மார்கண்டேயபுராணம்

ஒரு முறை, ஒரு ராஜா நரகத்தில் உள்ள பீடிப்படைத்த இடங்களில், தண்டனை, வெட்டுதல், எரித்தல் போன்ற கடுமையான வேதனைகள், அவனுடைய பிரகாசத்தால் மென்மையடைந்து, அவர்களின் வலிமை குறைந்திருந்தது என்று யமனின் பணியாளர் கூறினான். அதற்கு அந்த ராஜா, “பீடிக்கப்பட்டவர்களின் துயரை நீக்குவதில் ஏற்படும் ஆனந்தம், சுவர்க்கத்திலும், பிரம்மாவின் உலகிலும் கிடைக்காது; இதுதான் என் நம்பிக்கை” என்றார். “என் முன்னிலையில், இந்த தண்டனைகள் அவர்களை வேதனைப்படுத்தவில்லை என்றால், ஓ அழகான முகம் கொண்டவளே, நான் இங்கே மலை போல அசையாமல் நிற்கிறேன்” என்றார் ராஜா. யமனின் பணியாளர், “வாருங்கள், ராஜா! நாம் போகலாம்; உங்கள் புண்ணியத்தால் பெற்ற இன்பங்களை அனுபவியுங்கள். இங்கே, பாவிகளுக்கான தண்டனைகள் உங்களுக்கு இல்லை” என்று அழைத்தார். ஆனால் ராஜா, “என் முன்னிலையில் இந்த நரக வாசிகள் என் வருவதால் மகிழ்ச்சியடைந்து, அவர்களின் துயரம் குறைகிறது என்றால், நான் போகமாட்டேன்” என்றார். “துயரத்தில் இருக்கிறவர்களுக்கு, தஞ்சம் நாடும் போது, கருணை காட்டாத மனிதனின் வாழ்க்கைக்கு என்ன அர்த்தம்? அவர் எதிரி என்றாலும், அவன் துயரத்தில் இருக்கும்போது உதவாமல் இருப்பது வெட்கம்” என்று சொன்னார். “இங்கேயும், மறுபிறவியிலும், யாகங்கள், தானங்கள், தவங்கள்—all these are of no benefit to one whose mind does not incline to rescuing the afflicted. குழந்தைகள், நோயாளிகள், முதியவர்கள் மீது மனம் கடினமாக இருப்பவன் மனிதன் அல்ல; அவர் அரக்கன் தான்” என்றார். “இந்த பீடிப்படைத்தவர்களின் அருகில் இருந்தால், தீயின் எரிவை போல, மோசமான வாசனை, நரகத்தின் வேதனை, வறுமை, பசி, தாகம், மயக்கம்—all these may come, but even then, அவர்களுக்கு பாதுகாப்பு அளிப்பது சுவர்க்க இன்பத்தை விட சிறந்தது” என்றார். “பலர் மகிழ்ச்சியடைந்தால், நான் துயரப்படுகிறேன் என்றால், என்ன கிடைக்கவில்லை? ஆகவே, தாமதிக்காமல், நீ போகவும்” என்று பணியாளரிடம் கூறினார். அப்போது யமனின் பணியாளர், “இங்கே தர்மா, இந்திரா வந்துள்ளனர்; ராஜா, நீங்கள் அவர்களுடன் போக வேண்டும்” என்றார். தர்மா, “நீங்கள் என்னை நன்றாக பூஜித்திருக்கிறீர்கள்; நான் உங்களை சுவர்க்கத்திற்கு அழைத்து செல்லும்; இந்த திவ்ய ரதத்தில் ஏறுங்கள்” என்றார். ஆனால் ராஜா, “நரகத்தில் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் வேதனைப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் ‘நம்மை காப்பாற்றுங்கள்!’ என்று அழைக்கிறார்கள்; எனவே, நான் போகமாட்டேன்” என்றார். இந்திரா, “அவர்கள் பாவம் செய்ததால் நரகத்தை அடைந்தார்கள்; நீங்கள் புண்ணியத்தால் சுவர்க்கத்தை அடைய வேண்டும்” என்றார். அப்போது ராஜா, “தர்மா, இந்திரா, என் புண்ணியம் எவ்வளவு என்பதை கூறுங்கள்” என்றார். தர்மா, “கடலில் உள்ள துளிகள், வானில் உள்ள நட்சத்திரங்கள், மழை துளிகள், கங்கை மணல்கள்—all these are countless, similarly your merit is beyond counting” என்றார். “இன்று நீங்கள் நரகத்தில் உள்ளவர்களுக்கு கருணை காட்டியதால், உங்கள் புண்ணியம் நூற்றுக்கணக்கான மடங்காக அதிகரித்துள்ளது. ஆகவே, ராஜா, நீங்கள் அமரலோகத்தில் போய் இன்பங்களை அனுபவியுங்கள்; பாவிகள் தங்கள் பாவங்களை அனுபவித்து தீரட்டும்” என்றார். ஆனால் ராஜா, “நல்லவர்களின் முன்னிலையிலும், பீடிப்படையவர்கள் துயரத்தில் இருந்து விடுபடவில்லை என்றால், என் அருகில் இருப்பதற்காக மக்கள் ஏக்கம் கொண்டால் என்ன?” என்று கேட்டார். “எனது புண்ணியத்தால், நரகத்தில் துயரப்படுகிற பாவிகள் விடுதலை பெறட்டும்” என்று வேண்டினார். அப்போது இந்திரா, “ராஜா, நீங்கள் இன்னும் உயர்ந்த நிலையை அடைந்துள்ளீர்கள்; இப்போது பாவிகள் நரகத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறார்கள்” என்றார். உடனே, அந்த ராஜா மீது பூக்கள் பொழிந்தன; ஹரி அவரை திவ்ய ரதத்தில் ஏற்றி, சுவர்க்கத்திற்கு கொண்டு சென்றார். நான், மற்றவர்கள்—all those released from those torments—புதிய பிறவியை, தங்கள் செயல்களின் பலனுக்கேற்ப பெற்றோம். “இவ்வாறு, இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, நரகங்களை மற்றும் பாவத்திற்கு ஏற்ப பெறும் பிறவிகளை நான் விளக்கியுள்ளேன். நான் பார்த்ததை, அனுபவத்திலிருந்து பெற்ற உண்மையான அறிவை உங்களுக்கு கூறினேன்; இன்னும் என்ன கூற வேண்டும்?” என்று சொன்னார். பிறகு, தந்தை, “மகனே, நீ உலக வாழ்க்கையின் இயல்பையும், அதன் உண்மையான நிலையும், நீங்காத வடிவமும், மனதை குழப்பும் இயல்பையும் விளக்கியுள்ளாய். இப்போது, இந்த நிலையை அறிந்தபின் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டார். மகன், “என் வார்த்தைகளை சந்தேகமில்லாமல் நம்பினால், தந்தையே, குடும்ப வாழ்க்கையை விட்டு, வனவாசம் மேற்கொள். முறையான சடங்குகளை செய்து, அக்னி காப்பை விட்டு, தன்னைத் தானே நிலைநிறுத்து; இருமை, சொத்துக்கள்—all these must be renounced” என்றார். “சிறிது உணவு மட்டும் உண்டு, மனக்கட்டுப்பாடுடன், சோர்வின்றி, யோகத்தில் ஈடுபடு; வெளி பொருள்களுடன் தொடர்பை தவிர். அப்போது, பீடிப்படையுடன் இணைந்த துயரத்திற்கு மருந்தான யோகம், விடுதலிக்கு காரணமான, உபாதிகளற்ற, வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத யோகத்தை அடைவாய்; அதன் மூலம், மீண்டும் பஞ்சபூதங்களில் இணையாமல் விடுதலை பெறுவாய்” என்றார். தந்தை, “மகனே, அந்த யோகத்தை, விடுதலிக்கு காரணமான அத்தியந்தமான யோகத்தை, எனக்கு விளக்கு; அதன் மூலம், பஞ்சபூதங்களில் இருந்து விடுபட்டு, மீண்டும் அந்த நிலையை அடையாமல் இருப்பேன். யோகத்தில் இருந்தாலும், இல்லையென்றாலும், உலக வாழ்க்கையின் கட்டுப்பாட்டில் சிக்காத யோகத்தை விளக்கு. என் உடலும், மனமும், உலக வாழ்க்கையின் துயரால் எரிகிறது; பிரம்ம அறிவின் குளிர்ந்த நீர் போன்ற வார்த்தைகளை எனக்கு சொல். அறியாமையின் கருப்பு பாம்பால் கடிக்கப்பட்டு, அதன் விஷத்தால் துயரப்படுகிறேன்; உயிரிழந்தவராக இருக்கிறேன்; உன் வார்த்தைகளின் அமிர்தம் கொண்டு எனை உயிர்ப்பிக்கவும். பிள்ளை, மனைவி, வீடு, நிலம்—all these attachment is like a mad elephant; உண்மையை அறிந்து, நல்லதை unlock செய்து, எனை விரைவில் விடுவிக்கவும்” என்றார். மகன், “தந்தையே, நீ கேள்; பழைய காலத்தில், ஞானிகள் தத்தாத்ரேயர், ஆலர்க்காவிடம், அவர் சீராகக் கேட்டபோது, யோகத்தை எப்படி போதித்தாரோ, அதை நான் சொல்லுகிறேன்” என்றார். தந்தை, “தத்தாத்ரேயர் யார், அவர் யோகத்தை எப்படி போதித்தார்? யோகத்தை பற்றி கேள்வி கேட்ட அதிர்ஷ்டசாலி ஆலர்க்கா யார்?” என்று கேட்டார். இவ்வாறு, அந்த மகன் தந்தைக்கு, உலக வாழ்க்கையின் உண்மை, கருணையின் பெருமை, யோகத்தின் வழி—all these were revealed with அன்பும், பக்தியும், ஞானமும்.