மகாபுராணத்தில் கூறப்பட்ட இந்த வரிகள், மனிதர்களின் பழங்கால வாழ்க்கையை ஒரு அழகான, ஆன்மிகமான கதையாக விவரிக்கின்றன. அந்த காலத்தில், மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் விருப்பு, வெறுப்பு இல்லாமல் வாழ்ந்தனர். எல்லோரும் உருவிலும், ஆயுளிலும் சமமாக இருந்தனர்; எவருக்கும் உயர்வு, தாழ்வு என்ற உணர்வு இல்லை. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள், மனிதர்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஆயுளுடன், எந்தவொரு துயரம் அல்லது பேரழிவும் இல்லாமல் வாழ்ந்தனர். சில நேரங்களில், சில இடங்களில், பூமி முழுவதும் அதிர்ஷ்டத்தின் காரணமாக, இப்படி அமைந்திருந்தது. ஆனால் காலம் நகர்ந்தபோது, உயிர்கள் தங்கள் இயல்பின்படி அழிவை அடைந்தன. இவ்வாறு, அந்த சாதனைகள் அனைத்தும் மெதுவாக அழிந்துவிட்டன; அவை முழுமையாக அழிந்தபோது, மக்கள் வானிலிருந்து கீழே விழுந்தனர். பெரும்பாலும், 'வீடு-மரங்கள்' என அழைக்கப்படும் ஆசை நிறைவேற்றும் மரங்கள் தோன்றின. அவற்றிலிருந்து அவர்கள் எல்லா இன்பங்களையும் பெற்றனர். த்ரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில், அவர்கள் அந்த மரங்களில் வாழ்ந்தனர். பின்னர், காலம் நகர்ந்தபோது, திடீரென அவர்களுக்குள் ஆசை எழுந்தது. மாதம் மாதமாக, பருவம் வந்தபோது, மீண்டும் மீண்டும் கர்ப்பம் ஏற்பட்டது; ஆசை எழும்பியதால், அந்த 'வீடு-மரங்கள்'... மற்றவர்களுக்காக, பெரிய மரங்களின் கிளைகள் விழுந்தன; பழங்களில் உடை மற்றும் ஆபரணங்கள் உருவானது. அந்தzelfde மரங்களில், அவர்கள் வாழ, வாசனை, நிறம், சுவை கொண்ட தேன், பலவீனமில்லாத, ஒவ்வொரு குழியில் உருவானது. அதனை கொண்டு, த்ரேதா யுகத்தின் ஆரம்பத்தில் அவர்கள் வாழ்ந்தனர். ஆனால், காலம் செல்ல செல்ல, அவர்கள் மீண்டும் பேராசையில் மூடப்பட்டனர். அவர்கள் அந்த மரங்களை பிடித்து, "இவை நமதே" என்ற எண்ணத்தில் கொண்டனர்; அந்த தவறான நடத்தை காரணமாக, அந்த பெரிய மரங்களும் அழிந்தன. பின்னர், இருவரும் எதிர்மறை நிலைகள் – குளிரும், வெப்பமும், பசியும் – எழுந்தன; அவற்றை சமாளிக்க, முதன்முதலில் அவர்கள் வீடுகள் கட்டினர். பாலைவனங்களில், கோட்டைகளில், மலையில், குகைகளிலும், அவர்கள் பாதுகாப்புக்காக பல்வேறு இடங்களில் தங்கினர் – மரங்கள், மலைகள், நீர்நிலைகள் ஆகியவற்றில். மேலும், அவர்கள் தங்களது விரல்களை அளவாகக் கொண்டு, செயற்கை கோட்டைகள் கட்டினர்; பயன்பாட்டிற்காக அளவுக்குரிய முறைகளை நிறுவினர். அளவுகள்: பரமாணு என்பது மிகச் சிறிய துகள்; அடுத்தது தூசு, புவி தூசு, முடி முனை, புழு, பீலி, பின்னர் பார்லி விதை. ஒவ்வொன்றும் முன் அளவின் எட்டுமடங்கு. எட்டு பார்லி விதைகள் ஒரு அங்குலம், ஆறு அங்குலம் ஒரு பாதம், ஒரு விடஸ்தி என்பது இரு பாதம். இரு விடஸ்திகள் ஒரு ஹஸ்தம் (கை நீளம்); நான்கு ஹஸ்தம் ஒரு வில் நீளம், ஒரு தண்டம், மற்றும் ஒரு நாடிகா (நீர் கடிகாரம்) அளவு. இரண்டாயிரம் வில் நீளங்கள் ஒரு கவ்யூதி, அதற்கு நான்குமடங்கு ஒரு யோஜன; இதுவே உயர்ந்த அளவாக அறியப்படுகிறது. கோட்டைகள் நான்கு வகை; மூன்று இயற்கையாக உருவாகின்றன, நான்காவது செயற்கை கோட்டை, அவர்கள் கடுமையாக கட்டினர். நகரம், சிறிய கோட்டைக்குடி, ஊர்க்கு அடி போன்ற குடிகள், கிளைநகரம், கிராமம் – இவை அனைத்தும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. ஒரு கிராமம்: மாடுகளுக்கான பண்ணைகள், தனித்த வீடுகள், உயர்ந்த தடுப்புகள், சுற்றிலும் அகழிகள். ஒரு நகரம் அரை யோஜன அகலம், நீளத்தின் எட்டில் ஒரு பகுதி அகலம், கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி சாய்ந்திருக்கும், தூய பம்பு வழிகள். சிறிய கோட்டைக்குடி அதற்கு அரை அளவு, கிராமம் அதற்கு கால்வாக, ஊர்க்கு அடி அதற்கு குறைவாக, அதன் இறுதி பகுதியால் அளவிடப்படுகிறது. சுவர், அகழி இல்லாத நகரம் அல்லது கிராமம் 'கர்வடா' எனப்படும்; கிளைநகரம் என்பது அமைச்சர்கள், நிலதாரிகள் வாழும் இடம். பெரும்பாலும், சுத்ரர்கள் வசிக்கும், விவசாயத்தில் திறமை வாய்ந்த, விளை நிலங்களில் அமைந்த இடங்கள் 'கிராமம்' எனப்படும். மற்ற எந்த குடியிருப்பும், நகரம் முதலியவற்றை தவிர, மக்கள் குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக உருவாக்கினால், அது மனிதர்கள் வாழும் வீடாக அறியப்படுகிறது. 'கிராமம்' எனப்படும் குடியிருப்பு, பெரும்பாலும் சட்டமில்லாத, விவசாய நிலம் இல்லாத, வலுவானவர்கள் வெளிநாட்டில் வசிக்கும் இடம், அரசரால் விரும்பப்பட்டவர்களுக்கு பாதுகாப்பாக அமைகிறது. 'கோஷா' என்பது, கால்நடை வளர்ப்பவர்கள், தங்கள் பொருட்களை வண்டியில் ஏற்றி, சந்தை இல்லாமல், எங்கு விரும்பினாலும், பசுக்கள் கூட்டத்தில் வாழும் இடம். இவ்வாறு, அவர்கள் தங்கள் வசிப்புக்காக நகரங்கள் மற்றும் பிற குடியிருப்புகளை உருவாக்கினர்; குடும்பங்கள் இரட்டையாக வாழும் வீடுகளையும் கட்டினர். முன்புபோல, வீடுகள் மரங்களுக்கு அருகில் கட்டப்பட்டன; இதை நினைத்து, மக்கள் தங்கள் வீடுகளை அமைத்தனர். மரக் கிளைகள் பல திசைகளில் வளர்ந்தது போல, வீடுகளின் கிளைகளும் மேலும் கீழும் விரிந்தன. முன்பு ஆசை நிறைவேற்றும் மரங்களில் இருந்த கிளைகள், வீடுகளின் கிளைகளாக மாறி, மரக்கட்டைகளாகவும் அமைந்தன. ஒருவருக்கொருவர் அழிவை அனுபவித்த பிறகு, மக்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரம் குறித்து யோசித்தனர்; தேன் இல்லாமல், ஆசை நிறைவேற்றும் மரங்கள் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டன. துயரால், பசி, தாகம் கொண்டு, மக்கள் த்ரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில் வெற்றியை கண்டனர். மற்ற வாழ்வாதாரங்கள் தோல்வியடைந்தபோது, பெருவளர்ச்சி மழை வந்தது; அந்த மழையிலிருந்து, தாழ்வான இடங்களில் நீர் கிடைத்தது. மழையால் நீர்வேடுகள் தடைபட்டு, தாழ்வான நிலங்களில் கால்வாய்கள் உருவானது; முன்பு பூமியில் வந்த சிறிய நீர், இப்போது அதிகம் கிடைத்தது. பூமி மற்றும் நீர் இணைந்ததில், தாவரங்கள் தோன்றின; நான்காம் வகை, பயிராகவும், காட்டாகவும், விதையிடாமல், உழாமல், பதினான்கு வகை தாவரங்கள் வளர்ந்தன. பருவத்திற்கு ஏற்ப பூவும், பழமும் தரும் மரங்கள், செடிகள் உருவானது; இதுவே த்ரேதா யுகத்தில் முதல் முறையாக மருந்து தாவரங்கள் தோன்றிய தருணம். அந்த மருந்து தாவரங்களால், மக்கள் த்ரேதா யுகத்தில் வாழ்ந்தனர். ஆனால், திடீரென, ஆசை, பேராசை எழுந்தது. அதனால், அவர்கள் நதிகள், நிலங்கள், மலைகள், மரங்கள், செடிகள், மருந்து தாவரங்கள் – அனைத்தையும் தங்கள் சக்தி மற்றும் வாய்ப்புக்கு ஏற்ப தனக்கே என்று எடுத்துக்கொண்டனர். இவ்வாறு, மக்களின் பழங்கால வாழ்க்கை, இயற்கை வளங்கள், ஆசை, பேராசை, மற்றும் சமூக அமைப்புகள், இந்த வரிகளில் அழகாக விவரிக்கப்படுகிறது.