மார்கண்டேயபுராணம்

அருமைமிகு அரசனின் பயணம் நரகத்தில் தொடர்ந்தது. அங்கு அவர் பல்வேறு துன்பங்களை அனுபவிக்கும் உயிர்களைப் பார்த்தார்—சிலர் ஊனமுற்றவர்கள், குருடர்கள், செவிடர்கள், குஷ்டரோகிகள், காசநோயால் வாடுபவர்கள், வாயில், கண்களில், கழுதையில் நோயால் பீடிக்கப்பட்டவர்களாக இருந்தனர். சிலர் மயக்கநோயால் பாதிக்கப்பட்டு, பிறவியில் சூத்திரராகப் பிறந்திருந்தனர். இதெல்லாம் களையோ தங்கமோ திருடும் பாவிகளுக்கான பின்விளைவுகள் என்று அங்கு காணப்பட்டது. அதோடு, அறிவை திருடுபவர்கள், மோசடி செய்பவர்கள், பிறர் மனைவியைக் கவர்ந்தோ அல்லது பிறரிடம் கொடுத்தோ பாவம் செய்பவர்களும் இதேபோல் தண்டனை அனுபவிக்கின்றனர். இவ்வாறு பிழைபடுபவர்கள், துன்பங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட ஹீனர்களாக, நரகத்தில் நரகம் அனுபவிக்கின்றனர். தீய முறையில் யாகம் செய்வோரும் இதே நிலைமையை அடைவார்கள். இவர்கள் செரிமானக் கோளாறுகள், நோய்கள், வலிகள், நன்றியின்மை, பிறரைக் கேடுகொள்ளும் மனோபாவனை போன்ற துன்பங்களில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். கடுமை, கொடுமை, பரஸ்த்ரீகாமம், திருட்டு, அசுத்தம், தேவதைகளை இகழ்தல்—இவை அனைத்தும் அவர்களின் குணமாகின்றன. பொய்யாக தங்கம் பெறுதல், பேராசையால் மனிதனை கொல்லுதல், மறுபடியும் மறுபடியும் தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களில் ஈடுபடுதல் ஆகியவை கூடும். இத்தகையவர்கள் நரகத்திலிருந்து விடுபட்ட பிறகு அடையும் குறிகள் இவை என்று அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அவர்களுக்கு இரக்கம், சத்தியம், மறுமை வாழ்வுக்கான ஆயத்தம் ஆகியவை மருந்தாகும். சத்தியம், பிற உயிர்களுக்கு நன்மை பயக்கும் சொற்கள், வேதத்தின் அதிகாரத்தை ஏற்கும் மனம், ஆசான்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்களை மதிக்கும் பண்பு, நல்லவர்களுடன் நட்பு—இவை எல்லாம் புண்ணியத்தின் அடையாளங்கள் என்று அறிவோர் கூறுகின்றனர். நல்ல நடத்தை, நட்பை வளர்த்தல், உண்மையான தர்மசெயல்கள் ஆகியவை புண்ணியத்தின் குறியீடுகள் என்று புத்திசாலிகள் அறிகின்றனர். "மன்னா, பாவமில்லாதவர்கள் சொர்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தால், அவர்கள் அடையும் குறிகள் இவை" என்று நான் உமக்கு சுருக்கமாக விளக்கியுள்ளேன். இப்போது, தாம் செய்த புண்ணியத்தையோ, பாவத்தையோ அனுபவிக்கின்றவர்கள் குறித்து நாம் வேறு இடத்திற்குச் செல்லலாம்; ஏனெனில் நீ நரகத்தை முழுமையாகக் கண்டுவிட்டாய். இனி நாம் முன்னேறலாம். அப்போது, அரசனின் மகன் சொன்னான்: அரசனை முன்னிலைப்படுத்தி, அவர் அங்கிருந்து செல்லத் தயாரானபோது, அங்கு துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்த எல்லா உயிர்களும் கூடி அழுதனர்: "அரசே, எங்களுக்கு தயவு செய்தருளும்! ஒரு கணம் இங்கே தங்குங்கள்; உங்கள் உடலைத் தொட்ட காற்று எங்களுக்கு பேரின்பத்தைத் தருகிறது." "மாநில மன்னரே, பூமியின் தலைவரே, உங்கள் உடலைத் தொட்ட காற்று எங்களை வந்தடையும் போதெல்லாம், எங்கள் உடல் பீடைகள் எல்லாம் நீங்குகின்றன." இதைக் கேட்ட அரசன், யமதூதரிடம் கேட்டான்: "என்ன காரணத்தால், எனக்காக இவர்கள் இவ்வளவு நிவாரணம் பெறுகின்றனர்?" "மனிதுலோகத்தில் நான் என்ன புண்ணியம் செய்தேன், இதில் இத்தகைய மகிழ்ச்சியும் துன்பநிவாரணமும் இங்கு ஏற்படுகிறது? தயவு செய்து கூறுங்கள்." யமதூதன் பதிலளித்தான்: "அரசே, நீர் பித்ரு, தேவர்கள், அதிதிகள், தூதர்கள், அர்ஹர்களுக்கு முறையாக நிவேதனம் செய்து, அதில் மனதை நிலைநிறுத்தினீர். அதனால், உங்கள் உடலைத் தொட்ட காற்று இங்கே மகிழ்ச்சி தருகிறது. பாவிகள் கூட உங்கள் அருகில் துன்பம் அனுபவிக்க மாட்டார்கள்." "நீங்கள் விதிப்படி ஆஸ்வமேத யாகம் மற்றும் பிற யாகங்களைச் செய்தீர்கள்; உங்கள் தரிசனம், அரசே, யமதண்டனையால் ஏற்படும் வலி, ஆயுதம், தீ, காற்று ஆகியவற்றால் ஏற்படும் துன்பங்களை குறைத்துவிட்டது." "அரசே, தாக்குதல், வெட்டுதல், எரித்தல் போன்ற பேர்துன்பங்கள் உங்கள் பிரபையால் மென்மையாய்க் குறைந்துவிட்டன." அதை அரசன் கேட்டபோது, அவன் கூறினான்: "துன்பப்பட்ட உயிர்களுக்கு நிவாரணம் அளிப்பதில் ஏற்படும் மகிழ்ச்சி, சொர்க்கத்திலும், பிரம்மலோகத்திலும் கிடையாது—இது என் உறுதியான நம்பிக்கை." "என் முன்னிலையில் இவர்கள் துன்பம் அனுபவிக்கவில்லை என்றால், முகமிகு ஒருவனே, நான் இங்கே மலையாய் அசையாமல் நிற்பேன்." யமதூதன் மீண்டும் கூறினான்: "வாருங்கள், அரசே, நாம் செல்லலாம்; நீர் செய்த புண்ணியத்தால் பெறும் இன்பங்களை அனுபவியுங்கள். இங்கு பாவிகளுக்கான தண்டனைகள் உமக்கு இல்லை." அரசன் பதிலளித்தான்: "நான் இங்குள்ள துன்பப்பட்ட உயிர்களுக்கு என் இருப்பால் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் வரை செல்லமாட்டேன்." "துன்பப்பட்டவர்கள் தஞ்சம் புகும்போது—even எதிரியும் ஆனாலும்—அவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டாத மனிதனின் வாழ்க்கை வெறுமனே வெட்கக்கேடாகும்." "இங்கு, மறுமையில்—யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை, துன்பப்பட்டவர்களை காப்பாற்றும் எண்ணமில்லாதவருக்கு பயன் தராது." "குழந்தைகள், நோயாளிகள், முதியவர்கள் மீது இரக்கம் இல்லாதவன் மனிதன் அல்ல; அவன் அசுரன்." "இவர்களுடன் இருப்பதால் தீய வாசனை, நரக வலி, பசி, தாகம், மயக்கம் எனும் துன்பம் வந்தாலும், அவர்களுக்கு பாதுகாப்பு அளிப்பது சொர்க்க இன்பத்தைக் காட்டிலும் மேலானது என நான் கருதுகிறேன்." "பலர் என் காரணமாக மகிழ்ச்சி அடைவார்கள்; ஆனால் நான் துன்பப்படுகிறேன் என்றால், அதைவிட என்ன பெருமை இருக்க முடியும்? ஆகவே, நீர் தாமதிக்க வேண்டாம்—உடனே செல்லுங்கள்." அப்போது யமதூதன் கூறினான்: "இங்கே தர்மதேவன், இந்திரன் ஆகியோர் உங்களை அழைத்து வந்துள்ளனர்; அரசே, நீர் அவர்களுடன் செல்ல வேண்டும்." தர்மதேவன் கூறினான்: "நீர் என்னை நன்கு வழிபட்டீர்; நான் உங்களை சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன். இந்த விண்ணுலக ரதத்தில் ஏறுங்கள்—தாமதிக்க வேண்டாம்." அரசன் கூறினான்: "தர்மா, இந்த நரகத்தில் ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் துன்பப்படுகின்றனர்; அவர்கள் 'காப்பாற்றுங்கள்!' என்று அழுகின்றனர். எனவே, நான் செல்லமாட்டேன்." இந்திரன் சொன்னான்: "இவர்கள் தங்கள் பாவத்தால் நரகத்தை அடைந்தவர்கள்; நீர் செய்த புண்ணியத்தால் சொர்க்கத்தை அடைய வேண்டும்." அரசன் கேட்டான்: "தர்மா, இந்திரா, என் புண்ணியத்தின் அளவு எவ்வளவு என்று உங்களுக்கு தெரிந்தால் கூறுங்கள்." தர்மதேவன் சொன்னான்: "கடலில் உள்ள துளிகள், ஆகாயத்தில் உள்ள நட்சத்திரங்கள், மழையில் விழும் துளிகள், கங்கையில் உள்ள மணல்—இவை எண்ணிக்கையற்றவை." "அதேபோல், உமது புண்ணியம் எண்ணிக்கையற்றது, அரசே." "இன்று நீங்கள் நரகத்தில் துன்பப்படும் உயிர்களுக்கு இரக்கம் காட்டியதால், உங்கள் புண்ணியம் நூற்றாயிரமடிக்க அதிகரித்துவிட்டது." "ஆகவே, அரசர்களில் சிறந்தவரே, அமரலோகத்துக்குச் சென்று அதன் பலனை அனுபவியுங்கள்; பாவிகள் தங்கள் பாவங்களை இங்கு தீர்க்கட்டும்.