மார்கண்டேயபுராணம்

அமாத்யைர்பலிபிர்துஷ்டைர்துர்பலஸ்ய துராத்மபிஃ । கோஷோ பலஞ்சாபஹ்ரு'தம் தத்ராபி ஸ்வபுரே ததஃ॥௮௧.

அங்கு, அவன் நகரத்திலேயே, வலிமைமிக்க ஆனால் தீய அமைச்சர்களும், கெட்ட மனம் கொண்டவர்களும், அவன் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி, அவனது பொக்கிஷத்தையும் படையையும் பறித்தனர்.

ததோ ம்ரு'கயாவ்யாஜேந ஹ்ரு'தஸ்வாம்யஃ ஸ புபதிஃ । ஏகாகீ ஹயமாருஹ்ய ஜகாம கஹநம் வநம்॥௮௧.

பின்னர், வேட்டையாடும் பெயரில், அந்த அரசன் தன் ஆட்சி இழந்தவனாக, தனியாகக் குதிரை ஏறி, அடர்ந்த காடுக்குள் சென்றான்.

ஸ தத்ராஶ்ரமமத்ராக்ஷீத் த்விஜவர்யஸ்ய மேதஸஃ । ப்ரஶாந்தஶ்வாபதாகீர்ணம் முநிஶ்ஷ்யோபஶோபிதம்॥௮௧.

அங்கு, அவன் மேதஸு என்னும் சிறந்த முனிவரின் ஆசிரமத்தைப் பார்த்தான்; அது அமைதியுடன், காட்டு மிருகங்கள் இல்லாமல், அந்த முனிவரும் அவருடைய சீடர்களும் அழகுபடுத்தியதாக இருந்தது.

தஸ்தௌ கஞ்சித் ஸ காலஞ்ச முநிநா தேந ஸத்க்ரு'தஃ । இதஶ்சைதஶ்ச விசரம்ஸ்தஸ்மிந் முநிவராஶ்ரமே॥௮௧.

அவன் அங்கு சில காலம் தங்கி, அந்த முனிவரால் மரியாதை பெற்றான்; பின்னர், அந்த முனிவரின் ஆசிரமத்தில் இங்கும் அங்கும் சஞ்சரித்தான்.

ஸோऽசிந்தயத் ததா தத்ர மமத்வாக்ரு'ஷ்டசேதநஃ । மத்பூர்வைஃ பாலிதம் பூர்வம் மயா ஹீநம் புரம் ஹி தத் । மத்ப்ரு'த்யைஸ்தைரஸத்வ்ரு'த்தைர்தர்மதஃ பால்யதே ந வா॥௮௧.

அங்கு, பற்றால் மனம் ஈர்க்கப்பட்ட அவன், 'என் முன்னோர்களும் நானும் பாதுகாத்த நகரம் இப்போது என்னிடம் இல்லையே; என் ஊழியர்கள் கெட்ட நடத்தை உடையவர்கள், அவர்கள் அதை நியாயமாகப் பாதுகாக்கிறார்களா இல்லையா எனத் தெரியவில்லை' என்று சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

ந ஜாநே ஸ ப்ரதாநோ மே ஶூரஹஸ்தீ ஸதாமதஃ । மம வைரிவஶம் யாதஃ காந் போகாநுபலப்ஸ்யதே॥௮௧.

'என் பிரதான ஊழியர், வீரனும் எப்போதும் பெருமை கொண்ட யானை வீரனும், இப்போது என் எதிரிகளின் வசமாகி, ஏதேனும் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறாரா என எனக்குத் தெரியவில்லை.'

யே மமாநுகதா நித்யம் ப்ரஸாததநபோஜநைஃ । அநுவ்ரு'த்திம் த்ருவம் தேऽத்ய குர்வந்த்யந்யமஹீப்ரு'தாம்॥௮௧.

'எப்போதும் எனக்கு கீழ்ப்படிந்து, என் அருளும் செல்வமும் உணவும் பெற்றவர்கள், இப்போது நிச்சயம் வேறு அரசர்களுக்குச் சேவை செய்கிறார்கள்.'

அஸம்யக்வ்யயஶீலைஸ்தைஃ குர்வத்பிஃ ஸததம் வ்யயம் । ஸம்சிதஃ ஸோऽதிதுஃ கேந க்ஷயம் கோஶோ கமிஷ்யதி॥௮௧.

'அவர்கள் எப்போதும் வீணாகச் செலவு செய்து, முறையற்ற செலவுகளைச் செய்வதால், மிகுந்த சிரமத்துடன் சேர்த்த பொக்கிஷம் விரைவில் காலியாகிவிடும்.'

ஏதச்சாந்யச்ச ஸததம் சிந்தயாமாஸ பார்திவஃ । தத்ர விப்ராஶ்ரமாப்யாஸே வைஶ்யமேகம் ததர்ஶ ஸஃ॥௮௧.

அந்த அரசன் இவற்றையும் வேறு பல விஷயங்களையும் தொடர்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான்; அப்போது, அந்த முனிவரின் ஆசிரமம் அருகே ஒரு வணிகரை அவன் கண்டான்.

ஸ ப்ரு'ஷ்டஸ்தேந கஸ்த்வம் போஃ ஹேதுஶ்சாகமநேऽத்ர கஃ । ஸஶோக இவ கஸ்மாத்த்வம் துர்மநா இவ லக்ஷ்யஸே॥௮௧.

அவனை அரசன் கேட்டான்: 'நீ யார்? இங்கு வருவதற்குக் காரணம் என்ன? ஏன் நீ துக்கமாகவும் கவலையுடன் இருப்பதாகவும் தெரிகிறாய்?'

இத்யாகர்ண்ய வசஸ்தஸ்ய பூபதேஃ ப்ரணயோதிதம் । ப்ரத்யுவாச ஸ தம் வைஶ்யஃ ப்ரஶ்ரயாவநதோ ந்ரு'பம்॥௮௧.

அந்த அரசன் அன்போடு கேட்ட வார்த்தைகளை கேட்ட வணிகன், மரியாதையுடன் வணங்கி அவனுக்குப் பதில் கூறினான்.

வைஶ்ய உவாச ஸமாதிர்நாம வைஶ்யோऽஹமுத்பந்நோ தநிநாம் குலே । புத்ரதாரைர்நிரஸ்தஶ்ச தநலோபாதஸாதுபிஃ॥௮௧.

வணிகன் சொன்னான்: 'நான் சமாதி என்ற வணிகன்; செல்வந்தர்களின் குடும்பத்தில் பிறந்தவன்; ஆனால் என் மகன்களும் மனைவியும், செல்வ ஆசையால் தவறான முறையில் நடந்துகொண்டு என்னை விலக்கிவிட்டார்கள்.'

விஹீநஶ்ச தநைர்தாரைஃ புத்ரைராதாய மே தநம் । வநமப்யாகதோ துஃ கீ நிரஸ்தஶ்சாப்தபந்துபைஃ॥௮௧.

'செல்வமும் மனைவியும் மகன்களும் என்னை விட்டு விலகி, என் செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு, உறவினர்களும் நண்பர்களும் என்னைத் தள்ளிவிட்டு, நான் துக்கத்துடன் இந்தக் காட்டுக்குள் வந்துள்ளேன்.'

ஸோऽஹம் ந வேத்மி புத்ராணாம் குஶலாகுஶலாத்மிகாம் । ப்ரவ்ரு'த்திம் ஸ்வஜநாநாஞ்ச தாராணாஞ்சாத்ர ஸம்ஸ்திதஃ॥௮௧.

'இங்கு நான் இருக்கையில், என் மகன்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள், நலமாக உள்ளார்களா இல்லையா எனவும், என் குடும்பத்தாரும் மனைவியும் எப்படி இருக்கிறார்கள் எனவும் எனக்குத் தெரியவில்லை.'

கிம் நு தேஷாம் க்ரு'ஹே க்ஷேமமக்ஷேமம் கிம் நு ஸாம்ப்ரதம் । கதம் தே கிம் நு ஸத்வ்ரு'த்தாஃ துர்வ்ரு'த்தாஃ கிம் நு மே ஸுதாஃ॥௮௧.

'அவர்களது வீட்டில் இப்போது நலம் உள்ளதா இல்லையா? அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள்? என் மகன்கள் நல்ல பழக்கத்தையுடையவர்களா, கெட்ட பழக்கத்தையுடையவர்களா?'

ராஜோவாச யைர்நிரஸ்தோ பவாம்ல்லுப்தைஃ புத்ரதாராதிபிர்தநைஃ । தேஷு கிம் பவதஃ ஸ்நேஹமநுபத்நாதி மாநஸம்॥௮௧.

அரசர் கேட்டார்: மகன்கள், மனைவி மற்றும் பிற உறவினர்கள் செல்வத்துக்காக ஆசைப்பட்டு உங்களை விட்டு விலகினர். அப்படியிருக்க, ஏன் உங்கள் மனம் இன்னும் அவர்களிடம் பாசத்துடன் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது?

வைஶ்ய உவாச ஏவமேதத்யதா ப்ராஹ பவாநஸ்மத்கதம் வசஃ । கிம் கரோமி ந பத்நாதி மம நிஷ்டுரதாம் மநஃ॥௮௧.

வணிகர் பதிலளித்தார்: நீங்கள் சொன்னது உண்மைதான்; என் நிலை பற்றி நீங்கள் கூறியது சரிதான். ஆனால் நான் என்ன செய்ய முடியும்? என் மனம் அவர்களிடம் கடுமையாக மாறுவதில்லை.

யைஃ ஸந்த்யஜ்ய பித்ரு'ஸ்நேஹம் தநலுப்தைர்நிராக்ரு'தஃ । பதிஸ்வஜநஹார்தம் ச ஹார்தி தேஷ்வேவ மே மநஃ॥௮௧.

செல்வத்துக்காக ஆசைப்படும் அவர்கள் தந்தை மீது கொண்ட பாசத்தை விட்டுவிட்டு என்னை விலக்கினார்கள். ஆனாலும் என் மனம் என் மனைவி, உறவினர்கள், சொந்த மக்கள் இவர்களிடம் தான் பற்றிக்கிடக்கிறது.

கிமேதந்நாபிஜாநாமி ஜாநந்நபி மஹாமதே । யத்ப்ரேமப்ரவணம் சித்தம் விகுணேஷ்வபி பந்துஷு॥௮௧.

ஓ ஞானியுள்ளவரே, இதை நான் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; தெரிந்திருந்தும், நல்ல பண்புகள் இல்லாத உறவினர்களிடம் கூட என் மனம் பாசத்துடன் ஈர்க்கப்படுகிறது, ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

தேஷாம் க்ரு'தே மே நிஃ ஶ்வாஸோ தௌர்மநஸ்யம் ச ஜாயதே । கரோமி கிம் யந்ந மநஸ்தேஷ்வப்ரீதிஷு நிஷ்டுரம்॥௮௧.

அவர்களுக்காக நான் ஆழ்ந்தためசுவாசம் விடுகிறேன், மனம் வருந்துகிறது; என்ன செய்வேன்? என் மனம் என்னை நேசிக்காதவர்களிடம் கடுமையாக மாறுவதில்லை.

மார்கண்டேய உவாச ததஸ்தௌ ஸஹிதௌ விப்ர தம் முநிம் ஸமுபஸ்திதௌ । ஸமாதிர்நாம வைஶ்யோऽஸௌ ஸ ச பார்திவஸத்தமஃ॥௮௧.

மார்க்கண்டேயர் சொன்னார்: ப்ராமணரே, பின்னர் அந்த வணிகர் சமாதி மற்றும் அந்த சிறந்த அரசர் இருவரும் சேர்ந்து அந்த முனிவரிடம் சென்றார்கள்.

க்ரு'த்வா து தௌ யதாந்யாயம் யதார்ஹம் தேந ஸம்விதம் । உபவிஷ்டௌ கதாஃ காஶ்சிச்சக்ரதுர்வைஶ்ய-பார்திவௌ॥௮௧.

அவர்கள் இருவரும் முறையாக மரியாதை செலுத்தி, முனிவரிடம் அமர்ந்து, வணிகரும் அரசரும் சில உரையாடலைத் தொடங்கினார்கள்.

ராஜோவாச பகவம்ஸ்த்வாமஹம் ப்ரஷ்டுமிச்சாம்யேகம் வதஸ்வ தத் । துஃகாய யந்மே மநஸஃ ஸ்வசித்தாயத்ததாம் விநா॥௮௧.

அரசர் கேட்டார்: பக்தனே, நான் உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்க விரும்புகிறேன்; தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்: என் மனம் தன் எண்ணங்களுக்கு அடிமையாகி துயரப்படுவதற்குக் காரணம் என்ன?

மமத்வம் கதராஜ்யஸ்ய ராஜ்யாங்கேஷ்வகிலேஷ்வபி । ஜாநதோऽபி யதாஜ்ஞஸ்ய கிமேதந்முநிஸத்தம॥௮௧.

நான் என் அரசை இழந்த பிறகும், அதன் எல்லா பகுதிகளிலும் இன்னும் எனக்குப் பற்று உள்ளது; தெரிந்தும், அறியாதவன் போல் இருக்கிறேன். முனிவரே, இது என்ன காரணம்?

அயம் ச நிக்ரு'தஃ புத்ரைர்தாரைர்ப்ரு'த்யைஸ்ததோஜ்சிதஃ । ஸ்வஜநேந ச ஸந்த்யக்தஸ்தேஷு ஹார்தே ததாப்யதி॥௮௧.

இந்த வணிகரும், மகன்களால் ஏமாற்றப்பட்டு, மனைவியாலும் பணியாளர்களாலும் விட்டு வைக்கப்பட்டு, சொந்த மக்களாலும் கைவிடப்பட்டும், அவர்களிடம் தான் மனம் பற்றிக்கிடக்கிறது.

ஏவமேஷ ததாஹம் ச த்வாவப்யத்யந்ததுஃ கிதௌ । த்ரு'ஷ்டதோஷேऽபி விஷயே மமத்வாக்ரு'ஷ்டமாநஸௌ॥௮௧.

இவ்வாறு, நானும் அவனும் இருவரும் மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கிறோம்; இவற்றில் குறைகள் தெரிந்தும், பற்று காரணமாக மனம் இழுக்கப்படுகிறது.

தத்கிமேதந்மஹாபாக யந்மோஹோ ஜ்ஞாநிநோரபி । மமாஸ்ய ச பவத்யேஷா விவேகாந்தஸ்ய மூடதா॥௮௧.

மிகப் பாக்கியசாலி, ஞானிகளுக்கும் இப்படி மயக்கம் ஏன் வருகிறது? எனக்கும் அவனுக்கும் இந்த அறிவு மறைவு, இந்த அறியாமை ஏன் ஏற்படுகிறது?

ரு'ஷிருவாச ஜ்ஞாநமஸ்தி ஸமஸ்தஸ்ய ஜந்தோர்விஷயகோசரே । விஷயஶ்ச மஹாபாக யாதி சைவம் ப்ரு'தக் ப்ரு'தக்॥௮௧.

முனிவர் சொன்னார்: எல்லா உயிரினங்களுக்கும், அவர்களது அறிவாற்றலுக்குள் அறிவு இருக்கிறது; ஆனால், புலன்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாகவே தோன்றுகின்றன.

திவாந்தாஃ ப்ராணிநஃ கேசித்ராத்ராவந்தாஸ்ததாபரே । கேசித் திவா ததா ராத்ரௌ ப்ராணிநஸ்துல்யத்ரு'ஷ்டயஃ॥௮௧.

சில உயிரினங்கள் பகலில் பார்வையற்றவர்கள், சில இரவில் பார்வையற்றவர்கள்; சிலர் பகலும் இரவும் சமமாகப் பார்க்கிறார்கள்.