மார்கண்டேயபுராணம்

முன்னோர் காலத்தில், மரத்தின் கிளைகள் பல்வேறு திசைகளில் வளைந்து, சில கிளைகள் உயர்ந்து, சில கீழே சாய்ந்திருப்பதைப் போலவே, அவர்கள் தங்கும் இடங்களின் கட்டமைப்பையும் பலவிதமாக அமைத்தனர். அந்தக் காலத்தில், விருப்பம் கொடுக்கும் மரங்களின் கிளைகள் வீடுகளுக்கான கட்டடக் கட்டங்களாக மாறின; அவை வீட்டின் கட்டமைப்பில் முக்கிய பங்காற்றின. ஆனால், விருப்ப மரங்களும் அவற்றின் தேனும் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டதால், அவர்கள் வாழ்வாதாரத்தைப் பற்றி யோசிக்கத் தொடங்கினர். இரட்டையாக்கப்பட்ட பொருள்கள் அழிக்கப்பட்ட பின்னர், அவர்கள் துன்பத்தில் சிக்கி, தாகமும் பசியும் அவர்களை மிகவும் வாட்டியது. இவ்வாறு துன்பமுற்ற அந்த மக்கள், திரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில், கடுமையான முயற்சியின் மூலம் மீண்டும் வாழ்வை அடைந்தனர். மற்ற வாழ்வாதார வழிகள் தோல்வியுற்றபோது, அவர்களுக்கு அதிகமான மழை பெய்தது. அந்த மழையினால், தாழ்வான பகுதிகளில் நீர் தேங்கி, ஓடைகள், கால்வாய்கள் உருவாகின. நதிகள் பெருக்கெடுத்து ஓடின; இதற்கு முன்பு பூமியில் சிறிதளவு வந்திருந்த நீர், இப்போது பெருகியது. அந்த மழையாலும், பூமி மற்றும் நீர் ஒன்றிணைந்து, பண்ணிசெய்யப்படாதும், விதையிடப்படாதும், நான்கு வகையான தாவரங்கள் தோன்றின. பூவும் பழமும் காலத்திற்கு ஏற்ப தரும் மரங்களும் கொடிகளும் பிறந்தன; இவ்வாறு தாவரங்கள் முதன்முதலில் திரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில் தோன்றின. அந்த தாவரங்களின் மூலம் திரேதா யுகத்தில் மக்கள் வாழ்ந்தனர். ஆனால், அப்போது திடீரென ஆசை மற்றும் பேராசை அவர்களிடம் எழுந்தது. அதன் விளைவாக, அவர்கள் தங்கள் சக்திக்கும் நீதிக்கும் ஏற்ப, நதிகள், நிலங்கள், மலைகள், மரங்கள், கொடிகள், மூலிகைகள் ஆகியவற்றை தனிப்பட்ட முறையில் தங்களுக்காகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். அந்த குற்றத்தினால், மூலிகைகள் அவர்களது கண்முன்னே மறைந்தன; பல மூலிகைகள் ஒரே நேரத்தில் அழிந்தன. இவ்வாறு மூலிகைகள் இல்லாமல் போனபோது, மக்கள் குழப்பமடைந்து, மீண்டும் பசியால் வாடி, உன்னதமான பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர். அப்போது, பூமி முழுமையாக நுகரப்பட்டதை உணர்ந்த பிரம்மா, பரிசுத்தமான பெரும் சக்தியுடன், சுமேரு மலையை ஒரு கன்றாக மாற்றி, பூமியை பால் பாய்ச்சினார். அந்த நேரத்தில், பூமி பால் பாய்ச்சப்பட்டபோது, பல விதமான தானியங்கள் பூமியின் மேற்பரப்பில் தோன்றின; அவை பண்ணிசெய்யப்படாதும், இயற்கையாகவும் மீண்டும் உருவானவை. பழம் தரும் மூலிகைகள் பதினேழு வகை என குறிப்பிடப்படுகின்றன: அரிசி, வரகு, கோதுமை, சோளம், எள், ப்ரியங்கு, உதார, கொரடுஷ, சினக, மாஷ, முட்க, மசுர, நிஷ்பவ, குலத்தக, அதக, சனக ஆகியவை இதில் அடங்கும். இவை பழங்காலத்தில் இருந்த பண்ணிசெய்யும் மூலிகைகள். இன்னும், பண்ணிசெய்யும் மற்றும் இயற்கையாக வளரும் மூலிகைகள் பதினான்கு வகை: அரிசி, வரகு, கோதுமை, சோளம், எள், ப்ரியங்கு, குலத்தா, சியாமக, நிவார, யத்தில, கவேதுக, குருவிந்த, மார்கடக, வேணுயவ ஆகியவை குறிப்பிடப்படுகின்றன. அந்த மூலிகைகள் மறுபடியும் முளைக்காதபோது, அவற்றின் வளர்ச்சிக்காக, வேளாண்மை என்னும் முறையை பிரம்மா உருவாக்கினார். சுயம்புவான பிரம்மா, கைகளின் திறமை மற்றும் செயல்களை மக்களுக்கு அருளினார்; அதிலிருந்து விதை இடும் மற்றும் பண்ணிசெய்யும் தாவரங்கள் தோன்றின. வேளாண்மை இவ்வாறு நிலைபெற்றபோது, இறைவன், அவற்றிற்கு நியாயமும், தனித்தன்மையும் ஏற்ப, சரியான எல்லைகளை அமைத்தார். தர்மத்தைப் பாதுகாப்பவர்களுக்காக, அனைத்து உலகங்களிலும், அனைத்து வகுப்பினருக்கும், அவரவர் தர்மம் மற்றும் செல்வத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் வகையில், அவரவர் கடமைகளை நிர்ணயித்தார். பிராமணர்கள் யாக யஜ்ஞங்கள் செய்வதற்கான இடம் ப்ரஜாபதி என நினைவுகூரப்படுகிறது; போரில் பின்வாங்காத க்ஷத்திரியர்களுக்கான இடம் இந்திரன் எனப்படுகிறது. தங்களது தர்மத்தைப் போற்றும் வைஷ்யர்களுக்கு மருதின் இடம்; சேவை செய்யும் சுத்ரர்களுக்கு கந்தர்வனின் இடம். எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் தூய ப்ரம்மசாரிகளுக்கான இடம், ஆசானுடன் வாழும் இடமாக நினைக்கப்படுகிறது. ஏழு முனிவர்களுக்கான இடம், வனவாசிகளுக்கான இடமாகவும், ப்ரஜாபதிக்கான இடம் குடும்பஸ்தர்களுக்காகவும், பிரம்மாவின் இருப்பிடம் சந்நியாசிகளுக்காகவும், அமரமான இடம் யோகிகளுக்காகவும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. சூரிய ஒளியில் படுக்கைகள் இருக்கும்போது, எப்போதும் அங்கு நெருப்பும் நீரும் இருக்கும்போது, சூரியனின் கதிர்களால் விளக்குகள் ஏற்கப்பட்டு, வீட்டில் லக்ஷ்மி தங்கும் போது, அத்தகைய வீடு உங்களுக்கானது அல்ல. சந்தனத் தெளிவும், வீணையின் இசையும், கண்ணாடிகளும், தேனும் நெய்யும், வெண்கல பாத்திரங்கள் வைக்கப்பட்ட இடமும் உங்களுக்கான இல்லம் அல்ல. முள்ளுள்ள மரங்கள், பீன்ஸ் கொடிகள், மறுமணம் செய்த மனைவி, புற்று இருப்பது—அங்கேயே யக்ஷா, உனது வாசஸ்தலம். ஒரு வீட்டில் ஐந்து ஆண்கள், மூன்று பெண்கள், அதே அளவு மாடுகள், இருட்டும் குச்சிகளும் இருந்தால், அங்கு நீ தங்கலாம். ஒரு ஆடு, இரண்டு செம்மறி ஆடுகள், மூன்று மாடுகள், ஐந்து எருமைகள், ஆறு குதிரைகள், ஏழு யானைகள் உள்ள வீட்டை—யக்ஷா, விரைவில் காலி செய்யும். உரிகள், அரிவாள்கள், கூடை, பாத்திரங்கள் வீசப்பட்டிருக்கும் இடமும் உனது தங்கும் இடம். பெண்கள் உலக்கை, உலக்கைமேல் வாய்வைக்கும்போது, அத்துடன் அத்தி மரம், கழிவுகள், சலசலப்பும் இருக்கும் இடம்—யக்ஷா, அது உனக்குப் பயனுள்ளதாகும். சமைக்கப்பட்ட அல்லது சமைக்கப்படாத தானியங்கள் வீட்டில் காலால் மிதிக்கப்படும்போது, வேத நூல்கள் அவமதிக்கப்படும்போது, அங்கு நீ விருப்பப்படி சுற்றலாம். சமையல் பாத்திரத்தில் அல்லது கரண்டியின் முனையில் தீ வைக்கப்படும் வீடு, அதுவே உனது முழுமையான வாசஸ்தலம். மனித எலும்புகள் வீட்டில் இருக்கும்போது, இறந்தவர்கள் இரவு பகல் அங்கேயே இருப்பது—யக்ஷா, அங்கேயே நீயும் பிற பூதங்களும் தங்கலாம். உணவு மற்றும் நீர் தங்களது குடும்பத்தினருக்கும், ஒரே குலத்தினருக்கும், பங்குபற்றுபவர்களுக்கும் வழங்காமல் சாப்பிடுபவர்கள்—அவர்களிடையே நீ தங்க வேண்டும். தாமரை, தாமரைத் தண்டு இல்லாத இடம், நறுமணமிக்க பசு மற்றும் புல் மட்டும் உண்ணும் பசு இல்லாத இடம், பைரவனும், வ்ருஷபனும் இருக்கும் இடம்—அந்த வீட்டை விட்டு நீ வெளியேற வேண்டும். இவ்வாறு, அந்தப் பழங்காலத்தில், மக்கள் வாழ்வில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், பசியும் ஆசையும், தவறுகளும், அதனால் ஏற்பட்ட துன்பமும், இறைவனின் அருளால் வந்த தீர்வும், வேளாண்மை மற்றும் தர்ம ஒழுங்குகளும், மனித வாழ்வின் ஒழுங்கும் அமைக்கப்பட்டன.