மார்கண்டேயபுராணம்

நயாஸ்மாநபி ராஜர்ஷே யதி தர்மமவேக்ஷஸே । முஹூர்தம் திஷ்ட ராஜேந்த்ர பவதோ முகபங்கஜம்॥௭.

ராஜரிஷியே, நீ தர்மத்தை பார்ப்பவராக இருந்தால், எங்களையும் அழைத்துச் செல். ராஜேந்திரா, ஒரு கணம் நின்று, உன் முகத்தைப் பார்க்க அனுமதி தாராய்.

பிபாமோ நேத்ரப்ரமரைஃ கதா த்ரக்ஷ்யாமஹே புநஃ । யஸ்ய ப்ரயாதஸ்ய புரோ யாந்தி ப்ரு'ஷ்டே ச பார்திவாஃ॥௭.

நாங்கள் கண்கள் தேனீ போல உன் முகத்தை ரசிக்க விரும்புகிறோம்; மீண்டும் எப்போது உன்னைப் பார்க்கப்போகிறோம்? போகும் அரசனை முன்னும் பின்னும் மக்கள் பின்பற்றுகிறார்கள்.

தஸ்யாநுயாதி பார்யேயம் க்ரு'ஹீத்வா பாலகம் ஸுதம் । யஸ்ய ப்ரு'த்யாஃ ப்ரயாதஸ்ய யாந்தயக்ரே குஞ்ஜசரஸ்திதாஃ॥௭.

அவன் மனைவி, தங்கள் பிள்ளையைத் தூக்கிக்கொண்டு, அவனைப் பின்தொடர்கிறாள்; அவன் சேவகர்கள், அரசன் செல்லும் வழியில், யானைகள் போல் முன்னே சென்று நிற்கிறார்கள்.

ஸ ஏஷ பத்ப்யாம் ராஜேந்த்ரோ ஹரிஶ்சந்த்ரோऽத்ய கச்சதி । ஹா ராஜந் ஸுகுமாரம் தே ஸுப்ரு ஸுத்வசமுந்நஸம்॥௭.

இந்த ஹரிச்சந்திரன் இன்று காலால் நடக்கிறான்; ஐயோ, அரசனே, உன் மென்மையான தோல் கொண்ட அழகான புருவம் உடைய பிள்ளை உன்னுடன் நடக்கிறான்.

பதி பாம்ஶுபரிக்லிஷ்டம் முகம் கீத்ரு'க்பவிஷ்யதி । திஷ்ட திஷ்ட ந்ரு'பஶ்ரேஷ்ட ஸ்வதர்மமநுபாலய॥௭.

வழியில் தூசால் முகம் எப்படியாகும்? நின்றுவா, நின்றுவா, ராஜாக்களில் சிறந்தவரே, உன் தர்மத்தை காப்பாற்று.

ஆந்ரு'ஶம்ஸ்யம் பரோ தர்மஃ க்ஷத்ரியாணாம் விஶேஷதஃ । கிம் தாரைஃ கிம் ஸுதைர்நாத தநைர்தாந்யைரதாபி வா॥௭.

கருணைதான் க்ஷத்திரியர்களுக்கு மிக உயர்ந்த தர்மம். மனைவியும், பிள்ளைகளும், செல்வமும், தான்யமும் எதற்கு, ஐயா?

ஸர்வமேதத் பரித்யஜ்ய சாயாபூதா வயம் தவ । ஹாநாத ஹா மஹாராஜ ஹா ஸ்வாமிந் கிம் ஜஹாஸி நஃ॥௭.

இவை எல்லாம் விட்டு, நாங்கள் உன் நிழலாகி விட்டோம். ஐயோ, மகாராஜா, ஐயோ, எங்கள் ஆண்டவரே, எங்களை ஏன் விட்டு போகிறீர்?

யத்ர த்வம் தத்ர ஹி வயம் தத் ஸுகம் யத்ர வை பவாந் । நகரம் தத்பவாந் யத்ர ஸ ஸ்வர்கோ யத்ர நோ ந்ரு'பஃ॥௭.

நீ எங்கு இருக்கிறாயோ, அங்கே நாங்களும் இருப்போம்; நீ வாழும் இடமே நமக்கு சந்தோஷம் தரும். நீ வசிக்கும் ஊரே நமக்கு நகரம், எங்கும் எங்கள் அரசர் இருப்பாரோ, அதுவே சொர்க்கம்.

இதி பௌரவசஃ ஶ்ருத்வா ராஜா ஶோகபரிப்லுதஃ । அதிஷ்டத் ஸ ததா மார்கே தேஷாமேவாநுகம்பயா॥௭.

பட்டண மக்கள் இவ்வாறு கூறியதை கேட்ட அரசன், மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தவாறு, அவர்களுக்காக இரக்கத்துடன் அந்த வழியில் தங்கினான்.

விஶ்வாமித்ரோऽபி தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பௌரவாக்யாகுலீக்ரு'தம் । ரோஷமர்ஷவிவ்ரு'த்தாக்ஷஃ ஸமாகம்ய வசோऽப்ரவீத்॥௭.

அந்த அரசன் மக்கள் சொன்ன வார்த்தைகளால் கலங்கியதை பார்த்த விஸ்வாமித்ரர், கோபமும் வெறுப்பும் நிறைந்த கண்களுடன் அருகில் வந்து பேசினார்.

திக் த்வாம் துஷ்டஸமாசாரமந்ரு'தம் ஜிஹ்மபாஷணம் । மம ராஜ்யம் ச தத்வா யஃ புநஃ ப்ராக்ரஷ்டுமிச்சஸி॥௭.

அட, தீய பழக்கமுள்ளவரே, பொய் பேசுகிறவரே, உனக்கு வெட்கமில்லையா? எனது ராஜ்யத்தை கொடுத்து வைத்துவிட்டு, மீண்டும் அதை எடுத்து கொள்ள விரும்புகிறாயே!

இத்யுக்தஃ பருஷம் தேந கச்சாமீதி ஸவேபதுஃ । ப்ருவந்நேவம் யயௌ ஶீக்ரமாகர்ஷந் தயிதாம் கரே॥௭.

அவன் இப்படிப் படு கடுமையாக கூறியதும், நடுங்கியவாறு 'நான் போகிறேன்' என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் பிரியமானவளை கையில் பிடித்துக்கொண்டு விரைவாக அங்கிருந்து சென்றான்.

கர்ஷதஸ்தாம் ததோ பார்யாம் ஸுகுமாரீம் ஶ்ரமாதுராம் । ஸஹஸா தண்டகாஷ்டேந தாடயாமாஸ கௌஶிகஃ॥௭.

அவன் தன் மென்மையான மனைவியை, அவளுக்கு மிகவும் சோர்வாக இருந்தபோதும் இழுத்துக்கொண்டே போனபோது, கவுசிகர் திடீரென ஒரு கட்டையால் அவளை அடித்தார்.

தாம் ததா தாடிதாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹரிஶ்சந்த்ரோ மஹீபதிஃ । கச்சாமீத்யாஹ துஃ கார்தோ நாந்யத் கிஞ்சிதுதாஹரத்॥௭.

அவளை அப்படியே அடிக்கப்பட்டதை பார்த்த அரசன் ஹரிச்சந்திரன், துயரத்தில் மூழ்கி, 'நான் போகிறேன்' என்று மட்டுமே கூறி, வேறு எதையும் பேசவில்லை.

அத விஶ்வே ததா தேவாஃ பஞ்ச ப்ராஹுஃ க்ரு'பாலவஃ । விஶ்வாமித்ரஃ ஸுபாபோऽயம் லோகாந் காந் ஸமவாப்ஸ்யதி॥௭.

அப்போது அந்த ஐந்து அருளுள்ள தேவர்கள், 'இவ்வளவு பாவம் செய்த விஸ்வாமித்ரர் எவ்வாறு உலகங்களை அடைவார்?' என்று பேசினர்.

யேநாயாம் யஜ்வநாம் ஶ்ரேஷ்டஃ ஸ்வராஜ்யாதவரோபிதஃ । கஸ்ய வா ஶ்ரத்தயா பூதம் ஸுதம் ஸோமம் மஹாத்வரே । பீத்வா வயம் ப்ரயாஸ்யாமோ முதம் மந்த்ரபுரஃ ஸரம்॥௭.

யார் காரணமாக யாகங்களில் சிறந்தவரானவர் தன் ராஜ்யத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டாரோ, யாருடைய பக்தியால் நாம் பெரிய யாகத்தில் தூய சோமத்தை அருந்தி, மந்திரங்களுடன் மகிழ்ச்சியுடன் போக முடியும்?

; பக்ஷிண ஊசுஃ இதி தேஷாம் வசஃ ஶ்ருத்வா கௌஶிகோऽதிருஷாந்விதஃ । ஶஶாப தாந் மநுஷ்யத்வம் ஸர்வே யூயமவாப்ஸ்யத॥௭.

அவர்கள் சொன்னதை கேட்ட கவுசிகர் மிகுந்த கோபத்தில், 'நீங்கள் அனைவரும் மனிதராக பிறப்பீர்கள்' என்று சபித்தார்.

ப்ரஸாதிதஶ்ச தைஃ ப்ராஹ புநரேவ மஹாமுநிஃ. மாநுஷத்வேऽபி பவதாம் பவித்ரீ நைவ ஸந்ததிஃ॥௭.

அவர்கள் சமாதானப்படுத்தியபோது, அந்த மகாமுனிவர் மீண்டும், 'மனிதராகப் பிறந்தாலும், உங்களுக்கு சந்ததி இருக்காது' என்று கூறினார்.

ந தாரஸம்க்ரஹஶ்சைவ பவிதா ந ச மத்ஸரஃ । காமக்ரோதவிநிர்முக்தா பவிஷ்யத ஸுராஃ புநஃ॥௭.

உங்களுக்கு மனைவி சேர்க்கை இருக்காது, பொறாமையும் இருக்காது; ஆசை, கோபம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, மீண்டும் தேவர்களாகப் பிறப்பீர்கள்.

ததோऽவதேருரம்ஶைஃ ஸ்வைர்தேவாஸ்தே குருவேஶ்மநி । த்ரௌபதீகர்பஸம்பூதாஃ பஞ்ச வை பாண்டுநந்தநாஃ॥௭.

பின்னர் அந்த தேவர்கள் தங்கள் அம்சங்களால் குருவின் இல்லத்தில் அவதரித்து, திரௌபதியின் கருவில் இருந்து ஐந்து பாண்டவர்கள் பிறந்தார்கள்.

ஏதஸ்மாத் காரணாத் பஞ்ச பாண்டவேயா மஹாரதாஃ । ந தாரஸம்க்ரஹம் ப்ராப்தாஃ ஶாபாத் தஸ்ய மஹாமுநேஃ॥௭.

இந்த காரணத்தினால், அந்த ஐந்து வீரமான பாண்டவர்கள், அந்த மகாமுனிவரின் சாபத்தால் மனைவி சேர்க்கை எடுக்கவில்லை.

ஏதத்தே ஸர்வமாக்யாதம் பாண்டவேயகதாஶ்ரயம் । ப்ரஶ்நம் சதுஷ்டயம் கீதம் கிமந்யச்ச்ரோதுமிச்சஸி॥௭.

இவ்வாறு பாண்டவர்கள் பற்றிய கதையின் ஆதாரத்தையும், நான்கு கேள்விகளையும் நான் கூறிவிட்டேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

ஜைமிநிருவாச பவத்பிரிதமாக்யாதம் யதாப்ரஶ்நமநுக்ரமாத் । மஹத் கௌதூஹலம் மேऽஸ்தி ஹரிஶ்சந்த்ர கதாம் ப்ரதி॥௮.

ஜைமினி சொன்னார்: நீங்கள் என் கேள்விகளுக்கு ஒவ்வொன்றாக முறையாக விளக்கி கூறினீர்கள். ஹரிச்சந்திரர் கதையைப் பற்றி எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உள்ளது.

அஹோ மஹாத்மநா தேந ப்ராப்தம் க்ரு'ச்ச்ரமநுத்தமம் । கச்சித் ஸுகமநுப்ராப்தம் தாத்ரு'கேவ த்விஜோத்தமாஃ॥௮.

அந்த மகாத்மா மிகுந்த துன்பங்களை அனுபவித்தார். இறுதியில் அவர் நன்மை அடைந்தாரா, உங்களுள் சிறந்த பிராமணர்களே?

; பக்ஷிண ஊசுஃ விஶ்வாமித்ரவசஃ ஶ்ருத்வா ஸ ராஜா ப்ரயயௌ ஶநைஃ । ஶைவ்யயாநுகதோ துஃ கீ பார்யயா பலாபுத்ரயா॥௮.

விஸ்வாமித்ரர் சொன்னதை கேட்ட அரசன், துயரத்தில் மூழ்கிய தன் மனைவி சைவ்யையும், மகன் ரோஹிதனையும் உடன் கொண்டு மெதுவாகப் புறப்பட்டார்.

ஸ கத்வா வஸுதாபாலோ திவ்யாம் வாராணஸீம் புரீம் । நைஷா மநுஷ்யபோக்யேதி ஶூலபாணேஃ பரிக்ரஹஃ॥௮.

மண்ணின் அரசன் சென்று, தெய்வீகமான வாராணசி நகரை அடைந்தான். அந்த ஊர் மனிதர்களுக்காக அல்ல; அது சூலபாணி என்பவரால் காக்கப்படுகிறது.

ஜகாம பத்ப்யாம் துஃ கார்தஃ ஸஹ பத்ந்யாநுகூலயா । புரீப்ரவேஶே தத்ரு'ஶே விஶ்வாமித்ரமுபஸ்திதம்॥௮.

துயரத்தில் ஆழ்ந்த அரசன், தன் அன்பான மனைவியுடன் கால்நடையாக அங்கு சென்றான்; நகரத்தில் நுழையும்போது, விஶ்வாமித்திரர் அங்கு இருப்பதைப் பார்த்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸமநுப்ராப்தம் விநயாவநதோऽபவத் । ப்ராஹ சைவாஞ்ஜலிம் க்ரு'த்வா ஹரிஶ்சந்த்ரோ மஹாமுநிம்॥௮.

அவரை வந்ததைப் பார்த்த அரசன் பணிவுடன் தலைகுனிந்து நின்றான்; அஞ்சலி செய்து, ஹரிச்சந்திரன் அந்த மகா முனிவரிடம் பேசினான்.

இமே ப்ராணாஃ ஸுதஶ்சாயமியம் பத்நீ முநே ! மம । யேந தே க்ரு'த்யமஸ்த்யாஶு தத்க்ரு'ஹாணார்க்யமுத்தமம்॥௮.

முனிவரே, இங்கே என் உயிரும், என் மகனும், என் மனைவியும் இருக்கிறார்கள். உமக்கு என்ன தேவைப்பட்டாலும், அதனை உச்சமான அர்ப்பணையாக உடனே ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.