மார்கண்டேயபுராணம்

மகாபுராணத்தின் இந்த அத்தியாயத்தில் நிகழும் சம்பவங்கள் இவ்வாறு தொடருகின்றன: பெரும் பாக்கியசாலி, வீரனாகிய ரிதத்வஜனுக்கு நகர மக்கள் எதிரிலும் பின்னிலும் சூழ்ந்து, “நீண்ட ஆயுள் உண்டாகட்டும், பெரும் பாக்கியவானே! உன் பகைவர்களெல்லாம் அழிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். உன் பெற்றோர்களை மகிழ்விப்பாயாக; நம்முடைய துயரங்களையும் நீ நீக்குவாயாக,” என்று வாழ்த்தினர். அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்த அந்த மக்களின் இவ்வாறான வார்த்தைகளுடன், அவர் தன் தந்தையின் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தார். அந்த தருணத்தில் அவருக்குள் பேரானந்தம் எழுந்தது. அவரது தந்தை, தாயார், மற்ற உறவினர்கள் அனைவரும் அவரை அணைத்து, நல்லாசிகள் கூறி, நீண்ட ஆயுளும் கல்யாணமும் வேண்டினர். ரிதத்வஜன், பணிவுடன் வியப்புடன் தன் தந்தையை நோக்கி, “இது என்ன?” என்று கேட்டார். அப்போது அவருடைய தந்தை, நடந்தவற்றை முறையாக விளக்கியார். அவர் கேட்டபோது, தன் பிரியமான மனைவி மதாலஸா இறந்துவிட்டாளென்று அறிந்து, தன் பெற்றோர்களை முன்னிலையில் பார்த்தபோது, அவமானமும் துக்கமும் கொண்ட பெருங்கடலில் மூழ்கினார். “அந்த இளமங்கையாள், நான் இறந்துவிட்டேன் என்று கேட்டவுடன் தானும் உயிரை விட்டாள் – புனிதவள்! என் கடுமையான மனதுக்காக என்னை வெட்கப்பட வேண்டும்,” என்று அவர் எண்ணினார். “நான் கொடூரன், இழிவானவன்; அந்த மான் கண்கள் கொண்டவள், என் காரணமாக இறந்துவிட்டாள்; அவளில்லாமல் வாழும் நான் பரிதாபகரமானவன்!” என்று தன் உள்ளத்தில் குற்ற உணர்வும் துக்கமும் பெருகின. பின்னர், மனதை உறுதிப்படுத்தி, அந்த மாயை அலைகளை விரைவில் நீக்கி, ஆழ்ந்த சுவாசத்துடன் சிந்திக்கத் தொடங்கினார். “என் காரணமாக அவள் உயிரை விட்டாள் என்றால், அவளுக்காக நான் என்ன நல்லது செய்தேன்? பெண்களில் இது மிக்க புகழிற்குரியது. ஆனால் நான், துக்கத்தில் அழுது, ‘அம்மா, என் பிரியமானவளே!’ என்று அழுதாலும், அது புகழுக்குரியதல்ல; நாம் ஆண்கள் அல்லவா? துக்கத்தில் மூழ்கி, சோர்ந்து, தூய்மை இழந்து, பரிதாபகராக இருந்தால், பகைவர்கள் என்னை நகைச்சுவையாக பார்க்கக்கூடும். நான் பகைவர்களை அழிக்க வேண்டும், என் தந்தை அரசனைப் பணி செய்ய வேண்டும்; அவருடைய வாழ்நாள் என்மேல் சார்ந்திருக்கிறது; நான் அதை எப்படி கைவிட முடியும்? இங்கே என் கடமை, பெண்கள் பெறும் பங்கினைத் துறப்பதாகத் தோன்றுகிறது; இது அவளுக்காக அல்ல, எந்த விதத்திலும். நான் கருணையுடன் செய்ய வேண்டியது, பலன் அல்லது தீமைக்காக அல்ல; அவள் எனக்காக உயிர் துறந்தாள் – இந்த சிறிய செயல் அவளுக்காகவே. இவ்வாறு தீர்மானித்த ரிதத்வஜன், தண்ணீர் அஞ்சலி (தார்ப்பணம்) செய்து, பிற கிரியைகளையும் முடித்தார். பின்னர் அவர் உருக்கமாகப் பேசினார்: “அந்த மெலிந்த உடலையுடைய மதாலஸா என் மனைவியாக இல்லையெனில், இந்த பிறவியில் வேறு யாரையும் துணையாக நான் ஏற்கமாட்டேன். அந்த மான் கண்கள் கொண்ட கந்தர்வ புத்திரியைத் தவிர வேறு எந்தவொரு பெண்ணையும் அனுபவிக்க மாட்டேன் – இதுவே என் உண்மை பிரமாணம். தர்மத்தில் நடக்கும் அந்த யானை நடை கொண்ட மனைவியைத் தவிர வேறு யாரையும் நான் ஏற்கமாட்டேன் – இதுவும் என் உண்மை பிரமாணம்.” அப்பொழுது, அவரது மகன்கள் கூறினர்: “அப்பா, பெண்களுடன் தொடர்புடைய அனைத்து இன்பங்களையும் விட்டு, அவர் தன்னைப் போல் நல்லொழுக்கமுள்ள நண்பர்களுடன் விளையாடி வாழ்கிறார். இதுவே அவருடைய உயர்ந்த கடமை! இதைச் செய்ய இயலும் யார்? இது தேவர்களுக்கே கடினமானது, மற்றவர்களுக்கு எளிதல்ல.” இதைக் கேட்ட ஜடர் பேசினார்: “இவ்வாறு இருவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட தந்தை சிந்தித்து, மகன்களை நோக்கி, புன்னகையுடன் பேசினார்.” நாகராஜன் அஸ்வதரன் கூறினார்: “ஒருவன், சாதியமற்றது என்று தெரிந்தாலும் முயற்சிக்காமல் இருந்தால், அனைத்து முயற்சிகளும் வீணாகும்; அது மிகப்பெரும் இழப்பாகும். மனிதன் தன் சக்தியை முழுமையாகக் கையளித்து செயலாற்ற வேண்டும்; செயலின் விளைவு விதி மற்றும் மனித முயற்சி இரண்டிலும் சார்ந்திருக்கிறது. எனவே, என் மகன்களே, நானும் இதற்காக முயற்சி செய்வேன்; தவம் மேற்கொண்டு, விரைவில் இது நிறைவேறும்படி பாடுபடுவேன்.” இவ்வாறு கூறி, நாகர்களின் தலைவன் அஸ்வதரன், ஹிமவத் மலை பகுதியில் உள்ள புனிதமான ப்லக்ஷாவதாரணம் என்ற இடத்திற்கு சென்று கடும் தவம் செய்தார். அங்கு, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, கட்டுப்பாடான உணவு உண்டு, தினமும் மூன்று முறை நீராடி, சரஸ்வதியைக் கீர்த்தனைகளால் போற்றி வழிபட்டார். அஸ்வதரன் கூறினார்: “உலகத்தாயான மங்களகரமான தேவியை நான் பிரியப்படுத்த விரும்புகிறேன்; பிரம்மாவின் ஆதாரமான சரஸ்வதியைத் தாழ்மையுடன் வணங்கி புகழ்கிறேன். இருப்பதும் இல்லாததும், சத்தியமானதும், சிறியதும், விடுதலை அளிப்பதும், அர்த்தமுள்ளதுமான அனைத்தும் உம்மோடு ஒன்றிணையாதது யோகத்தால் நிலைபெற்றது போல் உள்ளது. நீங்களே அழிவில்லாத பரம தேவியாய், எல்லாம் உம்மில் நிலைபெற்றிருக்கின்றது; அழிவில்லாத பரம்பொருள், கடைசிக் கணு அளவில் நிலைபெற்றுள்ளது. அழிவில்லாத பரம்பிரம்மமும், இந்த முழு பிரபஞ்சமும் அழிவுறும் தன்மையுடையது; மரத்தில் நெருப்பு இருப்பது போல, பூமியில் அடிப்படை அணுக்கள் இருக்கின்றன. அதுபோல உம்மில் பிரம்மனும், இந்த முழு பிரபஞ்சமும் எஞ்சாமலும் இருக்கின்றது; ஓம் என்ற மந்திரத்தின் நிலைமையும் நிலையற்றதுமான வடிவும் உம்மில் நிலைபெற்றிருக்கின்றது. இங்கு, இருப்பதும் இல்லாததும் மூன்று அளவுகளிலுள்ளன; மூன்று உலகங்கள், மூன்று வேதங்கள், மூன்று விதமான அறிவு, மூன்று வகையான அக்கினிகள் – இவை அனைத்தும் உம்முள் அடங்கியுள்ளன. மூன்று ஒளிகள், மூன்று நிறங்கள், அதுபோல் தர்மத்தின் மூன்று ஆதாரங்கள்; மூன்று குணங்கள், மூன்று ஒலிகள், மூன்று வேதங்கள், மூன்று வாழ்க்கை நிலையங்கள். மூன்று காலங்கள், மூன்று நிலைகள், முன்னோர்கள், பகலும் இரவும், இவை அனைத்தும் – இந்த மும்மடங்கு அளவு, சரஸ்வதி தேவியே, உமது வடிவாகும். பிரம்மாவின் ஆதிகாலத்து நித்திய வடிவங்கள் பல்வேறு முனிவர்களால் வெவ்வேறு வகையில் காணப்படுகின்றன: ஏழு சொமயாகங்கள், ஏழு ஹோத்ரங்கள், ஏழு பாகங்கள். இவை அனைத்தும் உம்மை வழிபடும் வேதவித்வான்கள் உமது நாமத்தை உச்சரித்து நடத்துகின்றனர்; மேலும், இன்னொரு அளிக்க முடியாத, உன்னதமான, அரை அளவுடைய வடிவும் உமக்கு உள்ளது. மாற்றமில்லாத, அழிவில்லாத, தெய்வீகமான, மாற்றமற்ற உமது உன்னத வடிவத்தை நான் விவரிக்க இயலவில்லை. அதற்கு நாக்கு, சிவப்பு உதடு போன்ற வடிவங்கள் எதுவும் இல்லை என்று கூறப்படுகிறது; இந்திரன், வசுக்கள், பிரம்மா, சந்திரன், சூரியன், ஒளியே கூட – எல்லாம் உம்மை அடைகின்றன. உலகத்தின் ஆதாரம், உலக வடிவம், உலகத்தின் ஈசன், பரமேசன் – இவை சங்க்யா, வேதாந்த சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டு, பல பிரிவுகளில் நிலைபெற்றுள்ளன. ஆரம்பம், நடுவு, முடிவு இல்லாதது; இருப்பதும் இல்லாததும், இருப்பதாக மட்டுமே; ஒன்று, பல, ஒன்றுமல்ல, உருவங்களெல்லாம் கொண்டது – இவ்வாறு உம்மை அறிந்து வணங்குகிறேன்.” இவ்வாறு, அஸ்வதர நாகராஜன் சரஸ்வதி தேவியை உன்னதமான பக்தியுடன் புகழ்ந்து, தவத்தில் நிலைத்தார்.