மார்கண்டேயபுராணம்

பிரம்மணியின் மனம் நிறைந்த துயரைக் கவனித்து, அனஸூயை அணுகி, அந்த பிரம்மணியின் மனைவி சொன்னாள்: “மண்டவ்ய முனிவரின் சாபத்தால், என் கணவருக்கு கோபத்தில், ‘சூரியன் உதிக்குமுன் உன் உயிர் தீரும்’ என்று தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது, அருமைமிக்கவளே.” அதற்கு அனஸூயை கருணையுடன் பதிலளித்தாள்: “நீ விரும்பினால், பாக்கியசாலியே, உன் வேண்டுகோளுக்காக நான் எல்லாவற்றையும் பழைய நிலைக்கு கொண்டு வந்து, உனக்கு புதிய கணவரை அளிப்பேன். எல்லாவற்றிலும், அழகியவளே, பெண்களின் பெருமையை, குறிப்பாக பத்தியுள்ள மனைவியின் பக்தியை நான் போற்றுகிறேன்.” இந்நிலையில், அந்த பிரம்மணியின் மகன் சொன்னான்: அனஸூயை சம்மதித்தவுடன், அந்த தவமுள்ளவள் இரவின் பத்தாம் நாளில் சூரியனுக்கு அர்க்யம் அர்ப்பணித்து, அவரை அழைத்தாள். உடனே, சிவப்புக் கமலம் போல் பிரகாசிக்கும் விவஸ்வான் (சூரியன்), தனது பிரமாண்டமான வட்டத்துடன் மலை அரசனின் மீது எழுந்தார். அந்தக் கணத்தில், அந்த பிரம்மணியின் கணவர் உயிர் கைவிட்டார்; அவர் தரையில் விழ, அவனை அவன் மனைவி பிடித்து தாங்கினாள். அனஸூயை அவளிடம் சொன்னாள்: “துயரப்படாதே, பாக்கியவளே! என் சக்தியை நீ காண்—உன் கணவனை சேவித்ததன் பலனை எதனை நீ பெறாதாய்? என் கணவருக்கு அழகு, குணம், ஞானம், இனிய பேச்சு ஆகியவற்றில் சமமான ஆணை நான் கண்டதே இல்லை. அந்த உண்மையின் சக்தியால், இந்த பிராமணர் நோயின்றி, இளமையுடன், நூறு ஆண்டுகள் தனது மனைவியுடன் வாழட்டும். நான் எந்த தேவனையும் என் கணவருக்கு சமம் என்று எண்ணியதில்லை; அந்த உண்மையின் பேரில், இந்த பிராமணர் இளமை, ஆரோக்கியம் பெறட்டும். என் சிந்தனை, செயல்கள், சொற்களில் என் கணவரை சேவிப்பதே என் நிலையான முயற்சி; அதுபோல இந்த பிராமணர் நீடித்து வாழட்டும்.” அதன் பிறகு, அந்த பிராமணர் நோய் இன்றி, இளமையுடன், தன் வீட்டை ஒளிரச் செய்து எழுந்தார்; அவர் தேவர்களின் இடையே அமரர் குழந்தை போல் பிரகாசித்தார். உடனே, தெய்வீக மலர்கள் பொழிந்தன; விண்ணில் இசை ஒலித்தது; தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அனஸூயையைப் பாராட்டினர். “பாக்கியவளே, ஒரு வரம் தேர்ந்தெடு! நீ தேவர்களுக்காக பெரிய காரியம் செய்துள்ளாய்; எனவே, தவமுள்ளவளே, ஒரு வரம் பெறுவாய்,” என்று அவர்கள் கூறினர். அனஸூயை பணிவுடன் பதிலளித்தாள்: “பிதாமகரை முன்னிட்டு, நீங்கள் எல்லோரும் என்மீது திருப்தியடைந்தீர்கள் எனில், எனக்கு ஒரு வரம் வழங்கத் தகுதியானவளாக நீங்கள் கருதினால்—பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் எனக்கு மகன்களாகப் பிறக்கட்டும்; என் கணவருடன் சேர்ந்து யோகம் அடைந்து, துயரிலிருந்து விடுதலை பெறட்டும்.” அப்போது பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மற்றும் மற்ற தேவர்கள் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று ஆசீர்வதித்து, அந்த தவமுள்ளவளை மரியாதையுடன் விட்டு சென்றார்கள். *** பின்னர், இரு புதல்வர்கள் கூறுகிறார்கள்: அந்த இளவரசன், தன் நகரை விரைவாக அடைந்து, தந்தை, தாய் ஆகியோரின் பாதத்தில் வணங்கி, மதாலஸாவை காண ஆவலுடன் இருந்தான். அவன் மக்கள் கவலையுடன், முகத்தில் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் இருப்பதைப் பார்த்தான்; ஆனால் அதே நேரம், சிலர் ஆச்சரியத்துடன் முகம் மலர, மகிழ்ச்சியோடு இருந்தார்கள். மற்றொருவர், கண்கள் பெரிதாக மகிழ்ச்சியோடு, “அதிர்ஷ்டம்! அதிர்ஷ்டம்!” என்று கூறி, மற்றொருவரை உற்சாகமாக கட்டிப்பிடித்தான். “நீண்ட ஆயுள் உனக்கு, பாக்கியசாலி! உன் பகைவர்கள் அழிக்கப்பட்டனர். உன் பெற்றோர்களை மகிழ்வித்து, எங்களது துயரத்தையும் நீக்கு” என்று மக்கள் முன்பும் பின்பும் கூற, அவன் தந்தையின் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தான்; அந்த தருணத்தில் அவனுக்குள் மகிழ்ச்சி பிறந்தது. அவனது தந்தை, தாய் மற்றும் உறவினர்கள் அவனை கட்டிப்பிடித்து, நல்லாசிகள் கூறி, நீண்ட ஆயுள் வேண்டினர். பின்னர், வணங்கி, ஆச்சரியத்துடன், “இது என்ன?” என்று தந்தையைக் கேட்டான். தந்தை அனைத்தையும் முறையாக எடுத்துரைத்தார். அவன், தன் அன்பு மனைவி மதாலஸா இறந்துவிட்டாள் என்று கேட்டு, தந்தை, தாயை முன்னிலையில் பார்த்து, வெட்கமும் துயரமும் நிறைந்த கடலில் மூழ்கினான். “அந்த இளம்வயது பெண், நான் இறந்ததாகக் கேட்டு, தன் உயிரையும் விட்டுவிட்டாள்—புண்ணியவளே! என் கடுமையான மனதுக்கு வெட்கம்,” என்று அவன் சிந்தித்தான். “நான் கொடூரன், இழிவானவன்; அவள் எனக்காக உயிர்விட்டது போல், அவள் இல்லாமல் வாழ்வது எனக்கு எவ்வளவு இரக்கம் இல்லாத செயல்! மீண்டும், அவன் தன் மனதை நிலைநிறுத்தி, துயரத்தின் அலைகளை விரைவாக விட்டு, ஆழமாய் மூச்சுவிட்டான். ‘எனக்காக அவள் உயிர்விட்டாள் என்றால், அவளுக்காக நான் என்ன நல்ல செயல் செய்துள்ளேன்? பெண்களில் இது உண்மையில் போற்றத்தக்கது. ஆனால் நான், துயரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் அழுதாலும், "அஹோ, என் காதலி!" என கூவினாலும், அது போற்றத்தக்கது அல்ல; நாம் ஆண்கள் அல்லவா? அல்லது, துயரத்தில் வீழ்ந்து, அழுக்காகவும், துயரமாகவும், என் பகைவர்களுக்கு நகைச்சுவையாகவும், அவமதிப்புக்குரியவனாகவும் ஆகிவிடுவேன். எனவே, பகைவர்களை அழித்து, அரசனாகிய என் தந்தையை சேவிக்க வேண்டும்; அவருடைய வாழ்க்கை என்மீதே சார்ந்திருக்கிறது—அப்படி இருக்க, அதை எப்படி விட்டுவிட முடியும்? இங்கு, பெண்களுக்கு உரிய பங்கைக் கைவிட வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது; இது அவளுக்காகவும் இல்லை, எல்லாவற்றிலும். நான் இந்த கருணைச் செயலை செய்ய வேண்டும்; அதற்கு பலன் அல்லது தீமை எதிர்பார்க்கவில்லை; அவள் எனக்காக உயிர்விட்டாள்—இதுவே அவளுக்காகச் செய்யும் சிறிய காரியம். இவ்வாறு முடிவெடுத்தபின், அவன் நீரஞ்சலி செய்து, பிறகு பிறவிச் சடங்குகளை முடித்து, ருதத்வஜன் பேசினார்: “அந்த மெல்லிய தோள்கள் கொண்ட மதாலஸா எனக்கு மனைவியாக இல்லையெனில், இந்த வாழ்வில் வேறு துணையை நான் ஏற்க மாட்டேன். காந்தர்வரின் அழகிய கண்கள் கொண்ட அந்த பெண்ணைத் தவிர வேறு எந்தவிதமான பெண்ணையும் நான் அனுபவிக்க மாட்டேன்—இது நான் சொல்வது உண்மை. அந்த யானை நடையுடைய, தர்மமான என் மனைவியைத் தவிர, வேறு யாரையும் ஏற்க மாட்டேன்—இது உண்மை.” புதல்வர்கள் கூறினர்: “அவள் இல்லாமல், பெண்களுடன் அனைத்து இன்பங்களையும் விட்டு, தகுதி வாய்ந்த நண்பர்களுடன் விளையாடி வாழ்கிறான், தந்தையே. இதுவே அவனது உயர்ந்த தர்மம்! இதைச் செய்ய இயலும் யார்? இது தேவர்களுக்கே அரிய செயலாகும், பிறருக்கோ எளிதல்ல.