மார்கண்டேயபுராணம்

பெருமகிழ்ச்சியுடன் இந்தப் புனிதமான கதைத் தொடரைத் தமிழில் விவரமாகக் கூறுகிறேன்: ஒருநாள், விதைக்கப்பட்ட தாவரங்கள் முளைக்காமல் இருந்தபோது, பிரபஞ்சத்தின் முதன்மைச் சிருஷ்டிகர்த்தாவான பிரம்மா, அவற்றின் வளர்ச்சிக்காக விவசாய முறைகளை உருவாக்கினார். அதன் பிறகு, சுயம்புவான பிரம்மா, கைமுறையால் உழைப்பை நிறுவினார்; அந்தக் காலத்திலிருந்து, பயிரிடப்பட்ட தாவரங்கள் வளரத் தொடங்கின. விவசாயம் முறையாக நிலைபெற்றபோது, அந்த ஆண்டவன் தக்க நீதியிலும், தாவரங்களின் தன்மையிலும் ஏற்புடைய எல்லைகளை அமைத்தார். அதன்பின், உலகத்திலுள்ள அனைத்து ஜாதிகளுக்கும், வாழ்க்கை நிலையங்களுக்கும் உரிய கடமைகளை, தர்மத்தையும் செல்வத்தையும் நிலைநாட்டும் வகையில், அவர் நிறுவினார். யாகங்களில் ஈடுபடும் பிராமணர்களுக்கான இடம் ப்ரஜாபத்யமாக கருதப்படுகிறது; போர் நேரில் பின்வாங்காத க்ஷத்திரியர்களுக்கான இடம் இந்திரனுடையதாகும். தங்களுடைய கடமையைப் பின்பற்றும் வைஷ்யர்களுக்கான இடம் மருதின் இடமாகும்; சேவையில் ஈடுபடும் சுத்ரர்களுக்கான இடம் கந்தர்வரின் இடம் எனப் போற்றப்படுகிறது. எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் தவசிகளுக்கான இடம், ஆசான்களுடன் வாழும் மாணவர்களுக்கான இடத்துடன் ஒப்பாகும். ஏழு முனிவர்களுக்கான இடம் வனவாசிகளுக்கான இடமாகும்; ப்ரஜாபத்யம் குடும்பஸ்தர்களுக்கான இடம், பரமபிரம்மனுடைய இடம் ஸந்நியாசிகளுக்கானது, அமரமான இடம் யோகிகளுக்கானது – இவ்வாறு இடங்கள் வகுக்கப்பட்டுள்ளன. அப்போது க்ரௌஷ்டுகி, “ஓ ஆண்டவரே, முட்டையின் தோற்றமும், அந்த பிரம்மாவின் பிறப்பும் நீங்கள் எனக்குத் தெளிவாகக் கூறினீர்கள். இப்போது, பிரளயத்தின் முடிவில், எல்லாம் உள்வாங்கப்பட்டபோது, உயிர்களின் சிருஷ்டி இருக்கிறதா, இல்லையா என்பதை நீங்கள் விளக்க வேண்டும்,” என்று கேட்டார். மார்கண்டேயர் பதிலளித்தார்: “இந்த முழு பிரபஞ்சம் ப்ரக்ருதியில் லயிக்கும்போது, அதை ப்ரக்ருதிக பிரளயம் என்று அறிஞர்கள் அழைக்கிறார்கள். வெளிப்பட்ட அனைத்தும், அதன் மாற்றங்களும் தங்களது இயல்பில் ஓய்ந்தபோது, ப்ரக்ருதி மற்றும் புருஷன் இருவரும் தங்களது சுரூபத்தில் இணைந்திருப்பர். அப்போது, தமஸ் மற்றும் சத்துவம் சமநிலையிலிருக்கும்; அவை ஒன்றுக்கொன்று பின்னிப்பிணைந்திருக்கும். எள்ளில் எண்ணெய் இருப்பதைப்போல, பாலில் நெய் இருப்பதைப்போல், ரஜஸ் கூடவே தமஸ், சத்துவத்துடன் கலந்து இருக்கும். பிரம்மாவின் ஆயுள் நீடிக்கும் வரை – இரண்டு பரார்த்தங்கள் – அது பரமபுருஷனின் ஒரு பகல்; அதே அளவு காலம் பிரளய இரவாகும். அந்த விடியலில், ஆதியில்லாத, எல்லாவற்றுக்கும் காரணமான, ஆழமறிய முடியாத, உன்னதமான, மற்றொன்றின் துணை இல்லாமல் செயல்படும் ஆதியுள்ளம் விழித்தெழுவான். உலகின் ஆண்டவன், ப்ரக்ருதி மற்றும் புருஷனில் புகுந்து, உன்னத யோகத்தால் அவற்றைத் தூண்டுவான். இளம் பெண்களில் மதுவை புகுத்துவது போலவும், வசந்தக் காற்று புகுந்து அலைச்சலை ஏற்படுத்துவது போலவும், அந்த ஆண்டவன் யோக வடிவில் புகுந்து, அவற்றை அசைத்தான். அப்பொழுது, அந்த ஆதிமூலம் அசைந்தபோது, அந்த தெய்வம் – பிரம்மா – அந்த பிரபஞ்ச முட்டையின் உள் எழுந்தான்; இதை நான் முன்பே கூறியிருப்பதைப்போல. முன்னர் தூண்டுபவராக இருந்தவன், ப்ரக்ருதியை அசைக்கிற ஆண்டவன், சுருங்கும் போதும் விரியும் போதும் பிரதான நிலையில் நிலைத்திருப்பான். குணங்கள் இல்லாதவனாக இருந்தும், உலகத்தின் ஆதியாகியவன், ரஜஸ் குணத்தை ஏற்று, பிரம்மாவாக சிருஷ்டியில் ஈடுபடுவான். பிரம்மா நிலையில், உயிர்களை உருவாக்கிய பிறகு, சத்துவம் அதிகமுள்ள நிலையில், விஷ்ணுவாகி, தர்மத்தால் பாதுகாப்பை மேற்கொள்வான். பின்னர், தமஸ் அதிகமுள்ள நிலையில், ருத்ரராகி, முழு உலகத்தையும் இழுத்து உள்வாங்குவான்; அவன் மூன்று குணங்களாலும் ஆனவனாக இருந்தும், குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவனாக, மூன்று உலகங்களிலும் தங்குவான். பயிர் வளர்க்கும், பாதுகாக்கும், அறுக்கும் மனிதர்கள் தங்கள் பெயர்களைக் கொண்டது போல, அவனும் பிரம்மா, விஷ்ணு, ஈஸ்வரன் என்ற பெயர்களையும், செயல்களையும் ஏற்கின்றான். பிரம்மா நிலையில் உலகங்களை உருவாக்குவான்; ருத்ரா நிலையில் அவற்றை அழிப்பான்; விஷ்ணு நிலையில், அவன் சமநிலையுடன் இருப்பான் – இதுவே சுயம்புவான ஆண்டவனின் மூன்று நிலைகள். ரஜஸ் என்பது பிரம்மா, தமஸ் என்பது ருத்ரா, சத்துவம் என்பது விஷ்ணு – உலகின் ஆண்டவன்; இந்த மூன்று தெய்வங்களும், மூன்று குணங்களும் ஒன்றோடொன்று இணைந்துள்ளன. அவை ஒருபோதும் பிரிந்து இருக்காது, எப்போதும் ஒன்றுக்கொன்று சார்ந்தவை. இவ்வாறு, உலகத்தின் முதன்மை, தேவர்கள் தெய்வம், நான்முகன் பிரம்மா, ரஜஸ் குணத்தால் சிருஷ்டியில் நிலைத்திருப்பான். ஹிரண்யகர்பன், தேவர்களில் முதல்வன், தத்துவ ரீதியாக ஆதியில்லாதவன் என்றாலும், ஆரம்பத்தில் பிறந்தவன்; பூமியில் இருந்து எழும் தாமரையின் தண்டில் அமர்ந்திருப்பான். அந்த பிரம்மாவின் ஆயுள் நூறு ஆண்டுகள் எனக் கூறப்படுகிறது; அதன் கணக்கை நான் விளக்குகிறேன். பத்து நிமேஷம் ஒரு காஷ்டா, ஐந்து காஷ்டா ஒரு கலா, முப்பது கலா ஒரு முகூர்த்தம், முப்பது முகூர்த்தம் ஒரு நாள் மற்றும் இரவு. மனிதர்களின் ஒரு நாள் இரவு முப்பது முகூர்த்தம்; முப்பது நாட்கள் இரவுகள் இரு பக்ஷங்களாகும்; இது ஒரு மாதம். அறு மாதங்கள் ஒரு வருடமாகும்; அது தெற்கு, வடக்கு என இரு பாதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது; தேவர்களுக்கு ஒரு நாள் இரவு இதுவே, வடக்கு பயணம் அவர்களின் பகலாகும். சதுர்யுகம் – கிருத, திரேதா, துவாபர, கலி எனும் நாலு யுகங்களும் – பன்னிரண்டு ஆயிரம் தேவராண்டுகள் கொண்டது; அதன் பிரிவுகளை நான் கூறுகிறேன். கிருதயுகம் நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள்; அதன் சந்தியுகம் நானூறு ஆண்டுகள், சந்தியா காலமும் அதே அளவு. திரேதாயுகம் மூன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள்; சந்தி, சந்தியா காலம் தலா மூன்று நூறு ஆண்டுகள். துவாபரயுகம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள்; சந்தி, சந்தியா தலா இருநூறு ஆண்டுகள். கலி யுகம் ஆயிரம் ஆண்டுகள்; சந்தி, சந்தியா தலா நூறு ஆண்டுகள். இவ்வாறு நாலு யுகங்களின் மொத்தம் பன்னிரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள்; இதை ஆயிரம் மடங்கு பெருக்கினால், அது பிரம்மாவின் ஒரு நாள் எனக் கூறப்படுகிறது. அந்த பிரம்மா நாளில், பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர்; அவர்களது காலங்கள் அந்த ஆயிரம் பிரிவுகளாகும். இவ்வாறு, பிரம்மா, உலகம், காலம், மற்றும் உயிர்களின் சிருஷ்டி பற்றிய இந்தப் பரம்பொருள் நிகழ்வுகள், தர்மத்தின் வழியில் நமக்கு அருளப்பட்டுள்ளன.