மார்கண்டேயபுராணம்

பிதுஃ பத்நீமமர்யாதம் யந்மாம் தர்ஜயஸே பதா । புவி தஸ்மாதயம் பதாஸ்தவாத்யைவ பதிஷ்யதி ॥ ௭௭.

நீ, தகப்பனின் மனைவியைக் காலால் மிரட்டுவது ஒழுக்கத்திற்கு விரோதம். அதனால், இன்று உன் கால் பூமியில் விழும்.

மார்கண்டேய உவாச இத்யாகர்ண்ய யமஃ ஶாபம் மாத்ரா தத்தம் பயாதுரஃ । அப்யேத்ய பிதரம் ப்ராஹ ப்ரணிபாதபுரஃ ஸரம் ॥ ௭௭.

மார்கண்டேயன் சொன்னான்: தாயார் சபித்ததை யமன் கேட்டு பயத்தில் அவன் தந்தையை அடைந்து, வணங்கி, கூறினான்.

யம உவாச தாதைதந்மஹதாஶ்சர்யம் ந த்ரு'ஷ்டமிதி கேநசித் । மாதா வாத்ஸல்யமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஶாபம் புத்ரே ப்ரயச்சதி ॥ ௭௭.

யமன் சொன்னான்: அப்பா, இது பெரிய ஆச்சரியம்; யாராலும் கேட்கப்படாதது. தாய், பாசத்தை விட்டுவிட்டு, மகனுக்கு சாபம் இடுகிறாள்.

யதா மநுர்மமாசஷ்டே நேயம் மதா ததா மம । விகுணேஷ்வபி புத்ரேஷு ந மாதா விகுணா பவேத் ॥ ௭௭.

மனு சொன்னதுபோல, நானும் அதையே நினைக்கிறேன்; மகன்கள் தவறு செய்தாலும், தாய் ஒருபோதும் குறைபட மாட்டாள்.

மார்கண்டேய உவாச யமஸ்யைதத்வசஃ ஶ்ருத்வா பகவாம்ஸ்திமிராபஹஃ । சாயாஸம்ஜ்ஞாம் ஸமாஹூய பப்ரச்ச க்வ கதேதி ஸா ॥ ௭௭.

மார்கண்டேயன் சொன்னான்: யமனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட புண்ணியவான், இருள் அகற்றுபவர், சாயையை அழைத்து, 'நீ எங்கே போனாய்?' என்று கேட்டார்.

ஸா சாஹ தநயா த்வஷ்டுரஹம் ஸம்ஜ்ஞா விபாவஸோ । பத்நீ தவ த்வயாபத்யாந்யேதாநி ஜநிதாநி மே ॥ ௭௭.

அவள் பதிலளித்தாள்: நான் த்வஷ்டாவின் மகள் சஞ்ச்ஞை, விவஸ்வானின் மனைவி; உன் இந்த பிள்ளைகள் என்னால் பிறந்தவர்கள்.

இத்தம் விவஸ்வதஃ ஸா து பஹுஶஃ ப்ரு'ச்சதோ யதா । நாசசக்ஷே ததஃ க்ருத்தோ பாஸ்வாம்ஸ்தாம் ஶப்துமுத்யதஃ ॥ ௭௭.

விவஸ்வான் பலமுறை கேட்டும், அவள் உண்மையை சொல்லவில்லை; அதனால் கோபமடைந்த பிரகாசமானவர், அவளைச் சபிக்க எண்ணினார்.

ததஃ ஸா கதயாமாஸ யதாவ்ரு'த்தம் விவஸ்வதஃ । விதிதார்தஶ்ச பகவாந் ஜகாம த்வஷ்டுராலயம் ॥ ௭௭.

பின்னர், அவள் நடந்ததை எல்லாம் விவஸ்வானிடம் சொன்னாள்; புண்ணியவான் உண்மை அறிந்து, த்வஷ்டாவின் இல்லத்திற்கு சென்றார்.

ததஃ ஸ பூஜயாமாஸ ததா த்ரைலோக்யபூஜிதம் । பாஸ்வந்தம் பரயா பக்த்யா நிஜகேஹமுபாகதம் ॥ ௭௭.

அப்போது, மூவுலகிலும் வணங்கப்படும் பிரகாசமானவர், த்வஷ்டா அவருடைய வீட்டிற்கு வந்தபோது, மிகுந்த பக்தியுடன் அவரை வணங்கினார்.

ஸம்ஜ்ஞாம் ப்ரு'ஷ்டஸ்ததா தஸ்மை கதயாமாஸ விஶ்வக்ரு'த் । ஆகதைவேஹ மே வேஶ்ம பவதஃ ப்ரேஷிதேதி வை ॥ ௭௭.

சஞ்ச்ஞையைப் பற்றி கேட்டபோது, உலகத்தை உருவாக்கிய விஸ்வகர்மா சொன்னார்: 'அவள் இங்கே என் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறாள், உங்கள் அனுப்புதலால்.'

திவாகரஃ ஸமாதிஸ்தோ வடவாரூபதாரிணீம் । தபஶ்சரந்தீம் தத்ரு'ஶே உத்தரேஷு குருஷ்வத ॥ ௭௭.

தியானத்தில் மூழ்கிய சூரியன், வடக்கு குருக்களிலே, குதிரை வடிவம் எடுத்துத் தவம் செய்கிற சஞ்ச்ஞையை கண்டார்.

ஸௌம்யமூர்திஃ ஶுபாகாரோ மம பர்தா பவேதிதி । அபிஸந்திஞ்ச தபஸோ புபுதேऽஸ்யா திவாகரஃ ॥ ௭௭.

'என் கணவர் இனிமையான உருவமும், நல்ல தோற்றமும் பெற வேண்டும்' என்ற எண்ணத்துடன் தவம் செய்கிறாள் என்பதை சூரியன் அறிந்தார்.

ஶாதநம் தேஜஸோ மேऽத்ய க்ரியதாமிதி பாஸ்கரஃ । தஞ்சாஹ விஶ்வகர்மாணம் ஸம்ஜ்ஞாயாஃ பிதரம் த்விஜ ॥ ௭௭.

'இன்று என் பிரகாசம் குறைக்கப்பட வேண்டும்' என்று பிரகாசமானவர், சஞ்ச்ஞையின் தந்தை விஸ்வகர்மாவிடம் கூறினார்.

ஸம்வத்ஸரப்ரமேஸ்தஸ்ய விஶ்வகர்மா கரவேஸ்ததஃ । தேஜஸஃ ஶாதநஞ்சக்ரே ஸ்தூயமாநஶ்ச தைவதைஃ ॥ ௭௭.

ஒரு வருட முயற்சிக்குப் பிறகு, தேவர்கள் புகழ்ந்த விஸ்வகர்மா, சூரியனின் ஒளியை குறைத்தார்.

மார்கண்டேய உவாச ஸாவர்ணிஃ ஸூர்யதநயோ யோ மநுஃ கத்யதேऽஷ்டமஃ । நிஶாமய ததுத்பத்திம் விஸ்தராத் கததோ மம॥௮௧.

மார்கண்டேயன் சொன்னான்: எட்டாவது மனுவாகிய, சூரியனின் மகன் சாவர்ணியின் பிறப்பை விரிவாக நான் சொல்வதை நீ கேள்.

மஹாமாயாநுபாவேந யதா மந்வந்தராதிபஃ । ஸ பபூவ மஹாபாகஃ ஸாவர்ணிஸ்தநயோ ரவேஃ॥௮௧.

மகாமாயையின் சக்தியால், சூரியனின் மகன் சாவர்ணி, அந்த மன்வந்தரத்தின் தலைவராக ஆனான்.

ஸ்வாரோசிஷேऽந்தரே பூர்வம் சைத்ரவம்ஶஸமுத்பவஃ । ஸுரதோ நாம ராஜாபூத் ஸமஸ்தே க்ஷிதிமண்டலே॥௮௧.

முந்தைய ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில், சைத்ர வம்சத்தில் பிறந்த சுரதன் என்ற மன்னன், பூமியிலெல்லாம் ஆட்சி செய்தான்.

தஸ்ய பாலயதஃ ஸம்யக் ப்ரஜாஃ புத்ராநிவௌரஸாந் । பபூவுஃ ஶத்ரவோ பூபாஃ கோலாவித்வம்ஸிநஸ்ததா॥௮௧.

அவன் தன் رعஜ்யத்தைத் தன் உடல் பிறந்த மகன்களைப் போலவே பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவனுக்கு எதிரிகள் தோன்றினர்; அவை அவனது வம்சத்தையும் ஆற்றலையும் அழித்த அரசர்களாக இருந்தனர்.

தஸ்ய தைரபவத் யுத்தமதிப்ரபலதண்டிநஃ । ந்யூநைரபி ஸ தைர்யுத்தே கோலாவித்வம்ஸிபிர்ஜிதஃ॥௮௧.

அந்த வம்சத்தை அழித்த அரசர்களோடு, பெரிய அதிகாரம் கொண்ட அவனுக்குப் போர் ஏற்பட்டது. அவர்கள் எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருந்தாலும், அந்தப் போரில் அவன் அவர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டான்.

ததஃ ஸ்வபுரமாயாதோ நிஜதேஶாதிபோऽபவத் । ஆக்ராந்தஃ ஸ மஹாபாகஸ்தைஸ்ததா ப்ரபலாரிபிஃ॥௮௧.

பின்னர், அவன் தன் நகரத்திற்கு திரும்பி, தன் நாட்டின் அரசனாக இருந்தான்; ஆனால் அந்த நேரத்தில், அவன் அந்த வலிமைமிக்க எதிரிகளால் முற்றிலும் சிக்கிக்கொண்டான்.

அமாத்யைர்பலிபிர்துஷ்டைர்துர்பலஸ்ய துராத்மபிஃ । கோஷோ பலஞ்சாபஹ்ரு'தம் தத்ராபி ஸ்வபுரே ததஃ॥௮௧.

அங்கு, அவன் நகரத்திலேயே, வலிமைமிக்க ஆனால் தீய அமைச்சர்களும், கெட்ட மனம் கொண்டவர்களும், அவன் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி, அவனது பொக்கிஷத்தையும் படையையும் பறித்தனர்.

ததோ ம்ரு'கயாவ்யாஜேந ஹ்ரு'தஸ்வாம்யஃ ஸ புபதிஃ । ஏகாகீ ஹயமாருஹ்ய ஜகாம கஹநம் வநம்॥௮௧.

பின்னர், வேட்டையாடும் பெயரில், அந்த அரசன் தன் ஆட்சி இழந்தவனாக, தனியாகக் குதிரை ஏறி, அடர்ந்த காடுக்குள் சென்றான்.

ஸ தத்ராஶ்ரமமத்ராக்ஷீத் த்விஜவர்யஸ்ய மேதஸஃ । ப்ரஶாந்தஶ்வாபதாகீர்ணம் முநிஶ்ஷ்யோபஶோபிதம்॥௮௧.

அங்கு, அவன் மேதஸு என்னும் சிறந்த முனிவரின் ஆசிரமத்தைப் பார்த்தான்; அது அமைதியுடன், காட்டு மிருகங்கள் இல்லாமல், அந்த முனிவரும் அவருடைய சீடர்களும் அழகுபடுத்தியதாக இருந்தது.

தஸ்தௌ கஞ்சித் ஸ காலஞ்ச முநிநா தேந ஸத்க்ரு'தஃ । இதஶ்சைதஶ்ச விசரம்ஸ்தஸ்மிந் முநிவராஶ்ரமே॥௮௧.

அவன் அங்கு சில காலம் தங்கி, அந்த முனிவரால் மரியாதை பெற்றான்; பின்னர், அந்த முனிவரின் ஆசிரமத்தில் இங்கும் அங்கும் சஞ்சரித்தான்.

ஸோऽசிந்தயத் ததா தத்ர மமத்வாக்ரு'ஷ்டசேதநஃ । மத்பூர்வைஃ பாலிதம் பூர்வம் மயா ஹீநம் புரம் ஹி தத் । மத்ப்ரு'த்யைஸ்தைரஸத்வ்ரு'த்தைர்தர்மதஃ பால்யதே ந வா॥௮௧.

அங்கு, பற்றால் மனம் ஈர்க்கப்பட்ட அவன், 'என் முன்னோர்களும் நானும் பாதுகாத்த நகரம் இப்போது என்னிடம் இல்லையே; என் ஊழியர்கள் கெட்ட நடத்தை உடையவர்கள், அவர்கள் அதை நியாயமாகப் பாதுகாக்கிறார்களா இல்லையா எனத் தெரியவில்லை' என்று சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

ந ஜாநே ஸ ப்ரதாநோ மே ஶூரஹஸ்தீ ஸதாமதஃ । மம வைரிவஶம் யாதஃ காந் போகாநுபலப்ஸ்யதே॥௮௧.

'என் பிரதான ஊழியர், வீரனும் எப்போதும் பெருமை கொண்ட யானை வீரனும், இப்போது என் எதிரிகளின் வசமாகி, ஏதேனும் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறாரா என எனக்குத் தெரியவில்லை.'

யே மமாநுகதா நித்யம் ப்ரஸாததநபோஜநைஃ । அநுவ்ரு'த்திம் த்ருவம் தேऽத்ய குர்வந்த்யந்யமஹீப்ரு'தாம்॥௮௧.

'எப்போதும் எனக்கு கீழ்ப்படிந்து, என் அருளும் செல்வமும் உணவும் பெற்றவர்கள், இப்போது நிச்சயம் வேறு அரசர்களுக்குச் சேவை செய்கிறார்கள்.'

அஸம்யக்வ்யயஶீலைஸ்தைஃ குர்வத்பிஃ ஸததம் வ்யயம் । ஸம்சிதஃ ஸோऽதிதுஃ கேந க்ஷயம் கோஶோ கமிஷ்யதி॥௮௧.

'அவர்கள் எப்போதும் வீணாகச் செலவு செய்து, முறையற்ற செலவுகளைச் செய்வதால், மிகுந்த சிரமத்துடன் சேர்த்த பொக்கிஷம் விரைவில் காலியாகிவிடும்.'

ஏதச்சாந்யச்ச ஸததம் சிந்தயாமாஸ பார்திவஃ । தத்ர விப்ராஶ்ரமாப்யாஸே வைஶ்யமேகம் ததர்ஶ ஸஃ॥௮௧.

அந்த அரசன் இவற்றையும் வேறு பல விஷயங்களையும் தொடர்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான்; அப்போது, அந்த முனிவரின் ஆசிரமம் அருகே ஒரு வணிகரை அவன் கண்டான்.