மார்கண்டேயபுராணம்

தவ புத்ரோ மஹாவீர்யோ பவிஷ்யதி நராதிப । தஸ்மாப்ரதிஹதம் சக்ரமஸ்யாம் புவி பவிஷ்யதி ॥ ௭௨.

"அரசே! உன் மகன் மிகுந்த வீரம் கொண்டவனாக பிறப்பான்; அவனது ஆட்சி இந்த பூமியில் யாராலும் வெல்ல முடியாததாக இருக்கும்."

ஸர்வார்தஶாஸ்த்ரதத்த்வஜ்ஞோ தர்மாநுஷ்டாநதத்பரஃ । மந்வந்தரேஶ்வரோ தீமாந் ! பவிஷ்யதி ஸ வை மநுஃ ॥ ௭௨.

"அவன் எல்லா அறிவிலும் தேர்ந்தவன், தர்மத்தைச் செயல்படுத்தும் மனம் கொண்டவன்; புத்திசாலி அரசே! அவன் அந்த மன்வந்தரத்தின் தலைவராக, உண்மையில் மனுவாக இருப்பான்."

மார்கண்டேய உவாச இதி தத்வா வரம் தஸ்மை நாகராஜஸுதா ததஃ । ஸகீம் தாம் ஸம்பரிஷ்வஜ்ய பாதாலமகமந்முநே ॥ ௭௨.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: "இவ்வாறு அந்த நாகராஜாவின் மகள் அவனுக்கு வரம் அளித்து, தனது தோழியை அணைத்து, பாதாளத்திற்குத் திரும்பினாள், முனிவரே."

தத்ர தஸ்ய தயா ஸார்தம் ரமதஃ ப்ரு'திவீபதேஃ । ஜகாம காலஃ ஸுமஹாந் ப்ரஜாஃ பாலயதஸ்ததா ॥ ௭௨.

அங்கே அந்த மன்னன் தன் மனைவியுடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தபோது, நீண்ட நாட்கள் கழிந்தன; அவன் தன் رعயைகளை பாதுகாத்தான்.

ததஃ ஸ தஸ்யாந்தநயோ ஜஜ்ஞே ராஜ்ஞோ மஹாத்மநஃ । பௌர்ணமாஸ்யாம் யதா காந்தஶ்சந்த்ரஃ ஸம்பூர்ணமண்டலஃ ॥ ௭௨.

பின்னர் அந்த மகான்மையுள்ள அரசனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்; பௌர்ணமி இரவில் முழுமையாக பிரகாசிக்கும் சந்திரனைப் போல் அழகாகவும் நிறைவாகவும் அவன் தோன்றினான்.

தஸ்மிந் ஜாதே முதம் ப்ராபுஃ ப்ரஜாஃ ஸர்வா மஹாத்மநி । தேவதுந்துபயோ நேதுஃ புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிஃ பபாத ச ॥ ௭௨.

அந்த மகான் பிறந்தபோது, எல்லா رعயைகளும் மகிழ்ந்தனர்; தெய்வீகமான பறை ஓசைகள் கேட்டன, மலர்களும் மழையாக பொழிந்தன.

தஸ்ய த்ரு'ஷ்ட்வா வபுஃ காந்தம் பவிஷ்யம் ஶீலமேவ ச । ஔத்தமஶ்சேதி முநயோ நாம சக்ருஃ ஸமாகதாஃ ॥ ௭௨.

அவனுடைய அழகான உருவத்தையும், நல்ல எதிர்காலத்தையும், நல்லொழுக்கத்தையும் பார்த்த முனிவர்கள் கூடி, அவனுக்கு 'உத்தமன்' என்று பெயர் வைத்தார்கள்.

ஜாதோऽயமுத்தமே வம்ஶே தத்ர காலே ததோத்தமே । உத்தமாவயவஸ்தேந ஔத்தமோऽயம் பவிஷ்யதி ॥ ௭௨.

அந்த சிறந்த வம்சத்திலும், நல்ல நேரத்திலும், சிறந்த உறுப்புகளுடன் பிறந்தவனாக, அவன் 'உத்தமன்' என்று அழைக்கப்படுவான்.

மார்கண்டேய உவாச உத்தமஸ்ய ஸுதஃ ஸோऽத நாம்நா க்யாதஸ்ததௌத்தமஃ । மநுராஸீத்தத்ப்ரபாவோ பாகுரே ஶ்ரூயதாம் மம ॥ ௭௨.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: உத்தமனுக்கு பிறந்த மகன், 'உத்தமன்' என்ற பெயரில் புகழ்பெற்றவன், மனுவாக ஆனான்; பாகுரி, அவன் மகிமையை என்னிடம் இருந்து கேள்.

உத்தமாக்யாநமகிலம் ஜந்ம சைவோத்தமஸ்ய ச । நித்யம் ஶ்ரு'ணோதி வித்வேஷம் ஸ கதாசிந்ந கச்சதி ॥ ௭௨.

உத்தமனின் முழு வரலாறையும் பிறப்பையும் எப்போதும் கேட்பவன், ஒருபோதும் பகைமைக்கு ஆளாக மாட்டான்.

இஷ்டைர்தாரைஸ்ததா புத்ரைர்பந்துபிர்வா கதாசந । வியோகோ நாஸ்ய பவிதா ஶ்ரு'ண்வதஃ படதோऽபி வா ॥ ௭௨.

இதை கேட்பவனுக்கும், படிப்பவனுக்கும், விரும்பிய மனைவிகள், பிள்ளைகள், உறவினர்கள் ஆகியோரிடமிருந்து பிரிவே ஏற்படாது.

தஸ்ய மந்வந்தரம் ப்ரஹ்மந் ! வததோ மே நிஶாமய । ஶ்ரூயதாம் தத்ர யஶ்சேந்த்ரோ யே ச தேவாஸ்ததர்ஷயஃ ॥ ௭௨.

பிராமணா, அவன் மன்வந்தரத்தை நான் சொல்வதை கவனமாக கேள்; அப்போது யார் இந்திரனாக இருந்தான், யார் தேவர்கள், யார் முனிவர்கள் என்பதையும் கேள்.

மார்தண்ட ரஸ்யவேர்பார்யா தநயா விஶ்வகர்மணஃ । ஸம்ஜ்ஞா நாம மஹாபாக தஸ்யாம் பாநுரஜீஜநத் ॥ ௭௭.

மார்த்தாண்டன், ரஸி மற்றும் விஸ்வகர்மாவின் மகளான தன் மனைவி சஞ்ச்ஞை என்பவளுடன் வாழ்ந்தான்; அவளில் பானு பிறந்தான்.

மநும் ப்ரக்யாதயஶஸமநேகஜ்ஞாநபாரகம் । விவஸ்வதஃ ஸுதோ யஸ்மாத்தஸ்மாத்வைவஸ்வதஸ்து ஸஃ ॥ ௭௭.

பலவிதமான அறிவில் தேர்ந்தும், புகழ்பெற்றவனாகவும் இருந்த மனு, விவஸ்வானின் மகனாக பிறந்தான்; அதனால் அவனை வைவஸ்வதன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஸம்ஜ்ஞா ச ரவிணா த்ரு'ஷ்டா நிமீலயதி லோசநே । யதஸ்ததஃ ஸரோஷோர்ऽகஃ ஸம்ஜ்ஞாம் நிஷ்டுரமப்ரவீத் ॥ ௭௭.

சஞ்ச்ஞை, சூரியனை பார்த்தவுடன் கண்களை மூடினாள்; அதனால் கோபமடைந்த சூரியன், அவளிடம் கடுமையாகப் பேசினான்.

மயி த்ரு'ஷ்டே ஸதா யஸ்மாத்குருஷே நேத்ரஸம்யமம் । தஸ்மாஜ்ஜநிஷ்யஸே மூடே ப்ரஜாஸம்யமநம் யமம் ॥ ௭௭.

நீ எப்போதும் என்னை பார்த்தவுடன் கண்களை அடக்குகிறாய்; அதனால், அறிவில்லாதவளே, உயிர்களை அடக்கும் யமனை நீ பெற்றெடுப்பாய்.

மார்கண்டேய உவாச ததஃ ஸா சபலாம் த்ரு'ஷ்டிம் தேவீ சக்ரே பயாகுலா । விலோலிதத்ரு'ஶம் த்ரு'ஷ்ட்வா புநராஹ ச தாம் ரவிஃ ॥ ௭௭.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: அப்போது அந்த தேவி, பயத்தில் கண்களை அசைத்தாள்; அவளது கண்கள் நிலைநிலையில்லாமல் இருந்ததைப் பார்த்த சூரியன், மீண்டும் அவளிடம் பேசினான்.

யஸ்மாத்விலோலிதா த்ரு'ஷ்டிர்மயி த்ரு'ஷ்டே த்வயாதுநா । தஸ்மாத்விலோலாம் தநயாம் நதீம் த்வம் ப்ரஸவிஷ்யஸி ॥ ௭௭.

இப்போது என்னை பார்த்தபோது உன் பார்வை அசைந்ததால், நீ விலோலை என்ற பெயருடைய ஒரு ஆற்றை மகளாகப் பெறுவாய்.

மார்கண்டேய உவாச ததஸ்தஸ்யாந்து ஸம்ஜஜ்ஞே பர்த்ரு'ஶாபேந தேந வை । யமஶ்ச யமுநா சேயம் ப்ரக்யாதா ஸுமஹாநதீ ॥ ௭௭.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: பின்னர், கணவரின் சாபத்தால், சஞ்ச்ஞைக்கு யமனும், இந்த புகழ்பெற்ற பெரிய நதியான யமுனையும் பிறந்தார்கள்.

ஸாபி ஸம்ஜ்ஞா ரவேஸ்தேஜஃ ஸேஹே துஃ கேந பாமிநீ । அஸஹந்தீ ச ஸா தேஜஶ்சிந்தயாமாஸ வை ததா ॥ ௭௭.

அந்த ஒளிவாய்ந்த சஞ்ச்ஞை, சூரியனின் வெப்பத்தை மிகவும் சிரமமாகத் தாங்கினாள்; தாங்க முடியாமல், அவள் சிந்திக்கத் தொடங்கினாள்.

கிங்கரோமி க்வ கச்சாமி க்வ கதாயாஶ்ச நிர்வ்ரு'திஃ । பவேந்மம கதம் பர்தா கோபமர்கஶ்ச நைஷ்யதி ॥ ௭௭.

நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எங்கே போவேன்? எங்கே போனால் எனக்கு அமைதி கிடைக்கும்? என் கணவன், சூரியன், எனக்கு கோபப்படாமல் இருப்பது எப்படி?

இதி ஸம்சிந்த்ய பஹுதா ப்ரஜாபதிஸுதா ததா । பஹு மேநே மஹாபாகா பித்ரு'ஸம்ஶ்ரயமேவ ஸா ॥ ௭௭.

அந்த நேரத்தில், பலவிதமாக யோசித்த பிறகு, பிரஜாபதியின் மகள் ஆன அந்த மகிழ்ச்சியுள்ள பெண், தன் தந்தையின் பாதுகாப்பையே சிறந்ததாக எண்ணினாள்.

ததஃ பித்ரு'க்ரு'ஹே கந்தும் க்ரு'தபுத்திர்யஶஸ்விநீ । சாயாமயீமாத்மதநும் நிர்மமே தயிதாம் ரவேஃ ॥ ௭௭.

பின்னர், தந்தையின் இல்லத்திற்கு செல்ல முடிவெடுத்த அந்த புகழ்பெற்றவள், தன்னிலிருந்து ஒரு நிழல் உருவத்தை உருவாக்கினாள்; அது சூரியனுக்கு மிகவும் பிரியமானதாக இருந்தது.

தாஞ்சோவாச த்வயா வேஶ்மந்யத்ர பாநோர்யதா மயா । ததா ஸம்யகபத்யேஷு வர்திதவ்யம் யதா ரவௌ ॥ ௭௭.

அவள் அந்த நிழல் உருவத்திடம் சொன்னாள்: ‘நான் பானுவின் வீட்டில் எப்படி நடந்துகொண்டேனோ, அதுபோல நீயும் அவன் பிள்ளைகளிடம், சூரியனிடம் நடந்துகொள்வதைப் போல் ஒழுங்காக நடந்து கொள்.’

ப்ரு'ஷ்டயாபி ந வாச்யந்தே ததைதத்கமநம் மம । ஸைவாஸ்மி நாம ஸம்ஜ்ஞேதி வாச்யமேதத்ஸதா வசஃ ॥ ௭௭.

‘யாராவது உன்னிடம் என் பிரிவைப் பற்றி கேட்டாலும், அதைப் பற்றி எதுவும் சொல்லக்கூடாது; எப்போதும் “நான் சஞ்சை என்ற பெயருடையவள்” என்றே மட்டும் சொல்ல வேண்டும்.’

சாயஸம்ஜ்ஞோவாச ஆகேஶக்ரஹணாத்தேவி ! ஆஶாபாச்ச வசஸ்தவ । கரிஷ்யே கதயிஷ்யாமி வ்ரு'த்தந்து ஶாபகர்ஷணாத் ॥ ௭௭.

அந்த நிழல் உருவம் சொன்னாள்: ‘அம்மையே! நீங்கள் என் முடியைப் பிடித்து கட்டளையிட்டதாலும், உங்கள் வார்த்தையையும் நினைத்து, நான் சொன்னதைச் செய்வேன்; சாபம் வந்தால் உண்மையையும் சொல்வேன்.’

இத்யுக்தா ஸா ததா தேவீ ஜகாம பவநம் பிதுஃ । ததர்ஶ தத்ர த்வஷ்டாரம் தபஸா தூதகல்மஷம் ॥ ௭௭.

இவ்வாறு அந்த தேவியிடம் கூறப்பட்டபோது, அவள் தன் தந்தையின் வீட்டிற்கு சென்றாள்; அங்கு தவம் செய்து பாவம் தீர்ந்த த்வஷ்டாரை பார்த்தாள்.

பஹுமாநாச்ச தேநாபி பூஜிதா விஶ்வகர்மணா । தஸ்தௌ பித்ரு'க்ரு'ஹே ஸா து கஞ்சித்காலமநிந்திதா ॥ ௭௭.

அங்கே விஸ்வகர்மாவும் அவளை மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்றார்; அவள் தந்தையின் வீட்டில் சில காலம் குறை சொல்ல முடியாதவளாக இருந்தாள்.

ததஸ்தாம் ப்ராஹ சார்வங்கீ பிதா நாதிசிரோஷிதாம் । ஸ்துத்வா ச தநயாம் ப்ரேமபஹுமாநபுரஃ ஸரம் ॥ ௭௭.

பின்னர், அவள் நீண்ட நாட்கள் தங்காமல் இருப்பதைப் பார்த்த தந்தை, அழகான உடலமைப்புடைய தன் மகளை அன்பும் மரியாதையுடனும் புகழ்ந்து பேசினார்.