மார்கண்டேயபுராணம்

சத்ருஜிதனின் மகன், தந்தையின் அமைதியான அனுமதியுடன், அரிய மனநிலையுடைய பாம்புகளின் அரசன் கேட்டதைப் போலவே செய்தான். பாம்புகளின் மகா தலைவன், தனது மகன்கள் மற்றும் இளவரசர்களுடன் சேர்ந்து, உண்மையுள்ளவன், ஆனந்தம் மற்றும் சுய கட்டுப்பாட்டில் நிறைந்தவன், பொருத்தமான முறையில் உணவும் தேனும் அனுபவித்து, இன்பங்களை அனுபவித்தான். ஒரு நாள், அலர்கா என்றவன், “குடும்ப வாழ்வை பின்பற்றுபவர்களின் கடமைகள் என்ன? செயல்களை செய்யாமல் விட்டால் ஏற்படும் பந்தம் என்ன? செய்யும் போது உயர்வு எது? மக்களுக்கு பயனளிப்பது எது, தவிர்க்க வேண்டியது என்ன? இந்த விஷயங்களை சரியாக கூறு,” என்று கேட்டான். அப்போது மதாலஸா அவனை நோக்கி, “குடும்ப வாழ்க்கையை ஏற்கும் மனிதன், இந்த உலகத்தை முழுவதும் தாங்கி நிற்கிறான்; இதன் மூலம் அவன் உலகங்களை வென்று, விரும்பும் இலக்குகளை அடைகிறான். முன்னோர்கள், முனிவர்கள், தேவர்கள், உயிர்கள், மனிதர்கள், புழுக்கள், பூச்சிகள், பறவை, மிருகங்கள், ராக்ஷஸர்கள் — எல்லோரும் குடும்ப வாழ்வாளரால் வாழ்கிறார்கள்; அவர்கள் அவனது முகத்தை நோக்கி, ‘அவன் நமக்கு தருவானா, தராதானா?’ என்று நினைக்கிறார்கள். இது, என் பிள்ளை, மூன்று வடிவங்களைக் கொண்ட பசு, எல்லாவற்றிற்கும் அடித்தளம்; அவளில் உலகம் நிலை கொண்டுள்ளது, அவள் எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் என்று கருதப்படுகிறது. அவளது முதுகு ரிக்வேதம், நடு யஜுர்வேதம், வாயும் தலை சமவேதம்; கொம்புகள் யாகமும் தானமும்; உடல் நல்லவர்களின் ஸ்தோத்ரங்கள். அவளது சாணம் மற்றும் சிறுநீர் அமைதி மற்றும் போசனமாகும்; அவளது உறுப்புகள் வர்ணங்கள் மற்றும் ஆசிரமங்கள்; அவள் நிலை கொண்டிருக்கும் வரை உலகங்கள் குறையாமல், நிலைத்து இருக்கும். ‘ஸ்வாஹா’, ‘ஸ்வதா’, ‘வஷட்’, ‘ஹந்த’ என்ற சொற்கள் அவளது நான்கு மார்பகங்களில் ஒவ்வொன்றாக இருக்கின்றன. தேவர்கள் ‘ஸ்வாஹா’ மார்பகத்தை, முன்னோர்கள் ‘ஸ்வதா’ மார்பகத்தை, முனிவர்கள், தேவர்கள், பேய்கள், ராக்ஷஸர்கள் ‘வஷட்’ மார்பகத்தை, மனிதர்கள் ‘ஹந்த’ மார்பகத்தை தொடர்ந்து குடிக்கிறார்கள்; எனவே, என் பிள்ளை, இந்த பசு, மூன்று வேதங்களால் ஆனவள், எல்லோரையும் போசிக்கிறாள். இந்த மூன்று வடிவங்களை அழிக்கும், மிகுந்த பாவங்களை செய்யும் மனிதன், மிக ஆழ்ந்த இருளிலும் துயரிலும் மூழ்குகிறான். ஆனால், தன் கன்றுகள், தேவர்கள் மற்றும் பிற உயிர்களுடன் சேர்ந்து, இந்த பசுவை சரியான நேரத்தில் குடிக்க விடும் மனிதன், சொர்க்கத்தை அடைகிறான். எனவே, மகனே, மனிதன் தினமும், தேவர்கள், முனிவர்கள், முன்னோர்கள், மனிதர்கள் மற்றும் உயிர்களை, தன் உடலை போசிப்பது போல, போசிக்க வேண்டும். சுத்தமாகவும் பாதுகாப்பாகவும், அவன் தேவர்கள், முனிவர்கள், முன்னோர்கள், பிரஜாபதி மற்றும் பிறருக்காக, சரியான நேரத்தில், ஆர்வத்துடன் அர்ப்பணிப்புகளை செய்ய வேண்டும். தேவர்களை மணமுள்ள பூக்களால் பூஜித்த பிறகு, அவன் நெருப்பில் அர்ப்பணிப்பை செய்து, முறையான பங்குகளை வழங்க வேண்டும். வீட்டில், பிரம்மாவுக்கும் விச்வேதேவர்களுக்கும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; தன்வந்தரிக்கு வடகிழக்கு பகுதியில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். கிழக்கில் இந்திரனுக்கு, தெற்கில் யமனுக்கு, மேற்கில் வருணனுக்கு, வடக்கு பகுதியில் சோமனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். வீட்டு வாசலில் தாத்ரு, விதாத்ரு ஆகியோருக்கு, வெளியில் ஆர்யமனுக்கு, சுற்றிலும் வீட்டுத் தேவதைகளுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். வீட்டிற்கு வெளியே, இரவில் சுற்றும் உயிர்கள் மற்றும் பேய்களுக்கு, முன்னோர்களுக்காக தெற்கை நோக்கி அர்ப்பணிக்க வேண்டும். குடும்ப வாழ்வாளர், மனதை ஒருமித்துச் செய்து, அவர்களுக்காக தண்ணீர் எடுத்துப் பரிசுத்தம் செய்ய வேண்டும். அறிவாளி, குறிப்பிட்ட இடங்களில், உரிய தேவதைகளை அழைத்து, அர்ப்பணிப்புகளை வைத்து, வீட்டுப் பூஜையை முடித்த பிறகு, சுத்தமாக இருக்கிறான். உயிர்கள் போசிக்க, மரியாதையுடன் விடுதலை செய்ய வேண்டும்; நாய்கள், சாதிகள், பறவைகள் ஆகியவற்றுக்காக, பூமியில் உணவை சிதற வேண்டும். இது வைஷ்வதேவ வழிபாடு என்று அழைக்கப்படுகிறது; காலை மற்றும் மாலை, சுத்தம் செய்த பிறகு, அறிவாளி கதவை பார்த்து, எட்டாவது பகுதியை கவனிக்க வேண்டும்; விருந்தினர் வந்தால், உணவும் தண்ணீரும் வழங்கி, மரியாதை செய்ய வேண்டும். தன் திறன் படி, வாசனை, பூக்கள் மற்றும் பிற வழிகளில் விருந்தினரை வழிபட வேண்டும்; நண்பன் அல்லது அந்த ஊரில் வசிக்கும் ஒருவரை விருந்தினராக கருதக்கூடாது. குடும்பம், பெயர் தெரியாதவர், அந்த நேரத்தில், பசிப்புடன், சோர்வுடன், கேட்கும் நிலையில், எதுவும் இல்லாமல் வருபவர் — அவர் தான் பிராமண விருந்தினர்; அறிவாளிகள் அவரை தங்கள் திறன் படி மரியாதை செய்ய வேண்டும்; அவரிடம் குலம், கல்வி, படிப்பு பற்றி கேட்கக் கூடாது. அவரது தோற்றம் இனிமையாக இருந்தாலும், இனிமையில்லாமல் இருந்தாலும், அவரை பிரஜாபதி என்று கருத வேண்டும், ஏனெனில் அவரது தங்கும் நேரம் நிரந்தரமல்ல; அவர் விருந்தினர் என்று அழைக்கப்படுகிறார். அவர் திருப்தியடைந்தால், குடும்ப வாழ்வாளர் மனித யாக பாக்கிய பாக்கியங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்; ஆனால், தராமல் சாப்பிடும் மனிதன், பாவத்தில் ஈடுபடுகிறான். விருந்தினர் எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறாமல், வீட்டிலிருந்து விட்டு செல்லும் போது, அந்த மனிதன் பாவத்தை மட்டும் சாப்பிடுகிறான், பிற பிறவியில் கழிவாகும். தண்ணீர் அல்லது காய்கறி கொடுத்தாலும், அதனால் கிடைக்கும் புண்ணியம் விருந்தினருக்கே செல்லும், பாவம் வீட்டுவாழ்வாளரிடம் தான் இருக்கும். எனவே, மனிதன், தன் திறன் படி, விருந்தினருக்கு மரியாதை செய்ய வேண்டும்; தினமும், ச்ராத் வைபவம் உணவும் தண்ணீரும் கொண்டு செய்ய வேண்டும். பிராமணர்களை, அல்லது குறைந்தது ஒருவரை, முன்னோர்களுக்காக, உணவில் சிறந்த பங்கினை முதலில் கொடுத்து போசிக்க வேண்டும். யாசகர்களுக்கும், சஞ்சரிக்கும் மாணவர்களுக்கும், நான்கு உண்டியில் அளவு அளவு அளவில், முதலில் கொடுத்து தானம் செய்ய வேண்டும். இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்கள், முதல் பங்கு நான்கு மடங்காக பலன் தரும் என்று கூறுகிறார்கள்; உணவோ, தானமோ, முதலில் கொடுத்த பங்கு மிகுந்த பலன் தரும். விருந்தினர், வீட்டுத் தேவதைகள், உறவினர், யாசகர்கள் ஆகியோருக்கு மரியாதை செய்து, தன் திறன் படி தானம் செய்து, பிறகு தான் சாப்பிட வேண்டும். உடல் குறைபாடுள்ளவர்கள், குழந்தைகள், வயதானவர்கள், அறிவாளிகள், மற்றும் பசிப்பால் பாதிக்கப்பட்டு, உணவு வேண்டி, ஒன்றும் இல்லாதவர்கள் — இவர்களையும் போசிக்க வேண்டும். இவ்வாறு குடும்ப வாழ்வாளரின் கடமைகள், புனிதம், அர்ப்பணிப்பு, மற்றும் எல்லா உயிர்களின் போசனை பற்றி மதாலஸா அலர்காவுக்கு விளக்கி கூறினாள்.