மார்கண்டேயபுராணம்

அந்த அழகிய பற்கள் கொண்ட பெண்மணியை, மற்ற பெண்கள் பாதுகாப்புடன், அந்த அரண்மனையின் அகக்கூறுகளில் வைத்திருந்தார். அந்த நேரத்தில், பாம்பின் அரசரின் இரு மகன்களும், மகிழ்ச்சியுடன், அங்கு தினமும் வந்து சென்றனர். அவர்கள் இருவரும், ருதத்வஜனுடன் இணைந்து, அமரர்கள் போலவே சந்தோஷமாக விளையாடினார்கள். ஒரு நாள், அந்த பாம்பரசர், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், தன் மகன்களிடம் பேசினார்: “நான் முன்பு சொன்னதை ஏன் செய்யவில்லை? அந்த இளவரசன், உங்களுக்குத் துணை புரிந்தவர், அவரை என்னிடம் அழைத்து வரவேண்டும்.” “அந்த இளவரசன், மரியாதை அளிப்பவர், உங்களுக்காக இங்கு ஏன் அழைத்து வரப்படவில்லை, என் பிள்ளைகளே?” என்று அன்போடு கேட்டபோது, அந்த இரு பாம்பகுமாரர்களும் தங்கள் தந்தையின் வார்த்தைகளை ஏற்று, அந்த நகரத்திற்குச் சென்று, அந்த அறிவுள்ள இளவரசனுடன் நண்பர்களாக மகிழ்ந்தனர். பின்னர், குவலயாஷ்வனுடன் சிறிது உரையாடியபின், அவர்கள் அன்போடு சொந்த இல்லத்திற்குத் திரும்ப விரும்புவதாகச் சொன்னார்கள். ஆனால், இளவரசன் அவர்களிடம், “இது உங்களது இல்லமல்லவா?” என்று கேட்டார். “என்னுடைய செல்வம், வாகனங்கள், vasthiram, எல்லாமே உங்களுக்கே; நீங்கள் விரும்பும் தங்கம், நகை, எதுவாக இருந்தாலும், பிராமண இளமக்களே, நீங்கள் என்மீது அன்பு கொண்டிருந்தால், எல்லாம் உங்களுக்கே. இதில் மட்டும் தான் விதி என்னை ஏமாற்றியது—உங்கள் இருவரும் என் இல்லத்தை உங்கள் இல்லமாகக் கருதவில்லை; நீங்கள் எனக்கு அன்புடன் இருப்பீர்கள் என்றால், என் செல்வமும் வீடும் உங்களுடையதே. என்னுடையது உங்களுடையது, உங்களுடையது என்னுடையது.” “இது உண்மை, உங்கள் இருவரும் எனக்கு உயிரைவிடப் பிரியமானவர்கள்; இனி இப்படிப் பிரிவைச் சொல்வதை மீண்டும் பேசவேண்டாம், பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே. என் உள்ளம் அன்பால் நிரம்பி, என் அருளால் நீங்கள் இருவரும் எனக்கு பிணைந்தவர்கள்,” என்றார். அதை கேட்ட பாம்பரசரின் இரு மகன்களும், கண்கள் கண்ணீரால் நனைந்த முகத்துடன், சிறிது அன்பும், சிறிது புன்முறுவலும் கலந்த குரலில், “ருதத்வஜா, நீங்கள் சொன்னது போலவே நாங்கள் நினைக்கிறோம்; வேறு எண்ணமே இல்லை. ஆனால், எங்கள் தந்தை, மகாத்மா, எங்களுக்கு தொடர்ந்து சொன்னார்—‘நான் குவலயாஷ்வனைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்’ என்று.” இதை கேட்ட குவலயாஷ்வா, அவன் அருமையான ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து, “உங்களது தந்தையின் கட்டளையை நான் உடனே நிறைவேற்றுகிறேன்” என்று வணங்கி, “நான் இன்று மிக அதிர்ஷ்டசாலி; என் தந்தை எனை இவ்வளவு பேரார்வத்துடன் பார்க்க விரும்புகிறார் என்றால், எனக்கு சமம் யார் இருக்க முடியும்? நாம் உடனே கிளம்புவோம்; ஒரு கணம் கூட தாமதிக்க விரும்பவில்லை, என் கால்களின் சத்தியமாக,” என்று உறுதியுடன் கூறினார். இவ்வாறு பேசி, அந்த இளவரசன், அந்த இரு பாம்பகுமாரர்களுடன் நகரை விட்டு புறப்பட்டு, புனிதமான கோமதி நதியைக் கடந்தனர். பாம்பரசரின் மகன்கள் அந்த நதியின் நடுவாகச் சென்றனர்; இளவரசன் அவர்களின் இல்லம் அப்புறம் இருக்குமென நினைத்தார். ஆனால், அவர்கள் இருவரும் அவனை பாதாள உலகுக்குள் அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு, அவர் இரு பாம்பகுமாரர்களையும் பார்த்தார். அவர்களின் நாகமுடிகள், மணிமகுடங்களால் பிரகாசித்து, ஸ்வஸ்திக குறியீடு தெளிவாகக் காணப்பட்டது; அவர்களின் அழகிய வடிவங்களைப் பார்த்து, இளவரசன் வியப்புடன் பார்த்தார். அவர்களை அன்புடன் புன்னகையுடன் பாராட்டி, “வாழ்க, பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே!” என்று சொன்னார். அந்த இருவரும் தங்கள் தந்தை, பாம்பரசர், பற்றி அவனிடம் கூறத் தொடங்கினார்கள். அங்கு, அவர் தேவர்களிடையே மதிப்பிடப்பட்ட அஷ்வதர பாம்பரசரைப் பார்த்தார்; அப்போது அந்த இளவரசன், அழகான பாதாள உலகத்தையும் கண்டார். அந்த உலகம், இளம்-முதிய நாக இளவரசர்களாலும், இங்கும் அங்கும் விளையாடும் நாக கன்னிகைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் காதுகளில் அழகிய குண்டலங்களும், பூக்களும், ஆகாய நட்சத்திரங்களைப்போல் பிரகாசித்தன. வேறு இடங்களில், வீணை, புல்லாங்குழல் இசை கேட்கும் இடங்களில், பாடல்கள் ஒலித்தன. பாம்புகளின் வீடுகள், மிருதங்கம், யாழ் இசையால் நிரம்பியிருந்தன; அந்த பாதாளத்தை ரசித்தபடி, சத்ருஜித்தின் மகன் அடுத்து சென்றார். அந்த இரு பாம்பகுமாரர்களுடன், எதிரிகளை வென்ற வீரன், பாம்பரசரின் அரண்மனையில் நுழைந்தார். அங்கு, அவர்கள், தெய்வீக மலர்களும், ஆடைகளும், மணிமகுடங்களும் அணிந்த, பெருமைமிக்க பாம்பரசரைப் பார்த்தனர். அவர், தூய முத்து மாலைகளும், வளையலும், பிரகாசமான அணிகலன்களும் அணிந்து, பொன் சிம்மாசனத்தில் வீற்றிருந்தார். அவரது உருவம், மணிகள், பவளம், வைடூரியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. பாம்பகுமாரர்கள், “இவர்தான் எங்கள் தந்தை” என்று காட்டினர். அந்த வீரன் குவலயாஷ்வா என அவர்கள் அறிமுகப்படுத்த, ருதத்வஜன் பாம்பரசரின் பாதங்களில் வணங்கினார். பாம்பரசர் அவனை எழுப்பி, தனது மகனைப் போலக் கட்டிப்பிடித்து, அவனது தலையை மணம் பிடித்து, “நீ நீண்ட ஆயுள் வாழ்க!” என்று ஆசீர்வதித்தார். “உன் எதிரிகளை வென்று, உன் பெற்றோர்களைச் சேவை செய், பிள்ளையே! நீ இல்லாதபோதும், நல்லவர்களின் குணங்கள் பேசப்படுகின்றன. உன்னாலும், என் மகன்களாலும், அபூர்வமான குணங்கள் வெளிப்பட்டுள்ளன; நீ அவற்றில் மேலும் வளர வேண்டும்—உன் எண்ணம், சொல், செயலில். ஒரு நற்பண்புடையவன் வாழ்வு புகழுக்குரியது; நற்பண்பில்லாதவன் உயிரோடு இருந்தாலும், இறந்தவனாகவே. நல்லவர்கள் பெற்றோர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவார்கள்; எதிரிகளுக்கு வருத்தம் தருவார்கள். தன் நன்மைக்காகவும், பிறர் நம்பிக்கைக்காகவும் செயல்படுபவன், தேவர்களும், பித்ருக்களும், பிராமணர்களும், நண்பர்களும், உதவி தேடுவோரும், துன்புறுவோரும்—all மகிழ்வார்கள். உறவினர்களும் நல்லவர்களுக்கு நீண்ட ஆயுள் வேண்டுவார்கள்; பழிச்சொல்லாத, துன்புறுவோருக்கு கருணை காட்டும் நல்லவரின் பிறப்பு, துன்பத்தில் சிக்கியவர்களுக்கு பாதுகாப்பாகும்.” இவ்வாறு அந்த வீர இளவரசனைப் புகழ்ந்த பின், பாம்பரசர், அவனை வழிபட விரும்பி, மீண்டும் அவனை அழைத்துப் பேசினார். குளியல் முதலான சடங்குகளை முறையே செய்து, தேன்குடிப்பும், விருப்பமான உணவுகளும் அனுபவித்தார். பின்னர், குவலயாஷ்வாவுடன், சந்தோஷமான உரையாடல்களில் மனம் மகிழ்ந்து, சிறிது காலம் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கு தங்கினார்.