மார்கண்டேயபுராணம்

அப்போது ஹரிச்சந்திரன் விஸ்வாமித்திரரை நோக்கி, “பெரியவரே, இப்போது இந்த ராஜ்யத்தை உங்களுக்கு எல்லா தடைகளும் நீங்கியபடி வழங்கி விட்டேன். இப்போது, பிரம்மனே, எனக்கு உடலில் இருக்கும் இந்த மூன்று உறுப்புகள் மட்டுமே மீதமுள்ளன,” என்றார். விஸ்வாமித்திரர் பதிலளித்தார்: “அப்படியே இருந்தாலும், எனக்கு யாகதானம் வழங்க வேண்டும். குறிப்பாக, பிராமணர்களுக்கு தானம் வழங்கப்படாதால் தீங்கு நேரிடும் என்று உறுதியாக கூறப்பட்டுள்ளது.” “ராஜசூய யாகத்தில் பிராமணர்கள் திருப்தியடையும் வரை, அரசர் தானம் வழங்க வேண்டும்,” என்று மேலும் கூறினார். “நீங்கள் முன்பு வாக்குறுதி அளித்தீர்கள்: தானம் வழங்க வேண்டும், பகைவருடன் போராட வேண்டும், துன்புறும் மக்களை காக்க வேண்டும் என்று. அதை மறக்கக் கூடாது.” ஹரிச்சந்திரன் தாழ்மையுடன், “பெரியவரே, இப்போது எனக்கு எதுவும் இல்லை. ஆனால், உரிய காலத்தில் உங்களுக்கு தருகிறேன். என் மனநிலை உண்மையாய் இருப்பதை கருதி தயவு செய்யுங்கள்,” என்று வேண்டினார். விஸ்வாமித்திரர் கடுமையாக, “நீ எவ்வளவு காலம் காத்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்லு, மனிதர்களுக்குள் சிறந்தவரே? விரைவில் பதில் கூறு, இல்லையெனில் என் சாபத்தின் நெருப்பு உன்னை விழுங்கும்,” என்றார். அதற்கு ஹரிச்சந்திரன், “முனிவரே, ஒரு மாதத்திற்குள் உங்களுக்கு யாகதனத்தை வழங்குவேன். இப்போது எனக்குச் செல்வம் இல்லை; தயவுசெய்து எனக்கு அவகாசம் வழங்க வேண்டும்,” என்று பணிவுடன் கூறினார். விஸ்வாமித்திரர், “போ, போ, அரசர்களில் சிறந்தவரே, உன் தர்மத்தை காப்பாற்று. உன் பாதை நன்மை பெறட்டும், எந்த தடையும் உனக்கு நேராமல் இருக்கட்டும்,” என்று அனுமதி வழங்கினார். அப்போது பறவைகள் கூறின: “அனுமதி பெற்ற ஹரிச்சந்திரன், பூமியின் அதிபதி, நகரத்தை விட்டு சென்றார்; அவருடைய அன்புக்குரிய மனைவி, வழக்கமாக பாதையில் நடக்காதவளாக இருந்தும், அவருடன் நடந்தாள்.” அந்த மகா அரசன் தனது மனைவி, மகனுடன் நகரத்தை விட்டு வெளியேறுவதை பார்த்து, நகர மக்கள் அழுதார்கள்; அரசனைத் தொடர்ந்து வந்தவர்களும் துயரத்துடன் கூக்குரலிட்டார்கள். “ஐயோ, எங்களை எதற்காக விட்டுச் செல்கிறீர்கள்? எப்போதும் துன்பத்திலும் வேதனையிலும் இருக்கும் எங்களை? தர்மத்திற்கு உழைக்கும் அரசரே, எங்களுக்கு எப்போதும் அருள்புரிந்தவரே!” “நீங்கள் தர்மத்தை மதிப்பீர்கள் என்றால், எங்களையும் அழைத்துச் செல்லுங்கள், ராஜரிஷியே! ஒரு கணம் காத்திருங்கள், அரசே, உங்கள் தாமரை போன்ற முகத்தை ஒருமுறை பார்த்துவிடட்டும்.” “நாங்கள் தேனீபோல் உங்கள் முகத்தைப் பார்ப்பதில் இன்புறுகிறோம்; மறுபடியும் எப்போது உங்களை காண்போம்? நகரத்திலிருந்து செல்லும் அரசனை முன்னும் பின்னும் மக்கள் சூழ்ந்தனர்.” “அவரது மனைவி, தங்களது சிறிய மகனைக் கொண்டு அவரைப் பின்தொடர்ந்தாள்; அரசனின் சேவகர்கள், யானைகளைப் போல், அவருக்கு முன்னே நடந்தனர்.” “இந்த ஹரிச்சந்திரன் இப்போது நடந்து செல்கிறார்; ஐயோ, அரசே, உங்கள் மென்மையான தோல் கொண்ட, அழகான புருவம் கொண்ட மகன் உங்களுடன் நடக்கிறார்.” “அவன் முகம், இந்தப் பாதையில் தூசியில் மூடப்பட்டு என்ன ஆகும்? நின்று விடுங்கள், அரசர்களில் சிறந்தவரே, உங்கள் தர்மத்தை காப்பாற்றுங்கள்.” “கருணையே உயர்ந்த தர்மம், குறிப்பாக க்ஷத்திரியருக்கு. மனைவிகள், மகன்கள், செல்வம், தானியங்கள்—இவை எல்லாம் என்ன?” “இவை அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, நாங்கள் உங்கள் நிழலாக இருக்கிறோம். ஐயோ, மகா அரசே, ஐயோ, எங்கள் தலைவரே, எங்களை விட்டுச் செல்கிறீர்கள் ஏன்?” “நீங்கள் எங்கு இருக்கிறீர்களோ, அங்கே நாங்களும் இருக்கிறோம்; நீங்கள் வசிக்கும் இடம்தான் எங்களுக்கு சுகம்; நீங்கள் வாழும் இடம்தான் நகர், எங்கள் அரசன் இருக்கும் இடம்தான் சொர்க்கம்.” இந்த நகர மக்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன், பெரும் துயரத்தில் ஆழ்ந்து, அவர்களுக்காக கருணையுடன் வழியில் நின்றார். அவரை மக்களின் வார்த்தைகள் கலங்க வைத்ததைப் பார்த்த விஸ்வாமித்திரர், கோபமும் ஆத்திரமும் நிறைந்த கண்களுடன் அருகில் வந்து பேசினார். “அவமானம் உனக்கு! தீய நடத்தை கொண்டவனே, பொய் மற்றும் வளைந்த வார்த்தைகள் பேசுகிறாய்! எனக்கு ராஜ்யத்தை வழங்கிவிட்டு, இப்போது அதை மீண்டும் பெற விரும்புகிறாயா?” இவ்வாறு கடுமையாக கூறப்பட்ட ஹரிச்சந்திரன் நடுங்கி, “நான் போகிறேன்,” என்று கூறி, விரைந்து தனது அன்பு மனைவியின் கையை பிடித்துக்கொண்டு புறப்பட்டார். அவர் தன் மென்மையான மனைவியை, மிகுந்த சோர்வால் இழுத்துச் செல்லும் போது, கவிஷிகன் (விஸ்வாமித்திரர்) திடீரென ஒரு கட்டையால் அவளை அடித்தார். அவள் இவ்வாறு அடிக்கப்படுவதைப் பார்த்த அரசன் ஹரிச்சந்திரன், மிகுந்த துயரத்தால் சோர்ந்து, “நான் போகிறேன்,” என்று மட்டுமே கூறினார். அப்போது ஐந்து கருணைமிக்க தேவர்கள், “இவ்வளவு பாவம் செய்த விஸ்வாமித்திரர் எந்த உலகங்களை அடைவார்?” என்று பேசினார்கள். “யாரால் இந்த சிறந்த யாகக்காரர் தன் ராஜ்யத்தை இழந்தார்? யாருடைய விசுவாசத்தால் நாங்கள் மகா யாகத்தில் தூய சோமரசத்தை அருந்தி, மந்திரங்களால் வழிநடத்தப்பட்டு சந்தோஷமாக புறப்படுவோம்?” அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட கவிஷிகன், மிகுந்த கோபத்தில், “நீங்கள் அனைவரும் மனித பிறவி பெறுவீர்கள்,” என்று சாபம் கூறினார். பின்னர் அவர்கள் சமாதானம் செய்தபோது, அந்த மகா முனிவர் மீண்டும் கூறினார்: “மனித பிறவியில் இருந்தும், உங்களுக்கு பிள்ளைகள் இருக்காது. மனைவிகளை ஏற்க முடியாது; பொறாமையும், ஆசையும், கோபமும் இல்லாமல், நீங்கள் மீண்டும் தேவர்களாக மாறுவீர்கள்.” பின்னர் அந்த ஐந்து தேவர்கள் தாங்கள் விரும்பிய பாகத்துடன் குருவின் இல்லத்தில் பிறந்தார்கள்; திரௌபதியின் கருவில் பாண்டுவின் ஐந்து மகன்களாக அவதரித்தார்கள். அதனால்தான், அந்த ஐந்து வீரமான பாண்டவர்கள், அந்த மகா முனிவரின் சாபத்தால், தனித்தனியாக மனைவிகளை ஏற்கவில்லை. “இவ்வாறு, பாண்டவர்கள் சம்பந்தப்பட்ட கதையின் ஆதாரத்தை, நானும் நான்கு விதமான கேள்விகளையும் உங்களுக்கு சொன்னேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?” என்று கூறினார். ஜைமினி பதில் கூறினார்: “நீங்கள் எல்லாவற்றையும் என் கேள்விகளுக்கேற்ப வரிசையாக விவரித்தீர்கள். ஹரிச்சந்திரர் சம்பந்தமான கதையில் எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது.” “அந்த மகாத்மா கடும் துன்பங்களை அனுபவித்தார். இறுதியில் அவர் சுகம் பெற்றாரா, த்விஜர்களில் சிறந்தவரே?” விஸ்வாமித்திரரின் வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரிச்சந்திரன், மெதுவாக நகரத்தை விட்டு புறப்பட்டார்; அவருடன் துயரத்தில் மூழ்கிய மனைவி சைவ்யா மற்றும் மகன் ரோஹிதா சென்றனர். பூமியின் அதிபதி, இறுதியில், தெய்வீகமான காசி நகரை அடைந்தார்; அது மனிதர்களுக்கான அனுபவத்திற்கு அல்ல, ஏனெனில் அது திரிசூலதாரி சிவனின் பாதுகாப்பில் உள்ளது. துயரத்தில் ஆழ்ந்த அவர், தனது அன்பு மனைவியுடன் கால்நடையாக அங்கு சென்றார்; நகரத்தில் நுழைந்தபோது, விஸ்வாமித்திரரைக் கண்டார். அவரை வந்ததைப் பார்த்த விஸ்வாமித்திரர், தாழ்மையுடன், மரியாதையுடன் இருந்தார்; ஹரிச்சந்திரன், கைகள் கூப்பி, அந்த மகா முனிவரிடம் கூறினார்: “முனிவரே, இங்கே என் உயிரும், என் மகனும், இந்த மனைவியும் இருக்கிறார்கள்; உங்களுக்குத் தேவையானதை எதுவாக இருந்தாலும், உடனே ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; இது என் உயர்ந்த தானம்.