மார்கண்டேயபுராணம்

ஒரு குடும்பத்தார் வீட்டிற்கு வந்த விருந்தாளி, அவர் எப்படியிருந்தாலும்—அழகாக இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும்—அவரை பிரஜாபதி என மதிக்க வேண்டும். ஏனெனில், “விருந்தாளர்” என்று அழைக்கப்படுவதற்குக் காரணம், அவர் தங்கும் காலம் நிலையற்றது என்பதே. விருந்தாளி திருப்தியடைந்தால், அந்த வீட்டுத் தலைவன் மனித யாகங்களால் ஏற்படும் கடன்களிலிருந்து விடுபடுகிறார். ஆனால், தானாகவே சாப்பிட்டு, மற்றவர்களுக்கு வழங்காமல் இருந்தால், அவர் பாவத்தில் ஈடுபடுகிறார். விருந்தாளி ஏமாற்றப்பட்டுப் போனால், அதாவது, எதிர்பார்த்ததைப் பெறாமல் சென்றால், அந்த வீட்டுத் தலைவன் பாவத்தை உண்டு, அடுத்த பிறவியில் அழுக்கு உண்ணும் நிலை ஏற்படும். வெறும் தண்ணீர் அல்லது காய்கறிகள் அளித்தாலும், அதனால் கிடைக்கும் புண்ணியம் விருந்தாளிக்கே செல்கிறது; பாவம் மட்டும் வீட்டுத் தலைவனிடம் தான் உள்ளது. எனவே, ஒருவன் தன்னால் இயன்ற அளவுக்கு விருந்தாளியை மதிக்க வேண்டும்; அத்துடன், தினமும் பித்ரு தர்ப்பணமாகப் பண்டம், தண்ணீர் வைத்து ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். அந்த வீட்டில் உள்ள ப்ராமணர்களை, அல்லது குறைந்தபட்சம் ஒருவரை, பித்ருக்களுக்கு மரியாதையுடன், சிறந்த பாகத்தை முதலில் வழங்கி, உணவளிக்க வேண்டும். யாசகம் செய்யும் சந்நியாசிகள், பிரம்மசாரிகள் போன்றவர்களுக்கும், நான்கு உண்டிகளளவு அன்னம் தர வேண்டும்; அதிலும் முதல் பாகம் மிக முக்கியம். இருமுறை பிறந்தவர்களான ப்ராமணர்கள் கூறுவதுபோல், அந்த முதல் பாகம் மற்ற எல்லாவற்றையும் விட நான்கு மடங்கு பலம் வாய்ந்தது. உணவு, தானம்—எதுவாக இருந்தாலும், முதலில் வழங்குவது மிகச் சிறந்தது. விருந்தாளி, குலதெய்வங்கள், உறவினர்கள், பிச்சை கேட்பவர்கள் ஆகியோரை மரியாதை செய்து, தன்னால் இயன்ற அளவுக்கு வழங்கிய பிறகே சாப்பிட வேண்டும். உடல் வலிமையற்றோர், சிறுவர்கள், முதியவர்கள், அறிவாளிகள், பசிக்காக உணவு வேண்டுபவர்கள்—இவர்களும் உணவளிக்கப்பட வேண்டும். ஒருவர் செல்வம் பெற்றவராக இருந்தால், தன் உறவினர்களையும், குறிப்பாக துன்பத்தில் உள்ள செல்வந்த உறவினரையும் உணவளிக்க வேண்டும். ஏனெனில், அந்த துன்பத்தில் உள்ளவர் செய்த பாவம், செல்வம் பெற்ற உறவினருக்கும் சமமாகப் பகிர்ந்துகொள்ளப்படுகிறது. மாலை சூரியன் மறைந்த பிறகு, விதிப்படி விருந்தாளியை மரியாதை செய்ய வேண்டும். விருந்தாளிக்கு தன்னால் இயன்ற அளவில் படுக்கை, இருக்கை, உணவு ஆகியவற்றுடன் மரியாதை செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால், குடும்ப வாழ்க்கையின் பாரம் சரியாகத் தாங்கப்படுகிறது. அந்த குடும்பத்தாரின் தோள்களில், பிரம்மா, தேவர்கள், பித்ருக்கள், மகா முனிவர்கள், விருந்தாளிகள், உறவினர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் தங்கியிருக்கின்றனர். மிருகங்கள், பறவைகள், மற்ற சிறு உயிரினங்கள் எல்லாம் திருப்தியடைகின்றன. இங்கே, அத்திரி முனிவர் தாமே சில சுலோகங்களை இயற்றினார். அத்திரி முனிவர் இயற்றிய அந்த சுலோகங்களை இப்போது கேள்: குடும்பத்தார், தங்கள் வீட்டில் தேவதைகள், பித்ருக்கள், விருந்தாளிகள், உறவினர்கள் ஆகியோரை மரியாதை செய்து, தன்னால் இயன்றால் நாய்கள், சாதிகள், பறவைகள், தன் மனைவிகள், ஆசான் ஆகியோருக்கும் தரையில் உணவு வைக்க வேண்டும். வீடில் தயாரிக்கப்பட்ட இறைச்சி, அரிசி, காய்கறி மற்றும் மற்ற உணவுகளை, காலை, மாலை “வைஶ்வதேவ” விரதமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஆனால், அந்த அர்ப்பணிப்பு செய்யாமல் தானாகவே சாப்பிடக் கூடாது. இதன் பின்பு, கௌஷ்டுகி முனிவர் கேட்டார்: நீர் முன்பு புனல்வாசல் உயிரினங்களுக்குப் பிறகு மனித உருவாக்கம் பற்றி கூறினீர். இப்போது, பிரம்மா எவ்வாறு படைத்தார், எவ்வாறு பல்வேறு உயிர்களை உருவாக்கினார் என்பதையும், அவர் சாதிகளை எவ்வாறு படைத்தார், அவற்றின் குணாதிசயங்கள் என்ன, ப்ராமணர்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் விதிக்கப்பட்ட கடமைகள் என்ன என்பதையும் விரிவாகக் கூறுங்கள். மார்க்கண்டேயர் பதிலளித்தார்: ஸ்ருஷ்டியின் ஆரம்பத்தில், பிரம்மா சத்தியத்தில் மனதை வைத்து படைக்கத் தொடங்கினார். முதலில், தன் வாயிலிருந்து ஆயிரம் ஜோடிகளை உருவாக்கினார். அவர்கள் எல்லாம் அதிகமான சத்துவ குணத்துடன், தங்களது ஒளியுடன் தோன்றினர். பின்னர், மார்பிலிருந்து மற்றொரு ஆயிரம் ஜோடிகளை உருவாக்கினார்; அவர்கள் ரஜஸ் குணத்துடன், சுறுசுறுப்பும், ஆவலுமாக இருந்தனர். பிறகு, தொடைகளிலிருந்து இன்னொரு ஆயிரம் ஜோடிகள் தோன்றினர்; இவர்களுக்கு ரஜஸ் மற்றும் தமஸ் இரண்டும் கலந்து இருந்தது, ஆசை அதிகம் கொண்டவர்களாக இருந்தனர். கடைசியாக, கால்களில் இருந்து ஆயிரம் ஜோடிகள் தோன்றினர்; இவர்களுக்கு தமஸ் குணம் அதிகம், செல்வம் குறைவு, அறிவு குறைவாக இருந்தது. இந்த ஜோடிகள், பரஸ்பர ஆசையுடன் ஒன்றாகச் சேர்ந்தனர். இதிலிருந்து, இந்த காலச்சுழற்சியில் ஜோடிகளாக உயிர்கள் தோன்றும் வழக்கம் நிலைபெற்றது. அந்நாள்களில் பெண்களுக்கு மாதவிடாய் இல்லை; எனவே, உடலுறவு இருந்தாலும், கர்ப்பம் அடையவில்லை. அவர்கள் வாழ்நாள் முடிவில் ஒரே முறை குழந்தை பெற்றனர்; அந்தக் காலத்திலிருந்து ஜோடிகளாக உயிர்கள் தோன்றும் நடைமுறை வந்தது. அவர்கள் தியானத்தாலும், மனதாலும் உடனே குழந்தைகளைப் பெற்றனர்; அவர்களுக்கு ஐந்து இந்திரியங்களும் தூய்மையாக இருந்தன. இப்படியே ஆரம்ப கால மனித உருவாக்கம் நிகழ்ந்தது; அவர்களது சந்ததியால் இந்த உலகம் நிரம்பியது. அவர்கள் ஆறுகள், ஏரிகள், கடல்கள், மலைகள் ஆகியவற்றைச் சுற்றி அலைந்தனர்; அக்காலத்தில் வெப்பமும், குளிரும் மிதமாகவே இருந்தது. அவர்கள் போகங்களை இயற்கையாகவே அனுபவித்தனர்; அவர்களுக்குள் எதிர்ப்பு, பகைமை, பொறாமை எதுவும் இல்லை. அவர்கள் எங்கும் அலைந்து, மலைகளிலும், கடலோரத்திலும் தங்கினார்கள்; எவ்வித ஆசையுமின்றி, மனதில் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தனர். பிறகு, மாமிசம் உண்ணும் பிசாசுகள், பாம்புகள், அசுரர்கள், பொறாமை கொண்டவர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள், முதலைகள், மீன்கள், பாம்புகள் ஆகிய பல்வேறு உயிரினங்கள் தோன்றின. இவை கீழ்த்தரம் கொண்டவை, முட்டையிலிருந்து பிறந்தவை, தர்மத்திற்கு விரோதமாகப் பிறந்தவை. அந்நாள்களில் வேர், பழம், பூ, காலங்கள், வருடங்கள் எதுவும் இல்லை. எப்போதும் காலம் இனிமையாகவே இருந்தது; அதிக வெப்பமும், அதிக குளிரும் இல்லை. அவர்கள் வாழ்க்கையில் காலம் செல்லச் செல்ல, அதிசயமான சாதனைகள் நிகழ்ந்தன. அவர்கள் காலை, மதியம் ஆகிய நேரங்களில் திருப்தியடைந்தனர்; விரும்பினால் எப்போது வேண்டுமானாலும், எளிதில் திருப்தி கிடைத்தது. ஆனால், சிலருக்கு ஆசை ஏற்பட்டதால், மனதின் முயற்சி தோன்றியது; அதன் மூலம், நீரின் நுண்ணிய தன்மையால் பலவிதமான இனிமையான சாதனைகள் தோன்றின. பிறகு, மற்றொரு வகை உயிர்கள் தோன்றின; அவர்கள் எல்லா ஆசைகளையும் பூர்த்தி செய்யும் திறன் கொண்டவர்கள். அவர்களது உடல்களுக்கு தூய்மை தேவைப்படவில்லை; எப்போதும் இளமையில் இருந்தனர். அவர்கள் எவ்வித நோக்கமுமின்றி, ஜோடிகளாகவே பிறந்தனர்; ஒரே வடிவில் பிறந்து, ஒரே நேரத்தில் இறந்தனர்.