॥௮௧.

வணிகன் சொன்னான்: 'நான் சமாதி என்ற வணிகன்; செல்வந்தர்களின் குடும்பத்தில் பிறந்தவன்; ஆனால் என் மகன்களும் மனைவியும், செல்வ ஆசையால் தவறான முறையில் நடந்துகொண்டு என்னை விலக்கிவிட்டார்கள்.'

விஹீநஶ்ச தநைர்தாரைஃ புத்ரைராதாய மே தநம் । வநமப்யாகதோ துஃ கீ நிரஸ்தஶ்சாப்தபந்துபைஃ॥௮௧.

'செல்வமும் மனைவியும் மகன்களும் என்னை விட்டு விலகி, என் செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு, உறவினர்களும் நண்பர்களும் என்னைத் தள்ளிவிட்டு, நான் துக்கத்துடன் இந்தக் காட்டுக்குள் வந்துள்ளேன்.'

ஸோऽஹம் ந வேத்மி புத்ராணாம் குஶலாகுஶலாத்மிகாம் । ப்ரவ்ரு'த்திம் ஸ்வஜநாநாஞ்ச தாராணாஞ்சாத்ர ஸம்ஸ்திதஃ॥௮௧.

'இங்கு நான் இருக்கையில், என் மகன்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள், நலமாக உள்ளார்களா இல்லையா எனவும், என் குடும்பத்தாரும் மனைவியும் எப்படி இருக்கிறார்கள் எனவும் எனக்குத் தெரியவில்லை.'

கிம் நு தேஷாம் க்ரு'ஹே க்ஷேமமக்ஷேமம் கிம் நு ஸாம்ப்ரதம் । கதம் தே கிம் நு ஸத்வ்ரு'த்தாஃ துர்வ்ரு'த்தாஃ கிம் நு மே ஸுதாஃ॥௮௧.

'அவர்களது வீட்டில் இப்போது நலம் உள்ளதா இல்லையா? அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள்? என் மகன்கள் நல்ல பழக்கத்தையுடையவர்களா, கெட்ட பழக்கத்தையுடையவர்களா?'

ராஜோவாச யைர்நிரஸ்தோ பவாம்ல்லுப்தைஃ புத்ரதாராதிபிர்தநைஃ । தேஷு கிம் பவதஃ ஸ்நேஹமநுபத்நாதி மாநஸம்॥௮௧.

அரசர் கேட்டார்: மகன்கள், மனைவி மற்றும் பிற உறவினர்கள் செல்வத்துக்காக ஆசைப்பட்டு உங்களை விட்டு விலகினர். அப்படியிருக்க, ஏன் உங்கள் மனம் இன்னும் அவர்களிடம் பாசத்துடன் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது?

வைஶ்ய உவாச ஏவமேதத்யதா ப்ராஹ பவாநஸ்மத்கதம் வசஃ । கிம் கரோமி ந பத்நாதி மம நிஷ்டுரதாம் மநஃ॥௮௧.

வணிகர் பதிலளித்தார்: நீங்கள் சொன்னது உண்மைதான்; என் நிலை பற்றி நீங்கள் கூறியது சரிதான். ஆனால் நான் என்ன செய்ய முடியும்? என் மனம் அவர்களிடம் கடுமையாக மாறுவதில்லை.

யைஃ ஸந்த்யஜ்ய பித்ரு'ஸ்நேஹம் தநலுப்தைர்நிராக்ரு'தஃ । பதிஸ்வஜநஹார்தம் ச ஹார்தி தேஷ்வேவ மே மநஃ॥௮௧.

செல்வத்துக்காக ஆசைப்படும் அவர்கள் தந்தை மீது கொண்ட பாசத்தை விட்டுவிட்டு என்னை விலக்கினார்கள். ஆனாலும் என் மனம் என் மனைவி, உறவினர்கள், சொந்த மக்கள் இவர்களிடம் தான் பற்றிக்கிடக்கிறது.

கிமேதந்நாபிஜாநாமி ஜாநந்நபி மஹாமதே । யத்ப்ரேமப்ரவணம் சித்தம் விகுணேஷ்வபி பந்துஷு॥௮௧.

ஓ ஞானியுள்ளவரே, இதை நான் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; தெரிந்திருந்தும், நல்ல பண்புகள் இல்லாத உறவினர்களிடம் கூட என் மனம் பாசத்துடன் ஈர்க்கப்படுகிறது, ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

தேஷாம் க்ரு'தே மே நிஃ ஶ்வாஸோ தௌர்மநஸ்யம் ச ஜாயதே । கரோமி கிம் யந்ந மநஸ்தேஷ்வப்ரீதிஷு நிஷ்டுரம்॥௮௧.

அவர்களுக்காக நான் ஆழ்ந்தためசுவாசம் விடுகிறேன், மனம் வருந்துகிறது; என்ன செய்வேன்? என் மனம் என்னை நேசிக்காதவர்களிடம் கடுமையாக மாறுவதில்லை.

மார்கண்டேய உவாச ததஸ்தௌ ஸஹிதௌ விப்ர தம் முநிம் ஸமுபஸ்திதௌ । ஸமாதிர்நாம வைஶ்யோऽஸௌ ஸ ச பார்திவஸத்தமஃ॥௮௧.

மார்க்கண்டேயர் சொன்னார்: ப்ராமணரே, பின்னர் அந்த வணிகர் சமாதி மற்றும் அந்த சிறந்த அரசர் இருவரும் சேர்ந்து அந்த முனிவரிடம் சென்றார்கள்.

க்ரு'த்வா து தௌ யதாந்யாயம் யதார்ஹம் தேந ஸம்விதம் । உபவிஷ்டௌ கதாஃ காஶ்சிச்சக்ரதுர்வைஶ்ய-பார்திவௌ॥௮௧.

அவர்கள் இருவரும் முறையாக மரியாதை செலுத்தி, முனிவரிடம் அமர்ந்து, வணிகரும் அரசரும் சில உரையாடலைத் தொடங்கினார்கள்.

ராஜோவாச பகவம்ஸ்த்வாமஹம் ப்ரஷ்டுமிச்சாம்யேகம் வதஸ்வ தத் । துஃகாய யந்மே மநஸஃ ஸ்வசித்தாயத்ததாம் விநா॥௮௧.

அரசர் கேட்டார்: பக்தனே, நான் உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்க விரும்புகிறேன்; தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்: என் மனம் தன் எண்ணங்களுக்கு அடிமையாகி துயரப்படுவதற்குக் காரணம் என்ன?

மமத்வம் கதராஜ்யஸ்ய ராஜ்யாங்கேஷ்வகிலேஷ்வபி । ஜாநதோऽபி யதாஜ்ஞஸ்ய கிமேதந்முநிஸத்தம॥௮௧.

நான் என் அரசை இழந்த பிறகும், அதன் எல்லா பகுதிகளிலும் இன்னும் எனக்குப் பற்று உள்ளது; தெரிந்தும், அறியாதவன் போல் இருக்கிறேன். முனிவரே, இது என்ன காரணம்?

அயம் ச நிக்ரு'தஃ புத்ரைர்தாரைர்ப்ரு'த்யைஸ்ததோஜ்சிதஃ । ஸ்வஜநேந ச ஸந்த்யக்தஸ்தேஷு ஹார்தே ததாப்யதி॥௮௧.

இந்த வணிகரும், மகன்களால் ஏமாற்றப்பட்டு, மனைவியாலும் பணியாளர்களாலும் விட்டு வைக்கப்பட்டு, சொந்த மக்களாலும் கைவிடப்பட்டும், அவர்களிடம் தான் மனம் பற்றிக்கிடக்கிறது.

ஏவமேஷ ததாஹம் ச த்வாவப்யத்யந்ததுஃ கிதௌ । த்ரு'ஷ்டதோஷேऽபி விஷயே மமத்வாக்ரு'ஷ்டமாநஸௌ॥௮௧.

இவ்வாறு, நானும் அவனும் இருவரும் மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கிறோம்; இவற்றில் குறைகள் தெரிந்தும், பற்று காரணமாக மனம் இழுக்கப்படுகிறது.

தத்கிமேதந்மஹாபாக யந்மோஹோ ஜ்ஞாநிநோரபி । மமாஸ்ய ச பவத்யேஷா விவேகாந்தஸ்ய மூடதா॥௮௧.

மிகப் பாக்கியசாலி, ஞானிகளுக்கும் இப்படி மயக்கம் ஏன் வருகிறது? எனக்கும் அவனுக்கும் இந்த அறிவு மறைவு, இந்த அறியாமை ஏன் ஏற்படுகிறது?

ரு'ஷிருவாச ஜ்ஞாநமஸ்தி ஸமஸ்தஸ்ய ஜந்தோர்விஷயகோசரே । விஷயஶ்ச மஹாபாக யாதி சைவம் ப்ரு'தக் ப்ரு'தக்॥௮௧.

முனிவர் சொன்னார்: எல்லா உயிரினங்களுக்கும், அவர்களது அறிவாற்றலுக்குள் அறிவு இருக்கிறது; ஆனால், புலன்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாகவே தோன்றுகின்றன.

திவாந்தாஃ ப்ராணிநஃ கேசித்ராத்ராவந்தாஸ்ததாபரே । கேசித் திவா ததா ராத்ரௌ ப்ராணிநஸ்துல்யத்ரு'ஷ்டயஃ॥௮௧.

சில உயிரினங்கள் பகலில் பார்வையற்றவர்கள், சில இரவில் பார்வையற்றவர்கள்; சிலர் பகலும் இரவும் சமமாகப் பார்க்கிறார்கள்.

ஜ்ஞாநிநோ மநுஜாஃ ஸத்யம் கிந்து தே ந ஹி கேவலம் । யதோ ஹி ஜ்ஞாநிநஃ ஸர்வே பஶு-பக்ஷி-ம்ரு'காதயஃ॥௮௧.

மனிதர்கள் அறிவுள்ளவர்கள் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அதில் மட்டும் இல்லை. ஏனெனில், எல்லா உயிரினங்களும் — மிருகங்கள், பறவைகள், விலங்குகள் — அறிவு கொண்டவர்களே.

ஜ்ஞாநம் ச தந்மநுஷ்யாணாம் யத்தேஷாம் ம்ரு'க்ரு'பக்ஷிணாம் । மநுஷ்யாணாம் ச யத்தேஷாம் துல்யமந்யத்ததோபயோஃ॥௮௧.

மனிதர்களிடம் உள்ள அறிவு, மிருகங்களுக்கும் பறவைகளுக்கும் உள்ளது; அவர்களிடம் இருப்பது மனிதர்களுக்கும் உள்ளது; இருவருக்கும் ஒரே மாதிரி அறிவு இருக்கிறது.

ஜ்ஞாநேऽபி ஸதி பஶ்யைதாந் பதங்காஞ்சாவசஞ்சுஷு । கணமோக்ஷாத்ரு'தாந் மோஹாத்பீட்யமாநாநபி க்ஷுதா॥௮௧.

அறிவு இருந்தும், இந்த பட்டாம்பூச்சிகளைப் பாருங்கள்; பசியால் வாடினும், அறியாமையால் தீயில் பாய்ந்து தங்களை அழித்துக்கொள்கிறார்கள்.

மாநுஷா மநுஜவ்யாக்ர ஸாபிலாஷாஃ ஸுதாந் ப்ரதி । லோபாத்ப்ரத்யுபகாராய நந்வேதாந் கிம் ந பஶ்யஸி॥௮௧.

மனிதர்களும், மனிதர்களில் சிறந்தவரே, தங்கள் பிள்ளைகளை ஆசையால் பற்றிக்கொள்கிறார்கள்; பேராசையால், பதிலளிப்பதை எதிர்பார்க்கிறார்கள் — இதை நீங்கள் காணவில்லையா?

ததாபி மமதாவர்தே மோஹகர்தே நிபாதிதாஃ । மஹாமாயாப்ரபாவேண ஸம்ஸாரஸ்திதிகாரிணா॥௮௧.

இருந்தாலும், மகா மாயையின் வலிமையால், உலக வாழ்க்கையைத் தொடரச் செய்பவளால், மக்கள் பற்றும் மயக்கமும் நிறைந்த சுழலில் வீழ்த்தப்படுகிறார்கள்.

தந்நாத்ர விஸ்மயஃ கார்யோ யோகநித்ரா ஜகத்பதேஃ । மஹாமாயா ஹரேஶ்சைதத்ததா ஸம்மோஹ்யதே ஜகத்॥௮௧.

இதில் ஆச்சரியப்பட வேண்டியதில்லை; உலகத்துக்குத் தலைவனானவன் யோகநித்திரை அடைந்திருப்பதே இதன் காரணம். ஹரியின் மகா மாயை உலகத்தை இவ்வாறு குழப்புகிறது.

ஜ்ஞாநிநாமபி சேதாம்ஸி தேவீ பகவதீ ஹி ஸா । பலாதாக்ரு'ஷ்ய மோஹாய மஹாமாயா ப்ரயச்சதி॥௮௧.

அந்த தேவியும், பரமபவானியும், ஞானிகளின் மனதையும் வலியால் இழுத்து, மகா மாயை மூடலை அளிக்கிறாள்.

தயா விஸ்ரு'ஜ்யதே விஶ்வம் ஜகதேதச்சராசரம் । ஸைஷா ப்ரஸந்நா வரதா ந்ரு'ணாம் பவதி முக்தயே॥௮௧.

அவளாலே இந்தச் சஞ்சலமும் அசஞ்சலமும் கொண்ட உலகம் தோன்றுகிறது; அவள் மகிழ்ந்தால், வரங்களை அளித்து, மனிதர்களுக்குத் துயில்நிலையைத் தருகிறாள்.

ஸா வித்யா பரமா முக்தேர்ஹேதுபூதா ஸநாதநீ । ஸம்ஸாரபந்தஹேதுஶ்ச ஸைவ ஸர்வேஶ்வரேஶ்வரீ॥௮௧.

அவள் உயர்ந்த அறிவும், நித்தியமான விடுதலிக்குக் காரணமும்; உலக பந்தத்திற்கும் அவளே காரணம்; எல்லா தலைவர்களுக்கும் தலைவி.

ராஜோவாச பகவந் ! கா ஹி ஸா தேவீ மஹாமாயேதி யாம் பவாந் । ப்ரவீதி கதமுத்பந்நா ஸா கர்மாஸ்யாஶ்ச கிம் த்விஜ॥௮௧.

மன்னன் கேட்டான்: பகவானே! நீங்கள் கூறும் அந்த மகா மாயை என்னும் தேவியார் யார்? அவள் எவ்வாறு பிறந்தாள், அவளது செயல்கள் என்ன, இருமுறை பிறந்தவரே?