மார்கண்டேயபுராணம்

ஒருகாலத்தில், மக்கள் மரங்களை தங்களுக்கென சொந்தமாகக் கொண்டனர்; அந்தக் கெட்ட எண்ணத்தால், அந்தப் பெரிய மரங்களும் அவர்களுக்காக அழிந்துபோனது. பின்னர், அவர்களுக்கு குளிரும் வெப்பமும், பசியும் போன்ற இரட்டைப் பொருட்கள் தோன்றின. அவற்றை எதிர்க்க, அவர்கள் முதலில் குடியிருப்புகளை அமைத்தனர். வனாந்தரங்களில், கோட்டைகளிலும், மலைகளிலும், குகைகளிலும், அவர்கள் தங்குவதற்கு பலவகை இடங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்; மரம், மலை, நீர் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்ட பல்வேறு பாதுகாப்பான இடங்களிலும் தஞ்சம் அடைந்தனர். மேலும், அவர்கள் தாங்களே அளவிட்டு செயற்கை கோட்டைகளையும் கட்டினார்கள்; அத்துடன், பயன்பாட்டிற்காக அளவீட்டு முறைகளையும் நிறுவினர். அளவீட்டில், பரமாணு என்ற மிகச் சிறிய துகளிலிருந்து தொடங்கி, தூசு, மண்தூசு, முடி முனை, முட்டை, பட்டாம்பூச்சி, பின்னர் யவம் என்கிற அளவுகள் வரையிலும், ஒவ்வொன்றும் முன்பதை விட எட்டுமடங்கு பெரியதாகும். எட்டு யவங்கள் ஒரு அங்குலம், ஆறு அங்குலம் ஒரு பதம், இரண்டு பதங்கள் ஒரு விதஸ்தி என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. இரண்டு விதஸ்திகள் ஒரு ஹஸ்தம், நான்கு ஹஸ்தங்கள் ஒரு வில் நீளம், ஒரு தண்டம், ஒரு நாடிகை அளவு ஆகும். இரண்டாயிரம் வில் நீளங்கள் ஒரு கவ்யூதி; அதற்கு நான்கு மடங்கு ஒரு யோஜனம் என அறிவாளிகள் கூறினர். நான்கு வகை கோட்டைகளில் மூன்று இயற்கையாக உருவானவை; நான்காவது செயற்கையாக மிகுந்த முயற்சியுடன் கட்டப்பட்டது. ஒரு நகரம், சிறிய கோட்டைக்குடி, உலக்கை வடிவ குடியிருப்பு, கிளை நகரம், சிற்றூர் என பல்வேறு குடியிருப்புகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. ஒரு கிராமம், அதில் மாடுகள் இருக்கும் பகுதிகள், தனித்தனி வீடுகள், உயர்த்தப்பட்ட தடுப்புகள், அனைத்தும் சுற்றியுள்ள அகழி ஆகிய அமைப்புகளுடன் அமைக்கப்பட்டது. ஒரு நகரம் பாதி யோஜன அகலம் கொண்டது; அதன் அகலம் அதன் நீளத்தின் எட்டில் ஒன்று; அது கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி சாய்ந்திருக்க வேண்டும்; தூய வெள்ளை மூங்கில் வாயில்களும் அமைக்க வேண்டும். சிறிய கோட்டைக்குடி அதன் பாதி அளவு; சிற்றூர் அதன் நான்கில் ஒன்று; உலக்கை வடிவ குடியிருப்பு அதைவிட சிறியது. சுவர், அகழி இல்லாத நகரம் அல்லது சிற்றூர் ‘கர்வட்ட’ என அழைக்கப்படுகிறது; கிளை நகரம் அமைச்சர்கள், குடிகள், நில உரிமையாளர்கள் வாழும் இடம். அதேபோல், பெரும்பாலும் சூத்ரர்கள் வாழும், வேளாண்மை திறமை கொண்ட, வளமான நிலங்களில் அமைந்துள்ளவை கிராமங்களாகும். நகரம் போன்றவற்றைத் தவிர்த்து, மக்கள் குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக அமைக்கப்பட்ட மற்ற குடியிருப்புகள் மனிதர்களின் வாசஸ்தலமாக அறியப்படுகின்றன. சட்டமற்ற, வயல்கள் இல்லாத, சக்திவாய்ந்த மனிதர்கள் வெளிநாட்டில் குடியேறிய சிற்றூர்கள் அரசனால் விரும்பப்படுபவர்களுக்கு தஞ்சமாக இருக்கின்றன. ‘கோஷ’ எனப்படுவது, கால்நடைகளை மேய்க்கும் மக்கள், வண்டிகளில் தங்கள் பொருட்களுடன், சந்தை இல்லாமல், எங்கே வேண்டுமானாலும் தங்கும் இடமாகும். இப்படியாக, அவர்கள் தங்குவதற்காக நகரங்கள் மற்றும் பிற குடியிருப்புகளை அமைத்தனர்; இரு குடும்பங்களுக்காக வீடுகளும் கட்டினர். முன்புபோல், அவர்கள் வீடுகளை மரங்களுக்கு அருகில் கட்டினர்; இதையெல்லாம் நினைவில் வைத்துக்கொண்டு, அவ்வாறு தங்களுக்கான குடியிருப்புகளை அமைத்தனர். மரக் கிளைகள் பல்வேறு திசைகளில் வளரும் போல், வீடுகளும் பல்வேறு திசைகளில் கிளைகளாக விரிந்தன. ஒருகாலத்தில், ஆசைமரங்களின் கிளைகளாக இருந்தவை, வீடுகளின் மரக்கிளைகளாக ஆனது; அவ்வாறு அவை மரப்பொருளாக மாறின. ஒருவரையொருவர் அழித்து முடிந்த பின்னர், மக்கள் தங்களுக்கான வாழ்வாதாரத்தை யோசித்தனர்; தேன் இல்லாமல், ஆசைமரங்கள் முற்றிலும் அழிந்துபோனது. துன்பம், தாகம், பசியால் வாடி, மக்கள் மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கினர்; அப்போது, த்ரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில், அவர்களுக்கு ஒரு வெற்றி கிடைத்தது. பிற வாழ்வாதாரங்கள் இல்லாதபோது, அவர்களுக்கு பெருமழை பெய்தது; அந்த மழையால், தாழ்வான பகுதிகளில் நீர் தேங்கியது. மழை காரணமாக ஓடைகள் அடைந்து, தாழ்வான இடங்களில் வாய்க்கால்கள் உருவானது; முன்பு பூமிக்கு வந்த சிறிதளவு நீரே இப்போது அதிகம் கிடைத்தது. பிறகு, பூமி மற்றும் நீர் இணைந்ததால், தானாகவே நட்டு, உழவாமல் வளரக்கூடிய நாற்பது வகையான செடிகள் தோன்றின. பருவத்திற்கு ஏற்ற பூ, பழம் தரும் மரங்கள், கொடிகள் உருவானது; இதுவே த்ரேதா யுகத்தில் முதல்முறையாக வைத்தியச் செடிகள் தோன்றியது. அந்த வைத்தியச் செடிகளால் மக்கள் வாழ்ந்தனர்; ஆனால், அதன்பின் திடீரென ஆசை, பேராசை அவர்களிடையே எழுந்தது. அந்த ஆசையால், அவர்கள் ஆறுகள், நிலங்கள், மலைகள், மரங்கள், கொடிகள், வைத்தியச் செடிகள் ஆகியவற்றை தங்களுக்கென எடுத்துக்கொண்டனர்; யாருக்குத் திறன் இருக்கிறதோ, அவரவர் வகையில். அதன் காரணமாக, வைத்தியச் செடிகள் வளரவில்லை; பல செடிகள் ஒரே நேரத்தில் அழிந்துபோனது. அவை மீண்டும் அழிந்தபோது, மக்கள் பசி, தாகம், குழப்பத்தால் வருந்தி, பரமபிரம்மனிடம் தஞ்சம் புகுந்தனர். அப்போது, பிரம்மா எல்லாவற்றையும் அறிந்து, பூமி வெறித்துப் போனதைப் பார்த்து, சுமேரு மலையை பசுவாக மாற்றி, பூமியைப் பால் பாய்ச்சினார்; அப்போது, பூமியின் மேற்பரப்பில் தானியங்கள் தோன்றின. அவ்வாறு, விதைகள், வனவகை, பயிர் வகை என மீண்டும் தோன்றின. பழுத்து விளையும் வைத்தியச் செடிகள் பதினேழு வகை எனப்படுகிறது; அரிசி, யவம் (பார்லி), கோதுமை, சாமை, எள்ளு, பிரியங்கு, உதரா, கொரடுஷ, சினகா, மாஷா, முத்கா, மசுரா, நிஷ்பவா, குலத்தா, அதகா, சனகா என பதினேழு வகைகள். இவை பழங்காலத்தில் பயிரிடப்பட்ட வைத்தியச் செடிகள். பதினான்கு வகையான வைத்தியச் செடிகள், பயிரிடப்பட்டதும், வனவகையுமானதும், அரிசி, யவம், கோதுமை, சாமை, எள்ளு, பிரியங்கு ஏழாவது, குலத்தா எட்டாவது, பிறகு ஷ்யாமகா, நிவாரா, யவம், திலா, கவேதுகா, குருவிந்தா, மார்கடகா, வேணு-யவா ஆகியவை அந்த பதினான்கு வகைகள். இவ்வாறு, உலகில் மக்கள் தங்கள் தவறுகளாலும், ஆசையாலும், இயற்கையின் அருளாலும், தங்களுக்கான குடியிருப்புகளையும், வாழ்வாதாரங்களையும் உருவாக்கிக்கொண்டார்கள்.