மார்கண்டேயபுராணம்

இஷ்டைர்தாரைஸ்ததா புத்ரைர்பந்துபிர்வா கதாசந । வியோகோ நாஸ்ய பவிதா ஶ்ரு'ண்வதஃ படதோऽபி வா ॥ ௭௨.

இதை கேட்பவனுக்கும், படிப்பவனுக்கும், விரும்பிய மனைவிகள், பிள்ளைகள், உறவினர்கள் ஆகியோரிடமிருந்து பிரிவே ஏற்படாது.

தஸ்ய மந்வந்தரம் ப்ரஹ்மந் ! வததோ மே நிஶாமய । ஶ்ரூயதாம் தத்ர யஶ்சேந்த்ரோ யே ச தேவாஸ்ததர்ஷயஃ ॥ ௭௨.

பிராமணா, அவன் மன்வந்தரத்தை நான் சொல்வதை கவனமாக கேள்; அப்போது யார் இந்திரனாக இருந்தான், யார் தேவர்கள், யார் முனிவர்கள் என்பதையும் கேள்.

மார்தண்ட ரஸ்யவேர்பார்யா தநயா விஶ்வகர்மணஃ । ஸம்ஜ்ஞா நாம மஹாபாக தஸ்யாம் பாநுரஜீஜநத் ॥ ௭௭.

மார்த்தாண்டன், ரஸி மற்றும் விஸ்வகர்மாவின் மகளான தன் மனைவி சஞ்ச்ஞை என்பவளுடன் வாழ்ந்தான்; அவளில் பானு பிறந்தான்.

மநும் ப்ரக்யாதயஶஸமநேகஜ்ஞாநபாரகம் । விவஸ்வதஃ ஸுதோ யஸ்மாத்தஸ்மாத்வைவஸ்வதஸ்து ஸஃ ॥ ௭௭.

பலவிதமான அறிவில் தேர்ந்தும், புகழ்பெற்றவனாகவும் இருந்த மனு, விவஸ்வானின் மகனாக பிறந்தான்; அதனால் அவனை வைவஸ்வதன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஸம்ஜ்ஞா ச ரவிணா த்ரு'ஷ்டா நிமீலயதி லோசநே । யதஸ்ததஃ ஸரோஷோர்ऽகஃ ஸம்ஜ்ஞாம் நிஷ்டுரமப்ரவீத் ॥ ௭௭.

சஞ்ச்ஞை, சூரியனை பார்த்தவுடன் கண்களை மூடினாள்; அதனால் கோபமடைந்த சூரியன், அவளிடம் கடுமையாகப் பேசினான்.

மயி த்ரு'ஷ்டே ஸதா யஸ்மாத்குருஷே நேத்ரஸம்யமம் । தஸ்மாஜ்ஜநிஷ்யஸே மூடே ப்ரஜாஸம்யமநம் யமம் ॥ ௭௭.

நீ எப்போதும் என்னை பார்த்தவுடன் கண்களை அடக்குகிறாய்; அதனால், அறிவில்லாதவளே, உயிர்களை அடக்கும் யமனை நீ பெற்றெடுப்பாய்.

மார்கண்டேய உவாச ததஃ ஸா சபலாம் த்ரு'ஷ்டிம் தேவீ சக்ரே பயாகுலா । விலோலிதத்ரு'ஶம் த்ரு'ஷ்ட்வா புநராஹ ச தாம் ரவிஃ ॥ ௭௭.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: அப்போது அந்த தேவி, பயத்தில் கண்களை அசைத்தாள்; அவளது கண்கள் நிலைநிலையில்லாமல் இருந்ததைப் பார்த்த சூரியன், மீண்டும் அவளிடம் பேசினான்.

யஸ்மாத்விலோலிதா த்ரு'ஷ்டிர்மயி த்ரு'ஷ்டே த்வயாதுநா । தஸ்மாத்விலோலாம் தநயாம் நதீம் த்வம் ப்ரஸவிஷ்யஸி ॥ ௭௭.

இப்போது என்னை பார்த்தபோது உன் பார்வை அசைந்ததால், நீ விலோலை என்ற பெயருடைய ஒரு ஆற்றை மகளாகப் பெறுவாய்.

மார்கண்டேய உவாச ததஸ்தஸ்யாந்து ஸம்ஜஜ்ஞே பர்த்ரு'ஶாபேந தேந வை । யமஶ்ச யமுநா சேயம் ப்ரக்யாதா ஸுமஹாநதீ ॥ ௭௭.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: பின்னர், கணவரின் சாபத்தால், சஞ்ச்ஞைக்கு யமனும், இந்த புகழ்பெற்ற பெரிய நதியான யமுனையும் பிறந்தார்கள்.

ஸாபி ஸம்ஜ்ஞா ரவேஸ்தேஜஃ ஸேஹே துஃ கேந பாமிநீ । அஸஹந்தீ ச ஸா தேஜஶ்சிந்தயாமாஸ வை ததா ॥ ௭௭.

அந்த ஒளிவாய்ந்த சஞ்ச்ஞை, சூரியனின் வெப்பத்தை மிகவும் சிரமமாகத் தாங்கினாள்; தாங்க முடியாமல், அவள் சிந்திக்கத் தொடங்கினாள்.

கிங்கரோமி க்வ கச்சாமி க்வ கதாயாஶ்ச நிர்வ்ரு'திஃ । பவேந்மம கதம் பர்தா கோபமர்கஶ்ச நைஷ்யதி ॥ ௭௭.

நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எங்கே போவேன்? எங்கே போனால் எனக்கு அமைதி கிடைக்கும்? என் கணவன், சூரியன், எனக்கு கோபப்படாமல் இருப்பது எப்படி?

இதி ஸம்சிந்த்ய பஹுதா ப்ரஜாபதிஸுதா ததா । பஹு மேநே மஹாபாகா பித்ரு'ஸம்ஶ்ரயமேவ ஸா ॥ ௭௭.

அந்த நேரத்தில், பலவிதமாக யோசித்த பிறகு, பிரஜாபதியின் மகள் ஆன அந்த மகிழ்ச்சியுள்ள பெண், தன் தந்தையின் பாதுகாப்பையே சிறந்ததாக எண்ணினாள்.

ததஃ பித்ரு'க்ரு'ஹே கந்தும் க்ரு'தபுத்திர்யஶஸ்விநீ । சாயாமயீமாத்மதநும் நிர்மமே தயிதாம் ரவேஃ ॥ ௭௭.

பின்னர், தந்தையின் இல்லத்திற்கு செல்ல முடிவெடுத்த அந்த புகழ்பெற்றவள், தன்னிலிருந்து ஒரு நிழல் உருவத்தை உருவாக்கினாள்; அது சூரியனுக்கு மிகவும் பிரியமானதாக இருந்தது.

தாஞ்சோவாச த்வயா வேஶ்மந்யத்ர பாநோர்யதா மயா । ததா ஸம்யகபத்யேஷு வர்திதவ்யம் யதா ரவௌ ॥ ௭௭.

அவள் அந்த நிழல் உருவத்திடம் சொன்னாள்: ‘நான் பானுவின் வீட்டில் எப்படி நடந்துகொண்டேனோ, அதுபோல நீயும் அவன் பிள்ளைகளிடம், சூரியனிடம் நடந்துகொள்வதைப் போல் ஒழுங்காக நடந்து கொள்.’

ப்ரு'ஷ்டயாபி ந வாச்யந்தே ததைதத்கமநம் மம । ஸைவாஸ்மி நாம ஸம்ஜ்ஞேதி வாச்யமேதத்ஸதா வசஃ ॥ ௭௭.

‘யாராவது உன்னிடம் என் பிரிவைப் பற்றி கேட்டாலும், அதைப் பற்றி எதுவும் சொல்லக்கூடாது; எப்போதும் “நான் சஞ்சை என்ற பெயருடையவள்” என்றே மட்டும் சொல்ல வேண்டும்.’

சாயஸம்ஜ்ஞோவாச ஆகேஶக்ரஹணாத்தேவி ! ஆஶாபாச்ச வசஸ்தவ । கரிஷ்யே கதயிஷ்யாமி வ்ரு'த்தந்து ஶாபகர்ஷணாத் ॥ ௭௭.

அந்த நிழல் உருவம் சொன்னாள்: ‘அம்மையே! நீங்கள் என் முடியைப் பிடித்து கட்டளையிட்டதாலும், உங்கள் வார்த்தையையும் நினைத்து, நான் சொன்னதைச் செய்வேன்; சாபம் வந்தால் உண்மையையும் சொல்வேன்.’

இத்யுக்தா ஸா ததா தேவீ ஜகாம பவநம் பிதுஃ । ததர்ஶ தத்ர த்வஷ்டாரம் தபஸா தூதகல்மஷம் ॥ ௭௭.

இவ்வாறு அந்த தேவியிடம் கூறப்பட்டபோது, அவள் தன் தந்தையின் வீட்டிற்கு சென்றாள்; அங்கு தவம் செய்து பாவம் தீர்ந்த த்வஷ்டாரை பார்த்தாள்.

பஹுமாநாச்ச தேநாபி பூஜிதா விஶ்வகர்மணா । தஸ்தௌ பித்ரு'க்ரு'ஹே ஸா து கஞ்சித்காலமநிந்திதா ॥ ௭௭.

அங்கே விஸ்வகர்மாவும் அவளை மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்றார்; அவள் தந்தையின் வீட்டில் சில காலம் குறை சொல்ல முடியாதவளாக இருந்தாள்.

ததஸ்தாம் ப்ராஹ சார்வங்கீ பிதா நாதிசிரோஷிதாம் । ஸ்துத்வா ச தநயாம் ப்ரேமபஹுமாநபுரஃ ஸரம் ॥ ௭௭.

பின்னர், அவள் நீண்ட நாட்கள் தங்காமல் இருப்பதைப் பார்த்த தந்தை, அழகான உடலமைப்புடைய தன் மகளை அன்பும் மரியாதையுடனும் புகழ்ந்து பேசினார்.

த்வாந்து மே பஶ்யதோ வத்ஸே திநாநி ஸுபஹூந்யபி । முஹூர்தார்தஸமாநி ஸ்யுஃ கிந்து தர்மோ விலுப்யதே ॥ ௭௭.

‘குழந்தையே, நான் உன்னை பல நாட்கள் பார்த்தாலும், அந்த நாட்கள் எனக்கு அரை கணம் போலவே தெரிகிறது; ஆனால் தர்மம் குறைகிறது.’

பாந்தவேஷு சிரம் வாஸோ நாரீணாம் ந யஶஸ்கரஃ । மநோரதோ பாந்தவாநாம் நார்யா பர்த்ரு'க்ரு'ஹே ஸ்திதிஃ ॥ ௭௭.

‘பெண்களுக்கு உறவினர்களிடம் நீண்ட நாட்கள் தங்குவது புகழுக்கு ஏதுவாகாது; உறவினர்கள் விரும்புவது, பெண் தன் கணவரின் வீட்டில் வாழ வேண்டும் என்பதே.’

ஸா த்வம் த்ரைலோக்யநாதேந பர்த்ரா ஸூர்யேண ஸங்கதா । பித்ரு'கேஹே சிரம் காலம் வஸ்தும் நார்ஹஸி புத்ரிகே ॥ ௭௭.

‘மூவுலகுக்கும் அதிபதியான சூரியனுடன் நீ இணைந்துள்ளாய்; எனவே, என் மகளே, நீ தந்தையின் வீட்டில் நீண்ட நாட்கள் தங்கக் கூடாது.’

ஸா த்வம் பர்த்ரு'க்ரு'ஹம் கச்ச துஷ்டோऽஹம் பூஜிதாஸி மே । புநராகமநம் கார்யம் தர்ஶநாய ஶுபே மம ॥ ௭௭.

‘ஆகவே, நீ கணவரின் வீட்டிற்குச் செல்; நான் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன், நீ என்னை மதித்தாய். ஆனால், எனக்கு மீண்டும் வந்து காண வேண்டும், சுபமே.’

மார்கண்டேய உவாச இத்யுக்தா ஸா ததா பித்ரா ததேத்யுக்த்வா ச ஸா முநே । ஸம்பூஜயித்வா பிதரம் ஜகாமாதோத்தராந் குரூந் ॥ ௭௭.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: இவ்வாறு தந்தை கூற, அவள் ‘அப்படியே’ என்று சம்மதித்து, தந்தையை மதித்து வணங்கி, வடக்கு குருக்கள் தேசத்திற்குச் சென்றாள்.

ஸூர்யதாபமநிச்சந்தீ தேஜஸஸ்தஸ்ய பிப்யதீ । தபஶ்சசார தத்ராபி வடவாரூபதாரிணீ ॥ ௭௭.

சூரியனின் வெப்பத்தை விரும்பாமல், அவன் ஒளியைக் கண்டு பயந்து, அங்கே குதிரை வடிவம் எடுத்துக் கொண்டு தவம் செய்தாள்.

ஸம்ஜ்ஞேயமிதி மந்வாநோ த்விதீயாயாமஹஸ்பதிஃ । ஜநயாமாஸ தநயௌ கந்யாஞ்சைகாம் மநோரமாம் ॥ ௭௭.

அவளை சஞ்சை என்றே நினைத்த சூரியன், இரண்டாவது மனைவியாக அவளிடம் இருந்து இரண்டு மகன்களையும் ஒரு அழகான மகளையும் பெற்றார்.

சாயாஸம்ஜ்ஞா த்வபத்யேஷு யதா ஸ்வேஷ்வதிவத்ஸலா । ததா ந ஸம்ஜ்ஞாகந்யாயாம் புத்ரயோஶ்சாந்வவர்தத ॥ ௭௭.

நிழல் உருவமான சாயை, தன் பிள்ளைகளிடம் மிகுந்த பாசம் காட்டினாள்; ஆனால் சஞ்சையின் மகளுக்கும் இரண்டு மகன்களுக்கும் அவ்வளவு அன்பு காட்டவில்லை.

லாலநாத்யுபபோகேஷு விஶேஷமநுவாஸரம் । மநுஸ்தத்க்ஷாந்தவாநஸ்ய யமஸ்தஸ்யா ந சக்ஷமே ॥ ௭௭.

அன்பும் அனுபவத்திலும், அவள் தினமும் வேறுபாடு காட்டினாள்; மனு பொறுமையுடன் சகித்தார், ஆனால் யமன் அதை சகிக்க முடியவில்லை.

தாடநாய ச வை கோபாத்பாதஸ்தேந ஸமுத்யதஃ । தஸ்யாஃ புநஃ க்ஷாந்திமதா ந து தேஹே நிபாதிதஃ ॥ ௭௭.

கோபத்தில், அவளை அடிக்க யமன் தனது காலை உயர்த்தினார்; ஆனால் அவள் பொறுமையுடன் இருந்ததால், அந்த கால் அவளது உடலில் விழ விடவில்லை.