மார்கண்டேயபுராணம்

குவலயாஸ்வன் என்ற வீரன், தந்தையிடம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார். பின்னர், ரிதத்வஜன், பாம்பின் அரசன் காலடியில் பணிந்து வணங்கினார். பாம்பின் அரசன் அவரை எழுப்பி, உருக்கமாக கட்டிப்பிடித்து, அவருடைய தலையை மணந்து, “நீ நீண்ட ஆயுள் வாழ வேண்டும்” என்று ஆசீர்வதித்தார். “வீரனே! நீ எதிரிகளை வென்று, உன் பெற்றோர்களுக்கு சேவை செய்ய வேண்டும். நீ இல்லாதபோதிலும், புண்ணியவான்களின் நற்குணங்கள் பேசப்படுகின்றன. உன்னாலும், என் மகன்களாலும், அபூர்வமான நற்குணங்கள் வெளிப்பட்டுள்ளன; நீயே அவற்றில் சிந்தனை, சொல், செயல் மூலமாக மேலும் வளர வேண்டும். நற்குணம் உள்ளவரின் வாழ்க்கை புகழுக்குரியது; நற்குணம் இல்லாதவன் உயிரோடு இருந்தாலும், இறந்தவனாகவே இருக்கிறான். நல்லவர்கள் பெற்றோர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறார்கள்; எதிரிகளின் மனதில் துயரம் ஏற்படுத்துகிறார்கள். தன் நலம் கருதி செயல்படுகிறவன், மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுகிறவன், தேவர்கள், பித்ருக்கள், பிராமணர்கள், நண்பர்கள், துன்புறுபவர்கள், உதவி நாடுபவர்கள் ஆகியோரையும் மகிழ்விக்கிறான். உறவினர்களும் நல்லவரின் நீண்ட ஆயுளை விரும்புகிறார்கள்; பழி பேசாமல், துன்புறுபவர்களுக்கு கருணை காட்டும் நல்லவரின் பிறப்பு, துன்பத்தில் சிக்கியவர்களுக்கு பயன் தருகிறது,” என்று பாம்பின் அரசன் கூறினார். இவ்வாறு அந்த வீரமான மகனைப் பார்த்து, பாம்பின் அரசன் அவரை வணங்கி, குவலயாஸ்வனை வழிபட விரும்பினார். அனைத்து சடங்குகளும் முறையாக நடத்தப்பட்டன; பின் தேன் அருந்துதல், விருப்பமான உணவு, இன்பங்கள் ஆகியவற்றை அனுபவித்தனர். குவலயாஸ்வனுடன், மகிழ்ச்சியான உரையாடலில், அவர்கள் சில காலம் ஆனந்தமாக இருந்தனர். தந்தை சத்ருஜிதனின் அமைதியான அனுமதியுடன், அவரது மகன், பாம்பின் அரசன் கேட்டதை முறையாகச் செய்தார். பின், மகன்களும் இளவரசர்களும் சேர்ந்து, உண்மையுள்ள பாம்பின் அரசன், ஆனந்தத்துடன், தன்னடக்கம் கொண்டு, தேன், உணவு, இன்பங்களை அனுபவித்தார். அதன்பிறகு, அலர்க்கன் கேட்டான்: “கிருஹஸ்தராக இருப்பவர்களின் கடமை என்ன? செயலை செய்யாமல் இருப்பதால் ஏற்படும் பந்தமும், செய்யும் போது கிடைக்கும் உயர்வும் என்ன? மனிதர்களுக்கு பயன் தருவது எது, தவிர்க்க வேண்டியது எது? இவை எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும் என்று தெளிவாகக் கூறுங்கள்.” மதாலஸா பதிலளித்தாள்: “மகனே! கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் மனிதன் இந்த உலகையே வாழ வைக்கிறான்; இதன்மூலம் அவன் உலகங்களை வென்று, விரும்பிய பயனை அடைகிறான். பித்ருக்கள், முனிவர்கள், தேவர்கள், உயிரினங்கள், மனிதர்கள், புழுக்கள், பூச்சிகள், பறவைகள், மிருகங்கள், ராட்சதர்கள் — எல்லோரும் கிருஹஸ்தனின் மீது வாழ்கிறார்கள்; அவனிடம், ‘இவன் எங்களுக்கு தருவானா, இல்லையா?’ என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். இவனே மூவரும் கொண்ட பசு; உலகின் அடித்தளம் அவள்தான்; அவளில்தான் உலகம் நிலைபெற்றுள்ளது; அவளே காரணம். அவளது முதுகு ரிக்வேதம், நடு யஜுர்வேதம், தலை மற்றும் வாயில் சாமவேதம்; கொம்புகள் யாகமும் தானமும்; உடல் நல்லவர்களின் ஸ்தோத்ரங்கள். அவளது சாணமும் சிறுநீரும் சாந்தியும் ஊட்டமும்; அவளது அங்கங்கள் வர்ணாசிரமங்கள்; அவளைத் தாங்கும் வரை உலகங்கள் குறையாது, நிலைத்திருக்கும். ‘ஸ்வாஹா’, ‘ஸ்வதா’, ‘வஷட்’, ‘ஹந்த’ என்ற நான்கு சொற்கள் அவளது நான்கு தாய்ப்பால்களாகும். தேவர்கள் ‘ஸ்வாஹா’ பாலை, பித்ருக்கள் ‘ஸ்வதா’ பாலை, முனிவர்கள், தேவர்கள், பிசாசுகள், ராட்சதர்கள் ‘வஷட்’ பாலை, மனிதர்கள் ‘ஹந்த’ பாலை தொடர்ந்து அருந்துகிறார்கள். இந்த மூன்று வேதங்களால் ஆன பசு, எல்லோரையும் ஊட்டுகிறாள். இந்த பசுவை அழிப்பவன், பெரும் பாவம் செய்பவன், இருளிலும் இருளில் வீழ்கிறான். ஆனால், தன் பசுகுட்டிகளும், தேவர்களும் பிறருமாக, முறையாக பசுவை பசுவாக ஊட்டுவான், சொர்க்கம் அடைகிறான். ஆகவே, மகனே, மனிதன் தன் உடலை ஊட்டுவது போல, தினமும் தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள், உயிரினங்களை ஊட்ட வேண்டும். உடலையும் மனதையும் தூய்மை செய்து, தேவர்களுக்கு, முனிவர்களுக்கு, பித்ருக்களுக்கு, ப்ரஜாபதிக்கும் பிறருக்கும், முறையாக ஹவிசு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். வாசலில் ப்ரஹ்மா, விஸ்வேதேவர்கள்; வடகிழக்கில் தன்வந்திரிக்கு; கிழக்கில் இந்திரனுக்கு; தெற்கில் யமனுக்கு; மேற்கில் வருணனுக்கு; வடக்கில் சோமனுக்கு; வாசல் அருகில் தாத்ரு, விதாத்ரு; வெளியில் அர்யமனுக்கு; சுற்றிலும் குலதெய்வங்களுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இரவில் சுற்றும் பிசாசுகள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கும், நிலத்தில் உணவு இட வேண்டும். இதற்குப் பிறகு, கிருஹஸ்தன் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, தண்ணீர் கொண்டு தூய்மை பெற வேண்டும். அறிவுள்ளவன், அர்ப்பணிக்க வேண்டிய இடங்களில் ஹவிசு வைத்து, தெய்வங்களை அழைத்து, கிருஹ்ய ஹவிசு முடித்து, தூய்மையாக இருக்க வேண்டும். உயிரினங்களுக்காக, மரியாதையுடன் உணவை விடுவிக்க வேண்டும்; நாய்கள், சுட்டுக்கள், பறவைகள் ஆகியோருக்கு உணவு இட வேண்டும். இது வைஸ்வதேவ ஹவிசு எனப்படுவது; காலை, மாலை செய்ய வேண்டும். பின் வாசலைப் பார்த்து, எட்டாம் பாக நேரம் பார்த்து, விருந்தாளி வந்தால், உணவு, தண்ணீருடன் மரியாதை செய்ய வேண்டும். தன் திறமைக்கு ஏற்ப வாசனை, பூ முதலியவற்றுடன் விருந்தாளியை வழிபட வேண்டும்; நண்பர், ஊர்வாசி ஆகியோர் விருந்தாளி அல்ல. யாருடைய குடும்பம், பெயர் தெரியாதவரும், அந்த நேரம் பசிக்க, சோர்வாக, ஏழையாக, எதுவும் இல்லாமல் வந்தால், அவரே ப்ராமண விருந்தாளி; அவரை அறிவுள்ளவர்கள் தங்களால் முடிந்த வரையில் மரியாதை செய்ய வேண்டும். அவனிடம் குலம், பாடசாலை, வேதம் ஆகியவற்றை கேட்கக் கூடாது.” இவ்வாறு, அந்த புனிதமான நிகழ்வுகள், நற்குணங்கள், கிருஹஸ்தரின் கடமைகள், மற்றும் விருந்தோம்பல் ஆகியவை, அன்பும் மரியாதையும் கலந்த உரையாடலாக, அந்த மகான்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்தன.