மார்கண்டேயபுராணம்

முனிவரர்களில் சிறந்தவரே, பிரஹ்மாவின் ஆயுளில் ஒரு பரார்த்தம் கடந்தது. அந்த பரார்த்தத்தின் முடிவில், பன்முகமாய் புகழ்பெற்ற பெரும் காலபாகம், பத்ம கல்பம் நிகழ்ந்தது. இப்போது நடைபெறும் இரண்டாம் பரார்த்தத்தில், முதல் கல்பம் வராக கல்பம் எனக் கணிக்கப்படுகிறது. பிரஹ்மாவின் உருவம் தெரியாதது; அவருடைய இரவின் முடிவில், அவர் விழித்தெழும் பொழுது, ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் படைப்புகள் தோன்றுகின்றன. மதிலோடு அகழியில்லாத குடியிருப்புகள் 'கர்வட' என அழைக்கப்படுகின்றன. அதோடு, கிளை நகரங்கள், அமைச்சரின் ஆளுமை கொண்ட பகுதிகள், மற்றும் உடன்பிறப்பாளர்களால் நிர்வகிக்கப்படும் நிலங்களும் உள்ளன. வளமான விவசாய உழைப்பால் வாழும், சுத்ரர்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும், வயல்கள் மற்றும் பயனுள்ள நிலங்களுக்கிடையில் அமைந்துள்ள குடியிருப்புகள் 'கிராமம்' எனப்படுகின்றன. நகரம் முதலானவற்றைத் தவிர, குறிப்பிட்ட நோக்கத்துக்காக மக்கள் அமைக்கும் எந்தவொரு குடியிருப்பும் மனிதர்களின் வாசஸ்தலமாக கருதப்படுகிறது. ஒருவன் பெரும்பாலும் கட்டுப்பாடில்லாதவன், வலிமை உள்ளவன், மற்றவர்களின் நிலங்களில் வயல்களில்லாமல் சுற்றும் பொழுது, அவன் 'ட்ரமீ' என கிராமத்தில் அழைக்கப்படுகிறான்; அவன் அரசனின் அருளால் பாதுகாப்பு பெறுகிறான். சந்தை இல்லாத, பசுமாட்டுத் தொகுதிகள், தங்கள் பொருட்களை வண்டிகளில் ஏற்றிக்கொண்டு, எங்கு விரும்பினாலும் குடியிருக்கும் இடம் 'கோஷம்' எனப்படுகிறது. அவ்வாறு, அவர்கள் தங்குவதற்காக நகரங்கள் முதலியன அமைத்தபின், இருவருக்கொருவர் வாழும் குடியிருப்புகளையும் உருவாக்கினர். முன்புபோலவே, அவர்கள் மரங்களுக்கருகே வீடுகளை அமைத்தனர்; அந்த நினைவில், அவர்கள் வீடுகளையும் அதுபோலவே கட்டினர். மரத்தின் கிளைகள் எவ்வாறு பல திசைகளில் வளைந்தும், உயர்ந்தும் செல்கின்றனவோ, அவ்வாறே அவர்கள் வீட்டின் கிளைகளையும் வடிவமைத்தனர். முன்பு, காமதேனு மரங்களின் கிளைகள் வீடுகளின் மரக்கம்பிகளாக ஆனது; அவை வீடுகளின் கூரை மரங்களாக மாறின. இரட்டையர்களை அழித்தபின், வாழ்வாதாரத்தை யோசித்தனர், ஏனெனில் காமதேனு மரங்கள் மற்றும் அவற்றின் தேன் அனைத்தும் அழிந்துவிட்டது. துயரால் துன்புற்று, தாகமும் பசியாலும் வாடிய அவர்கள், த்ரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில், வெற்றி பெற்றனர். பிற வாழ்வாதாரங்கள் கைவிடப்பட்டபோது, அவர்களுக்கு மிகுந்த மழை பெய்தது; அந்த மழையால், பள்ளத்தாக்குகளில் நீர் பெருகியது. மழையுடன், ஓடைகள், கால்வாய்கள் உருவாகின; நதிகள் பெருகின. முன்பு சிறிதளவு பூமியில் வந்திருந்த நீர், இப்போது அதிகரித்தது. பிறகு, பூமி மற்றும் நீர் சேர்ந்ததால், பதினான்கு வகையான செடிகள், பயிர்களும், காட்டிலும், உழைப்பு இல்லாமல், விதை இடாமலே தோன்றின. மலர்களும் பழங்களும் காலத்திற்கு ஏற்ப தரும் மரங்களும் செடிகளும் பிறந்தன; ஆனால் இந்த முதன்மைத் தோற்றம் த்ரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்திலேயே நிகழ்ந்தது. அந்த செடிகளால் மக்கள் த்ரேதா யுகத்தில் வாழ்ந்தனர். ஆனால், அப்போது திடீரென ஆசையும் பேராசையும் எழுந்தன. அவர்கள் தங்கள் வலிமைக்கும், நீதிக்கும் ஏற்ப, நதிகள், வயல்கள், மலைகள், மரங்கள், செடிகள், மூலிகைகள் என அனைத்தையும் தனிப்பட்ட முறையில் கைப்பற்றத் தொடங்கினர். அந்த தவறினால், முனிவரே, மூலிகைகள் அவர்களின் கண்முன்னே மறைந்தன; பலரும் ஒரே நேரத்தில் அழிந்தனர், அதன் காரணமாக மூலிகைகள் அழிந்தன. மூலிகைகள் இவ்வாறு அழிந்ததும் மக்கள் குழம்பி, பசியால் வாடி, உன்னதமான பிரம்மாவை அஞ்சலித்து அடைக்கலம் சென்றனர். அப்போது, பூமி வெறித்துப்போனதை உணர்ந்த பிரம்மா, சுமேரு மலைக்குப் கன்றாக உருவாக்கி, பூமியைப் பாலைபோல் பிழிந்து எடுத்தார். அந்த நேரத்தில், பூமி பிழியப்பட்டபோது, பயிர் வகைகள் பூமி மேல் தோன்றின; பயிர்கள் மற்றும் காட்டுச்செடிகள் மீண்டும் உருவானது. பழங்கள் தரும் மூலிகைகள் பதினேழு வகையாகக் கூறப்படுகிறது: அரிசி, யாவாரம், கோதுமை, சோளம், எள்ளு ஆகியவை. ப்ரியங்கு, உதர, கொரடுஷ, சினகா, மாஷம், முத்கம், மசுரம், நிஷ்பவம், குலத்தகம் ஆகியவை. அதக, சணகம் ஆகியவையும் சேர்த்து, இவை பதினேழு வகையான பழைய பயிர்கள். மேலும், பயிர்கள் மற்றும் காட்டுச் செடிகள் பதினான்கு வகையாகவும் உண்டு: அரிசி, யாவாரம், கோதுமை, சோளம், எள்ளு, ப்ரியங்கு, குலத்தா, சியாமகா, நிவாரா, யத்தில்லா, காவேதுகா, குருவிந்தா, மார்கடகா, வேணுயாவா ஆகியவை. அந்த மூலிகைகள் பரவியிருந்தும் மீண்டும் முளைக்காதபோது, அவை வளர்வதற்காக, விவசாயம் எனும் முறையை பிரம்மா உருவாக்கினார். சுயம்புவான பிரம்மா, கையினால் செய்யும் திறனும் செயல்களும் அருளினார்; அப்பொழுதிலிருந்து விதைத்து வளர்க்கும் பயிர்கள் தோன்றின. விவசாயம் இவ்வாறு நிறுவப்பட்டபோது, இறைவன் தக்க நியாயத்திற்கும் குணத்திற்கும் ஏற்ப எல்லைகளை அமைத்தார். தர்மத்தை பாதுகாப்பவர்களில் சிறந்தவரே, அவர் அனைத்து உலகங்களுக்கும், அனைத்து வர்ணங்களுக்கும், தர்மம் மற்றும் செல்வத்தை பாதுகாக்கும் வகையில் வர்ணாசிரம தர்மங்களை நிறுவினார். யாகங்கள் செய்யும் பிராமணர்களுக்குப் ப்ரஜாபதியின் இடம்; போரில் பிறழாத க்ஷத்திரியர்களுக்குத் இந்திரனின் இடம். தங்கள் தர்மத்தைப் பின்பற்றும் வைஷ்யர்களுக்குப் மருத்தின் இடம்; சேவையில் ஈடுபடும் சுத்ரர்களுக்குக் கந்தர்வரின் இடம். அறம் நிறைந்த, அஷ்ட்யாயிரம் முனிவர்களுக்குத் தங்கள் ஆசானுடன் வாழும் இடம் நினைவுகூரப்படுகிறது. ஏழு முனிவர்களுக்கான இடம் வனவாசிகளுக்குரியது; ப்ரஜாபதியின் இடம் க்ருஹஸ்தர்களுக்காக, பிரம்மாவின் இருப்பிடம் சந்நியாசிகளுக்காக, அமரமான இடம் யோகிகளுக்காக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. படுக்கைகள் வெயிலில் இருக்கும் இடம், எப்போதும் அக்கினியும் நீரும் இருக்கும் இடம், சூரியன் ஒளியால் விளக்குகள் ஏற்றப்படும் வீடு, லக்ஷ்மி வாசிக்கும் பானையாக வீடு அமைந்தால், அங்கு உங்கள் இருப்பிடம் இல்லை. சந்தனம் தெளிக்கப்படும் இடம், யாழின் இசை, கண்ணாடிகள், தேன், நெய், தாமிர பாத்திரங்கள் வைக்கப்பட்ட இடம்—அத்தகைய வீடு உங்களுக்கு இல்லையென அறிந்து கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு, பிரம்மாவின் படைப்பும், மக்களின் வாழ்வும், அவர்களது முயற்சிகளும், தர்ம ஒழுங்கும், உலகில் நிலைபெற்றன.