மார்கண்டேயபுராணம்

பிரதிஷ்டாந நகரில் கௌசிகன் என்ற ஒரு பிராமணர் இருந்தார். அவன் கடந்த பிறவிகளின் பாபத்தினால் குஷ்டரோகம் பிடித்து மிகவும் பாடுபட்டான். அந்த உடல் வலியிலும், அவன் மனைவி தன் கணவரை தேவனைப் போல் சேவை செய்து வந்தாள். அவனுடைய காலை அழுத்தி, உடலை நன்கு தடவி, குளிக்க வைத்து, ஆடையிட்டு, உணவு ஊட்டி, அவனை எல்லா விதத்திலும் பராமரித்தாள். அவனுடைய களையம், சிறுநீர், மல, இரத்தம் ஆகியவற்றை சுத்தம் செய்து, தனிமையில் அவனை கவனித்து, இனிமையாகப் பேசி அவனை மகிழ்வித்தாள். அவள் எவ்வளவு பணிவுடன் சேவை செய்தாலும், கௌசிகன் அதிக கோபத்தினால் அவளை கடுமையாகக் கண்டித்தான். இருந்தும், அந்த நல்லாள் அவனைத் தன் தேவனாகவே பார்த்தாள். அவன் எவ்வளவு கடுமையானவராக இருந்தாலும், அவளைவிட அவனை உயர்ந்தவராகக் கருதினாள். ஒரு நாள், நடக்க இயலாத அந்த இருமுறை பிறந்த கௌசிகன், தன் மனைவியிடம், "என்னை அவளுடைய இல்லத்திற்கு அழைத்துச் செல்" என்று சொன்னான். "நான் ராஜபாதையில் பார்த்த அந்த வேசியை நினைவில் வைத்திருக்கிறேன். அவள் என் இதயத்தில் இடம் பிடித்துவிட்டாள். அவளை என்னுடன் சேர்க்கவில்லையெனில், நான் உயிரோடு இருக்கமாட்டேன்," என்று அவன் தன் ஆசையை வெளிப்படுத்தினான். "ஆண்கள் ஆசையில் நிலைநிற்றல் குறைவு. பலரும் அவளை நாடுகிறார்கள்; நான் நடக்க முடியாததால் எனக்கு அந்த வழி எட்டாததாக இருக்கிறது" என்றான். காமத்தில் மூழ்கிய கணவரின் இந்தக் கோரிக்கையை கேட்ட அந்த நல்லவள், உயர்ந்த குடும்பத்தில் பிறந்தும், மிகுந்த பாக்கியத்துடன், கணவனுக்கே அர்ப்பணமாக இருந்தாள். உடை கட்டி, கூடுதலாக பணம் எடுத்துக் கொண்டு, கணவரை தன் தோளில் சுமந்து, மென்மையான நடையுடன் அவர் விரும்பிய இடத்திற்கு சென்றாள். அந்த இரவில், வானம் மேகமூடியும், மின்னல் மின்னியும் இருந்தது. ஆனாலும், கணவரை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அந்த இருமுறை பிறந்தவள் ராஜபாதையில் நடந்தாள். அந்த வழியில், திருடன் என்று சந்தேகிக்கப்பட்ட ஒருவன் தூக்கில் கயிற்றில் தொங்கிக் கிடந்தான். அவன் பெயர் மாண்டவ்யன். இருளில் அவன் மிகவும் வலியுற்றுக் கிடந்தான். கௌசிகன் தன் மனைவியின் தோளில் அமர்ந்தபடி அங்கு சென்றபோது, மாண்டவ்யன் தன் கால்களில் ஏற்பட்ட வலியால் கோபமடைந்து, "என்னை இவ்வளவு துன்புறுத்தியவன் யார்? அவன் பாவி, துஷ்டன்; அவன் நாளை சூரியோதயத்தில் உயிரிழப்பான்," என்று சபித்தான். இந்த கொடூரமான சாபத்தை கேட்ட உடனே, கௌசிகனின் மனைவி திகைத்து, "சூரியன் உதிக்கவே கூடாது," என்று உறுதி கூறினாள். அவளது வார்த்தையால் சூரியன் உதிக்கவில்லை; இரவு தொடர்ந்துவிட்டது. பல நாட்கள் கடந்தும் பகல் வரவில்லை. தேவர்கள் அதனால் பயந்தார்கள். வேதபாராயணம், ஹோமம், பித்ரு-தேவதா தர்ப்பணம், யாவும் நடக்க முடியாமல் உலகம் அழிவிற்கு தள்ளப்பட்டது. பகல் இரவு பிரிவில்லாமல், மாதங்கள், ঋதுக்கள் முடிவடையவில்லை; உத்தராயணம், தட்சிணாயணம் எனும் காலப்பிரிவும் தெரியவில்லை. அவை இல்லையெனில், வருடத்தின் ஓட்டமும், காலத்தின் அறிவும் இல்லை. அந்த கணவனுக்குப் பட்டினி, மக்களுக்கு தவமும், யாகமும் நிறைவடையவில்லை. யாகங்கள் இல்லையெனில், தேவர்களுக்கு பாகம் கிடைக்கவில்லை; அவர்கள் மக்களுக்கு மழை தருவதும் நிற்கிறது. மனிதர்கள் வளர்த்த தாவரங்களை யாகங்களில் அர்ப்பணித்து, அவ்வழி தேவர்களை மகிழ்வித்து, தாங்கள் விரும்பும் பலன்களைப் பெறுகிறார்கள். நாம் மழையை தருகிறோம்; மனிதர்கள் ஹோம பாகத்தை அர்ப்பணிக்கிறார்கள். இவ்வாறு பரஸ்பரம் உதவி நடக்கிறது. ஆனால், யாகம் செய்யாமல், தாங்கள் மட்டும் தின்னும் பாவிகள், துஷ்டர்களை அழிக்க, நாம் தண்ணீர், சூரியன், அக்னி, வாயு, பூமி ஆகியவற்றை மாசுபடுத்துகிறோம். அவற்றை அருந்தும் பாவிகளுக்கு கடும் நோய், மரணம் ஏற்படுகிறது. ஆனால், யாகம் செய்து, எங்களுக்கு பாகம் கொடுத்து, மீதியை மட்டும் தின்று வாழும் நல்லவர்களுக்கு நாங்கள் சுகமான உலகங்களை அளிக்கிறோம். இவை அனைத்தும் பகல் உண்டாகியால்தான் நடக்கிறது; பகல் இல்லையெனில், உலகம் இயங்காது. இதையெல்லாம் தேவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசிக்கொண்டார்கள். யாகங்கள் நிற்கும் அபாயத்தில் தேவர்கள் அஞ்சி நிற்க, ப்ரஜாபதி அவர்களிடம் பேசினார்: "சக்தி என்றால் அதைவிட அதிக சக்தியால் மட்டுமே அடக்க முடியும்; தவம் என்றால் அதைவிட அதிக தவத்தால் மட்டுமே அடக்க முடியும். அந்த கணவனுக்கே அர்ப்பணமான பெண்ணின் மகிமையால் சூரியன் உதிக்கவில்லை; அதனால், மனிதர்களும் நீங்களும் பட்டினியால் வாடுகிறீர்கள். ஆகவே, அந்தப் பெண்ணிடம் சென்று, சூரியனின் மனைவியையும் வணங்கி, சூரியன் மீண்டும் உதிக்க வேண்டும் என்று வேண்டுங்கள்," என்றார். தேவர்கள் அந்தப் பெண்ணிடம் சென்று, "முந்தையபடி பகல் வரட்டும், சூரியன் உதிக்கட்டும்" என்று வேண்டினர். அப்போது அநஸூயா கூறினாள்: "ஒரு பத்தினியின் மகிமை குறையக் கூடாது. ஆகவே, அந்த நல்லவளுக்கு மரியாதை செய்து, நாளையும் பகலையும் மீண்டும் ஏற்படுத்துகிறேன்." பகல்-இரவு சுழற்சி எப்படித் தொடர்கிறது என்பதைப் போல, ஒரு நல்லவளின் கணவர் என்றும் அழிவடையமாட்டான். இவ்வாறு கூறிய அநஸூயா, தன் இல்லத்திற்கு சென்று, தன் நலத்தை விசாரித்தபின், தன் கணவரும் தாமும் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறோமா என்று கேட்டாள்.