மார்கண்டேயபுராணம்

पायात् स वः सकलकल्मषभेददक्षः क्षीरोदकुक्षिफणिभोगनिविष्टमूर्तिः । श्वासावधूतसलिलोत्कणिकाकरालः सिन्धुः प्रनृत्यमिव यस्य करोति सङ्गात्॥मंगल

எல்லா பாவங்களையும் நீக்க வல்லவனாக, பாற்கடலில் ஆதிசேஷனின் மீது தங்கியிருக்கும் வடிவமாக, அவன் மூச்சால் அலைகள் கொந்தளிப்பதால், அந்தக் கடல் அவன் அருகில் ஆடுவது போல தோன்றும் அந்த பரமன் உங்களைப் பாதுகாக்கட்டும்.

नारायणं समस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्॥मंगल

நாராயணனை, உயர்ந்த மனிதனை, நரனை, சரஸ்வதியை, வியாசரை நினைத்து வணங்கி, பிறகு 'ஜெயம்' என்று கூற வேண்டும்.

त्रिदशानां यथा विष्णुर्द्विपदां ब्राह्मणो यथा । भूषणानाञ्च सर्वेषां यथा चूडामणिर्वरः॥१.

எப்படி விஷ்ணு தேவர்களில் முதன்மை, மனிதர்களில் பிராமணன் சிறந்தவன், ஆபரணங்களில் முடி மணியாய் உயர்ந்தது போல,

यथायुधानां कुलिशमिन्द्रियाणां यथा मनः । तथेह सर्वशास्त्रणां महाभारतमुत्तमम्॥१.

அப்படியே ஆயுதங்களில் வஜ்ரம், இంద్రியங்களில் மனம் சிறந்தது போல, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் மகாபாரதம் மிக உயர்ந்தது.

अत्रार्थश्चैव धर्मश्च कामो मोक्षश्च वर्ण्यते । परस्परानुबन्धाश्च सानुबन्धाश्च ते पृथक्॥१.

இங்கே அர்த்தம், தர்மம், காமம், மோக்ஷம் ஆகிய வாழ்க்கையின் நான்கு குறிக்கோளும், அவற்றின் தொடர்பும் தனித்தன்மையும் விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன.

धर्मशास्त्रमिदं श्रेष्ठमर्थशास्त्रमिदं परम् । कामशास्त्रमिदं चाग्र्यं मोक्षशास्त्रं तथोत्तमम्॥१.

இது தர்மத்திற்கு சிறந்த நூல், அர்த்தத்திற்கு உயர்ந்த நூல், காமத்திற்கு மிகச் சிறந்த நூல், மோக்ஷத்திற்கு தலைசிறந்த நூல்.

चतुराश्रमधर्माणामाचारस्थितिसाधनम् । प्रोक्तमेतन्महाभाग वेदव्यासेन धीमता॥१.

நான்கு ஆசிரமங்களுக்கான நடத்தை மற்றும் நிலைத்திருக்கும் முறைகள், இந்த மகாபாக்யத்தில் புத்திசாலியான வியாசரால் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

तथा तात कृतं ह्येतद् व्यासेनोदारकर्मणा । यथा व्याप्तं महाशास्त्रं विरोधैर्नाभिभूयते॥१.

அப்படியே, தந்தையே, உயர்ந்த செயல்கள் கொண்ட வியாசர் இதைச் செய்தார்; இந்தப் பெரிய சாஸ்திரம் எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியதால், எந்த எதிர்ப்பாலும் அதைக் குலைக்க முடியாது.

व्यासवाक्यजलौघेन कुतर्कतरुहारिणा । वेदशैलावतीर्णेन नीरजस्का मही कृता॥१.

வியாசரின் வார்த்தைகள், வேதமலையில் இருந்து இறங்கும் வெள்ளம் போல, தவறான வாதங்களை வேரோடு பிடுங்கி, பூமியை அழுக்கில்லாததாக மாற்றின.

कलशब्दमहाहंसं माख्यानपराम्बुजम् । कथाविस्तीर्णसलिलं कार्ष्ण वेदमहाह्रदम्॥१.

கலசங்களின் ஓசை பெரிய அன்னமாக, கதைகளின் தாமரை மலராக, விரிந்த கதை நீராக, கிருஷ்ணபுத்திரனுக்குச் சொந்தமானது இந்த வேதப் பெருங்குளம்.

तदिदं भारताख्यानं बह्विर्थं श्रुतिविस्तरम् । तत्त्वतो ज्ञातुकामोऽहं भगवंस्त्वामुपस्थितः॥१.

எனவே, பல அர்த்தங்களும், பரந்த பொருளும் கொண்ட இந்த பாரதக் கதையை அதன் உண்மையான சாரத்துடன் அறிய விரும்பி, பகவானே, உம்மை அடைந்துள்ளேன்.

कस्मान्मानुषतां प्राप्तो निर्गुणोऽपि जनार्दनः । वासुदेवो जगत्सूति-स्थिति-संयमकारणम्॥१.

எந்த காரணத்தால், எல்லா குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஜனார்த்தனன், இந்த உலகத்தை உருவாக்கும், காப்பாற்றும், அழிக்கும் காரணமான வாசுதேவன், மனிதராக பிறந்தான்?

कस्माच्च पाण्डुपुत्त्राणामेका सा द्रुपदात्मजा । पञ्चानां महीषी कृष्णा ह्यत्र नः संशयो महान्॥१.

பாண்டுவின் ஐந்து மகன்களுக்கும் ஒரே மனைவியாக திருபதரின் மகள் கிருஷ்ணை ஏன் இருந்தாள்? இதில் எங்களுக்கு பெரிய சந்தேகம் உள்ளது.

भेषजं ब्रह्महत्याया बलदेवो महाबलः । तीर्थयात्राप्रसङ्गेन कस्माच्चक्रे हलायुधः॥१.

பிரம்மஹத்தி பாவத்தை போக்க, பலம் மிகுந்த பலதேவன் ஏன் தன் கோலை எடுத்துக்கொண்டு தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்டான்?

कथञ्च द्रौपदेयास्तेऽकृतदारा महारथाः । पाण्डुनाथा महात्मानो वधमापुरनाथवत्॥१.

மனைவியில்லாத த்ரௌபதியின் மகன்கள், பெரும் வீரர்கள், பாண்டுவின் மகான்மார்கள், பாதுகாப்பில்லாதவர்கள் போல, எவ்வாறு மரணத்தை அடைந்தார்கள்?

एतत्सर्वं विस्तरशो ममाख्यातुमिहार्हसि । भवन्तो मूढबुद्धीनामवबोधकराः सदा॥१.

இவை எல்லாவற்றையும் விரிவாக எனக்கு விளக்க வேண்டும்; ஏனெனில், நீங்கள் எப்போதும் குழப்பமடைந்தவர்களுக்கு அறிவைத் தருபவர்கள்.

इति तस्य वचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो माहमुनिः । दशाष्टदोषरहितो वक्तुं समुपचक्रमे॥१.

இவ்வாறு அவன் சொன்னதை கேட்ட மார்கண்டேயர், பெரிய முனிவர், பத்து எட்டுப் பிழைகளிலும்கூட இல்லாதவர், பேசத் தொடங்கினார்.

मार्कण्डेय उवाच क्रियाकालोऽयमस्माकं समप्राप्तो मुनिसत्तम । विस्तरे चापि वक्तव्ये नैष कालः प्रशस्यते॥१.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: முனிவரே, இப்போது நமக்கு கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. ஆனால் விரிவாகப் பேசுவதற்கு இது சரியான தருணம் அல்ல.

ये तु वक्ष्यन्ति वक्ष्येऽद्य तानहं जैमिने तव । तथा च नष्टसन्देहं त्वां करिष्यन्ति पक्षिणः॥१.

இன்று யார் பேசப்போகிறார்கள் என்பதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன், ஜைமினி. அந்தப் பறவைகள் உன் சந்தேகங்களைத் தீர்க்கும்.

पिङ्गाक्षश्च विबोधश्च सुपुत्त्रः सुमुखस्तथा । द्रोणपुत्राः खगश्रेष्ठास्तत्त्वज्ञाः शास्त्रचिन्तकाः॥१.

பிங்காக்ஷன், விபோதன், சுபுத்திரன், சுமுகன்—இவர்கள் எல்லாம் திரோணனின் மகன்கள்; பறவைகளில் சிறந்தவர்கள், உண்மையை அறிந்தவர்கள், சாஸ்திரங்களை ஆராய்பவர்கள்.

वेदशास्त्रार्थविज्ञाने येषामव्याहता मतिः । विन्ध्यकन्दरमध्यस्थास्तानुपास्य च पृच्छ च॥१.

வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் பற்றிய அர்த்தத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளும் புத்திசாலிகள் அவர்கள். அவர்கள் விந்திய மலையின் குகைகளில் வசிக்கிறார்கள்; அவர்களை அணுகி, உன் கேள்விகளை கேள்.

एवमुक्तस्तदा तेन मार्कण्डेयेन धीमता । प्रत्युवाचर्षिशार्दूलो विस्मयोत्फुल्ललोचनः॥१.

அப்போது அந்த அறிவுள்ள மார்கண்டேயர் இவ்வாறு கூறியதும், முனிவர்களில் சிறந்தவர் ஆச்சரியத்துடன் கண்கள் பெரிதாகி பதிலளித்தார்.

जैमिनिरुवाच अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन् खगवागिव मानुषी । यत् पक्षिणस्ते विज्ञानमापुरत्यन्तदुर्लभम्॥१.

ஜைமினி சொன்னார்: பிரம்மனே, இது மிக அதிசயமானது! பறவைகளின் பேச்சு மனிதர்களைப் போலவும், அவர்கள் பெற்றுள்ள அறிவு மிகவும் அரிதானதாகவும் உள்ளது.

तिर्यग्योन्यां यदि भवस्तेषां ज्ञानं कुतोऽभवत् । कथञ्च द्रोणतनयाः प्रोच्यन्ते ते पतत्रिणः॥१.

அவர்கள் விலங்குகளாகப் பிறந்திருக்க, அவர்களுக்கு அந்த அறிவு எப்படிப் பிறந்தது? மேலும், திரோணனின் மகன்கள் எப்படிப் பறவைகளாக அழைக்கப்படுகிறார்கள்?

कश्च द्रोणः प्रविख्यातो यस्य पुत्रचतुष्टयम् । जातं गुणवतां तेषां धर्मज्ञानं महात्मनाम्॥१.

அந்த புகழ்பெற்ற திரோணன் யார்? அவருடைய நால்வரும் நல்ல பண்பும் தர்ம அறிவும் கொண்ட மகான்கள் என்று ஏன் அழைக்கப்படுகிறார்கள்?

मार्कण्डेय उवाच शृणुष्वावहितो भूत्वा यद्वृत्तं नन्दने पुरा । शक्रस्याप्यसरसां चैव नारदस्य च सङ्गमे॥१.

மார்கண்டேயர் சொன்னார்: நீ கவனமாகக் கேள்; நந்தன வனத்தில், சக்ரன் மற்றும் நாரதர் சந்தித்த இடத்தில் நடந்ததை நான் சொல்கிறேன்.

नारदो नन्दनेऽपश्यत् पुंश्चलीगणमध्यगम् । शक्रं सुराधिराजानं तन्मुखासक्तलोचनम्॥१.

நாரதர் நந்தன வனத்தில், பெண்கள் கூட்டத்திலிருந்த தேவர்களின் ராஜா சக்ரனை, அவருடைய பார்வை அந்த பெண்களின் முகத்தில் உறுதியாய் நிலைத்திருந்ததைப் பார்த்தார்.

स तेनर्षिवरिष्ठेन दृष्टमात्रः शचीपतिः । समुत्तस्थौ स्वकं चास्मै ददावासनमादरात्॥१.

அந்த முனிவரை சக்ரன் பார்த்தவுடன், உடனே எழுந்து, மரியாதையுடன் தன் இருக்கையை அவருக்குக் கொடுத்தான்.

तं दृष्ट्वा बलवृत्रघ्नमुत्थितं त्रिदशाङ्गनाः । प्रणेमुस्ताश्च देवर्षि विनयावनताः स्थिताः॥१.

வலிமைமிக்க வ்ருத்ரனை அழித்த சக்ரன் எழுந்ததைப் பார்த்து, தேவ பெண்கள் அவருக்கும், அந்த முனிவருக்கும் பணிவுடன் வணங்கி நின்றார்கள்.