மார்கண்டேயபுராணம்

ஏதஸ்மாத் காரணாத் பஞ்ச பாண்டவேயா மஹாரதாஃ । ந தாரஸம்க்ரஹம் ப்ராப்தாஃ ஶாபாத் தஸ்ய மஹாமுநேஃ॥௭.

இந்த காரணத்தினால், அந்த ஐந்து வீரமான பாண்டவர்கள், அந்த மகாமுனிவரின் சாபத்தால் மனைவி சேர்க்கை எடுக்கவில்லை.

ஏதத்தே ஸர்வமாக்யாதம் பாண்டவேயகதாஶ்ரயம் । ப்ரஶ்நம் சதுஷ்டயம் கீதம் கிமந்யச்ச்ரோதுமிச்சஸி॥௭.

இவ்வாறு பாண்டவர்கள் பற்றிய கதையின் ஆதாரத்தையும், நான்கு கேள்விகளையும் நான் கூறிவிட்டேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

ஜைமிநிருவாச பவத்பிரிதமாக்யாதம் யதாப்ரஶ்நமநுக்ரமாத் । மஹத் கௌதூஹலம் மேऽஸ்தி ஹரிஶ்சந்த்ர கதாம் ப்ரதி॥௮.

ஜைமினி சொன்னார்: நீங்கள் என் கேள்விகளுக்கு ஒவ்வொன்றாக முறையாக விளக்கி கூறினீர்கள். ஹரிச்சந்திரர் கதையைப் பற்றி எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உள்ளது.

அஹோ மஹாத்மநா தேந ப்ராப்தம் க்ரு'ச்ச்ரமநுத்தமம் । கச்சித் ஸுகமநுப்ராப்தம் தாத்ரு'கேவ த்விஜோத்தமாஃ॥௮.

அந்த மகாத்மா மிகுந்த துன்பங்களை அனுபவித்தார். இறுதியில் அவர் நன்மை அடைந்தாரா, உங்களுள் சிறந்த பிராமணர்களே?

; பக்ஷிண ஊசுஃ விஶ்வாமித்ரவசஃ ஶ்ருத்வா ஸ ராஜா ப்ரயயௌ ஶநைஃ । ஶைவ்யயாநுகதோ துஃ கீ பார்யயா பலாபுத்ரயா॥௮.

விஸ்வாமித்ரர் சொன்னதை கேட்ட அரசன், துயரத்தில் மூழ்கிய தன் மனைவி சைவ்யையும், மகன் ரோஹிதனையும் உடன் கொண்டு மெதுவாகப் புறப்பட்டார்.

ஸ கத்வா வஸுதாபாலோ திவ்யாம் வாராணஸீம் புரீம் । நைஷா மநுஷ்யபோக்யேதி ஶூலபாணேஃ பரிக்ரஹஃ॥௮.

மண்ணின் அரசன் சென்று, தெய்வீகமான வாராணசி நகரை அடைந்தான். அந்த ஊர் மனிதர்களுக்காக அல்ல; அது சூலபாணி என்பவரால் காக்கப்படுகிறது.

ஜகாம பத்ப்யாம் துஃ கார்தஃ ஸஹ பத்ந்யாநுகூலயா । புரீப்ரவேஶே தத்ரு'ஶே விஶ்வாமித்ரமுபஸ்திதம்॥௮.

துயரத்தில் ஆழ்ந்த அரசன், தன் அன்பான மனைவியுடன் கால்நடையாக அங்கு சென்றான்; நகரத்தில் நுழையும்போது, விஶ்வாமித்திரர் அங்கு இருப்பதைப் பார்த்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸமநுப்ராப்தம் விநயாவநதோऽபவத் । ப்ராஹ சைவாஞ்ஜலிம் க்ரு'த்வா ஹரிஶ்சந்த்ரோ மஹாமுநிம்॥௮.

அவரை வந்ததைப் பார்த்த அரசன் பணிவுடன் தலைகுனிந்து நின்றான்; அஞ்சலி செய்து, ஹரிச்சந்திரன் அந்த மகா முனிவரிடம் பேசினான்.

இமே ப்ராணாஃ ஸுதஶ்சாயமியம் பத்நீ முநே ! மம । யேந தே க்ரு'த்யமஸ்த்யாஶு தத்க்ரு'ஹாணார்க்யமுத்தமம்॥௮.

முனிவரே, இங்கே என் உயிரும், என் மகனும், என் மனைவியும் இருக்கிறார்கள். உமக்கு என்ன தேவைப்பட்டாலும், அதனை உச்சமான அர்ப்பணையாக உடனே ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

யத்வாந்யத் கார்யமஸ்மாபிஸ்ததநுஜ்ஞாதுமர்ஹஸி॥௮.

இல்லை என்றால், வேறு என்ன வேலை இருந்தாலும், அதைச் செய்ய உமக்கு அனுமதி தர வேண்டும்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச பூர்ணஃ ஸ மாஸோ ராஜர்ஷே தீயதாம் மம தக்ஷிணா । ராஜஸூயநிமித்தம் ஹி ஸ்மர்யதே ஸ்வவசோ யதி॥௮.

விஷ்வாமித்திரர் சொன்னார்: ராஜரிஷி, ஒரு மாதம் முடிந்துவிட்டது; ராஜசூய யாகத்திற்காக நீ சொன்ன வாக்குப்படி எனக்கு தானம் கொடு, உன் சொல் நினைவில் இருந்தால்.

; ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச ப்ராஹ்மந்நத்யைவ ஸம்பூர்ணோ மாஸோऽம்லாநதபோதந । திஷ்டத்யேதத் தநார்தம் யத்தத் ப்ரதீக்ஷஸ்வ மாசிரம்॥௮.

ஹரிச்சந்திரன் சொன்னான்: பிராமணா, இன்று மாதம் முடிந்துவிட்டது, உமக்கு என்றும் குறையாத தவம் இருக்கிறது. தானத்தின் மீதியைக் கொடுக்க சிறிது நேரம் காத்திருக்கவும்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச ஏவமஸ்து மஹாராஜ ஆகமிஷ்யாம்யஹம் புநஃ । ஶாபம் தவ ப்ரதாஸ்யாமி ந சேதத்ய ப்ரதாஸ்யஸி॥௮.

விஷ்வாமித்திரர் சொன்னார்: சரி மகாராஜா, நான் மீண்டும் வருவேன். ஆனால் இன்று தானம் தரவில்லை என்றால், உனக்கு சாபம் இடுவேன்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ இத்யுக்த்வா ப்ரயயௌ விப்ரோ ராஜா சாசிந்தயத் ததா । கதமஸ்மை ப்ரதாஸ்யாமி தக்ஷிணா யா ப்ரதிஶ்ருதா॥௮.

இவ்வாறு சொல்லி அந்த முனிவர் சென்றார். அரசன் அப்போது, 'நான் வாக்குக்கொடுத்த தானத்தை எப்படி கொடுப்பது?' என்று சிந்தித்தான்.

குதஃ புஷ்டாநி மித்ராணி குதோர்ऽதஃ ஸாம்ப்ரதம் மம । ப்ரதிக்ரஹஃ ப்ரதுஷ்டோ மே நாஹம் யாயாமதஃ கதம்॥௮.

இப்போது எனக்கு செல்வம் கொண்ட நண்பர்கள் எங்கே? எனது செல்வம் எங்கே? பிறரிடமிருந்து பரிசு வாங்குவது எனக்கு தடை; நான் எப்படி வீழ்ச்சி அடைவேன்?

கிமு ப்ராணாந் விமுஞ்சாமி காம் திஶம் யாம்யகிஞ்சநஃ । யதி நாஶம் கமிஷ்யாமி அப்ரதாய ப்ரதிஶ்ருதம்॥௮.

நான் உயிரை விட்டுவிடலாமா? ஏது திசை நோக்கிச் செல்லலாம், நான் எதுவும் இல்லாதவன். நான் வாக்குக்கொடுத்ததை கொடுக்காமல் அழிந்துவிட்டால்—

ப்ரஹ்மஸ்வஹ்ரு'த்க்ரு'மிஃ பாபோ பவிஷ்யாம்யதமாதமஃ । அதவா ப்ரேஷ்யதாம் யாஸ்யே வரமேவாத்மவிக்ரயஃ॥௮.

நான் பாவியாகவும், பிரம்மனின் இதயத்தில் உயிர்க்கீடாகவும், எல்லாம் தவறியவனாகவும் ஆகிவிடுவேன். அதற்குப் பதிலாக, அடிமையாக விற்கப்படுவதே மேல்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ராஜாநம் வ்யாகுலம் தீநம் சிந்தயாநமதோமுகம் । ப்ரத்யுவாச ததா பத்நீ பாஷ்பகத்கதயா கிரா॥௮.

அரசன் கவலையுடன், துன்பத்தில், சிந்தனையில் தலைகுனிந்து இருந்தான். அப்போது அவன் மனைவி கண்ணீர் கலந்த குரலில் அவனை நோக்கி பேசினாள்.

த்யஜ சிந்தாம் மஹாரஜா ஸ்வஸத்யமநுபாலய । ஶ்மஶாநவத் வர்ஜநீயோ நரஃ ஸத்யபஹிஷ்க்ரு'தஃ॥௮.

மகாராஜா, கவலைவிடு; உன் உண்மை சொல் காப்பாற்று. உண்மையை விட்டு விலகும் மனிதனை, சுடுகாடு போலவே தவிர்க்க வேண்டும்.

நாதஃ பரதரம் தர்மம் வதந்தி புருஷஸ்ய து । யாத்ரு'ஶம் புருஷவ்யாக்ர ஸ்வஸத்யபரிபாலநம்॥௮.

மனிதனுக்கு, தன் சொந்த உண்மை சொல் காப்பது விட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை என்று சொல்வார்கள், மனிதர்களில் சிறந்தவரே.

அக்நிஹோத்ரமதீதம் வா தாநாத்யாஶ்சாகிலாஃ க்ரியாஃ । பஜந்தே தஸ்ய வைபல்யம் யஸ்ய வாக்யமகாரணம்॥௮.

யாருடைய சொல் நிறைவேறவில்லை, அவருக்காக அக்னிஹோத்ரம் செய்தாலும், எல்லா தானங்களும் செய்தாலும், அவை எல்லாம் பயனற்றதாகிவிடும்.

ஸத்யமத்யந்தமுதிதம் தர்மஶாஸ்த்ரேஷு தீமதாம் । தாரணாயாந்ரு'தம் தத்வத் பாதநாயாக்ரு'தாத்மநாம்॥௮.

அறிவாளர்களின் தர்ம நூல்களில் உண்மை மிக உயர்ந்ததாகப் புகழப்படுகிறது. கடந்து செல்ல உண்மை போல பொய் ஒரு தோணி; ஆனால் மனம் நிலை இல்லாதவர்களுக்கு அது வீழ்ச்சிக்கு காரணம்.

ஸப்தாஶ்வமேதாநாஹ்ரு'த்ய ராஜஸூயம் ச பார்திவஃ । க்ரு'திர்நாம ச்யுதஃ ஸ்வர்காதஸத்யவசநாத் ஸக்ரு'த்॥௮.

ஏழு அஷ்வமேத யாகங்களும், ஒரு ராஜசூயமும் செய்த அரசன் கூட, ஒரே ஒரு பொய் சொல்லினால் சொர்க்கத்திலிருந்து கீழே விழுவான்.

ராஜந் ஜாதமபத்யம் மே இத்யுக்த்வா ப்ரருரோத ஹ । பாஷ்பாம்புப்லுதநேத்ராந்தாமுவாசேதம் மஹீபதிஃ॥௮.

அரசே, "என் குழந்தை பிறந்துவிட்டது" என்று கூறி, அவள் கண்ணீர் பெருக்கத்தில் அழ ஆரம்பித்தாள். அவளது கண்கள் நீரால் நனைந்திருந்தன; அப்போது அரசன் அவளிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

; ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச விமுஞ்ச பத்ரே ஸந்தாபமயம் திஷ்டதி பாலகஃ । உச்யதாம் வக்துகாமாஸி யத்வா த்வம் கஜகாமிநி॥௮.

ஹரிச்சந்திரன் சொன்னான்: "அன்புள்ளி, கவலைப்படாதே, மனதை அமைதியாக வைத்துக்கொள்; குழந்தை உயிருடன் இருக்கிறது. யாரேனும் சொல்ல விரும்பினால், யானை நடையுடையவளே, சொல்."

; பத்ந்யுவாச ராஜந் ஜாதமபத்யம் மே ஸதாம் புத்ரபலாஃ ஸ்த்ரியஃ । ஸ மாம் ப்ரதாய வித்தேந தேஹி விப்ராய தக்ஷிணாம்॥௮.

அவளும் சொன்னாள்: "அரசே, என் குழந்தை பிறந்துவிட்டாள்; நல்ல பெண்களுக்கு மகன் பிறப்பதே பெரும் பலன். எனவே, என்னை செல்வத்துடன் சேர்த்து அந்த பிராமணருக்கு தானமாக கொடு."

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஏதத்வாக்யமுபஶ்ருத்ய யயௌ மோஹம் மஹீபதிஃ । ப்ரதிலப்ய ச ஸம்ஜ்ஞாம் ஸ விலலாபாதிதுஃ கிதஃ॥௮.

இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அரசன் மயக்கமடைந்தான்; பின்னர் அறிவு திரும்ப, மிகுந்த துயரத்தில் அழ ஆரம்பித்தான்.

மஹத்துஃ கமிதம் பத்ரே யத் த்வமேவம் ப்ரவீஷி மாம் । கிம் தவ ஸ்மிதஸம்லாபா மம பாபஸ்ய விஸ்ம்ரு'தாஃ॥௮.

அன்பே, நீ இப்படிச் சொல்லும் போது எனக்கு மிகுந்த துயரம் ஏற்படுகிறது. முன்பு எனது பாவத்தை மறந்து, எனக்கு நீ புன்னகையோடு இனிய வார்த்தைகள் பேசியதை மறந்துவிட்டாயா?

ஹா ஹா கதம் த்வயா ஶக்யம் வக்துமேதத் ஶுசிஸ்மிதே । துர்வாச்யமேதத்வசநம் கர்தும் ஶக்நோம்யஹம் கதம்॥௮.

"ஐயோ, ஐயோ! தூய புன்னகை கொண்டவளே, இப்படிப் பேச உனால் எப்படி முடிந்தது? இப்படி சொல்ல முடியாத வார்த்தைகளை நான் எப்படி சொல்ல முடியும்?"