மார்கண்டேயபுராணம்

அந்த அரசன், யமதர்மராஜாவின் பயங்கர தூதர்கள் கயிறுகளுடன் வந்து நிற்கும் திகிலான காட்சியைப் பார்த்தான். அவர்கள் அவனைப் பிடித்து வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றதை அவன் தெளிவாக உணர்ந்தான். மிகுந்த வேதனையில், "அம்மா! அப்பா! இன்று என்னை விட்டுவிடாதீர்கள்!" என்று அவன் அழைத்தான். ஆனால், அவனது அழுகுரல் பயனின்றி, அவனை நரகத்தில் வீசிவிட்டு, கொதிக்கும் எண்ணெய்க் குண்டத்தில் மூழ்கடித்தார்கள். அங்கு, அரிவாள்களாலும் கூர்மையான கத்திகளாலும் அவன் துண்டுண்டாக வெட்டப்பட்டான். கண்களில் இருள் சூழ்ந்த அந்த இடத்தில், அவன் தன் உணவாக பிணம், ரத்தம் ஆகியவற்றையே தின்றான். ஏழு ஆண்டுகள் அவன் தன்னை இறந்தவனாக, கீழ்நிலையிலுள்ள ஒரு சாதியில் பிறந்தவனாகவே கண்டான்; ஒவ்வொரு நாளும் நரகத்தில் சுடப்பட்டான், வேறு இடங்களில் வேறு வேதனைகளும் அனுபவித்தான். வேறு இடங்களில் அவன் சிதைந்தான், சுடப்பட்டான், வெட்டப்பட்டான்; இன்னும் பல இடங்களில் அவனை உரித்து எடுத்து, தீயில் சுட்டு, பனிக்காற்றால் துளைத்தனர். இப்படித் தினமும் நூறு ஆண்டுகள் முழுவதும் அவன் நரகத்தில் வேதனைப்பட்டான்; அங்கேயே அவனை நரகரட்சகர்கள் தொந்தரவு செய்தனர். பின்னர், அவனை பூமியில் வீசி, அக்கிரம உணவுகளைத் தின்று வாழும் ஒரு நாயாக அவன் பிறந்தான். வாந்தி தின்று, பனியில் சுடப்பட்டு, மாதம் ஒன்றிற்குள் அவன் மரணமடைந்தான். அதன் பிறகு, கழுதை, யானை, குரங்கு, மிருகம், ஆடு, பூனை, கொக்கு, பசு, பறவை, புழு என பல்வேறு பிறவிகளிலும் அவன் தன்னை கண்டான். மீன், ஆமை, களரி, வேட்டைக் நாய், சேவல், கிளி, மைனா, நிலைபெற்ற உயிரினங்கள், பாம்பு மற்றும் பல்வேறு உடலுடை உயிர்களாகவும் அவன் பிறந்தான். இப்படித் தினமும் அவன் பல்வேறு உயிரினங்களில் பிறப்பதை அனுபவித்து, நூறு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து துன்பம் அனுபவித்தான். அந்த நூறு ஆண்டுகள் இவ்வாறே சிதைந்த பிறவிகளில் கழிந்தது. ஒரு நாள், அந்த அரசன் தன் வம்சத்திலுள்ள ஒருவரையும் அங்கே பார்த்தான். அவன் அங்கேயே தங்கியிருக்கும் போது, சூதாட்டத்தின் மூலம் அவனது ராஜ்யம் பறிபோனது; அவனது மனைவி, மகன் இருவரும் பிடிபட்டு, தனியே விட்டுவிட்டு, அவன் காட்டிற்குச் சென்றான். அங்கே அவன் ஒரு சிங்கத்தைப் பார்த்தான்; அதன் வாய் விரிந்துள்ளது, பயங்கரமாகத் தெரிகிறது; அதன் பக்கத்தில் ஒரு காட்டுப் பசுவும் உள்ளது. மறுபடியும், அந்த சிங்கம் அவனை விழுங்கிவிட்டது. மனைவியின் நினைவால் துயரமடைந்த அவன், "ஓ சைவ்யே! என்னை இங்கு துன்பத்தில் விட்டுவிட்டு, நீ எங்கே சென்றாய்?" என்று அழுதான். பின்னர், அவன் தன் மனைவியையும் மகனையும் பார்த்தான்; அவள் அழைத்தாள்: "எங்களை காப்பாற்று, ஹரிச்சந்திரா! சூதாட்டம் உன்னிடம் என்ன செய்தது, என் ஆண்டவரே?" அவளும் மகனும் துயரத்தில் மூழ்கியிருக்க, அவன் எவ்வளவோ ஓடி அவர்களைத் தேடியும், மறுபடியும் அவர்களைப் பார்க்க முடியவில்லை. மறுபடியும், அந்த அரசன் தன் மனைவியை விண்ணகத்தில் போலக் கண்டான்; அவள் முடி குழப்பமாக, உடை கிழிந்த நிலையில், துன்பத்தில், வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்லப்பட்டாள். அவள் மீண்டும் மீண்டும், "என்னை காப்பாற்றுங்கள்!" என்று அழைத்தாள். அப்போது, தர்மராஜாவின் கட்டளையின்படி, மற்றொரு காட்சியும் அவனுக்கு காண்பிக்கப்பட்டது. வானில், "இங்கு வா, அரசா! விஷ்வாமித்திரரால் யமருக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது," என்று கூச்சல்கள் கேட்டன. இதைக் கூறியவுடன், அவனைப் பாம்பு போன்ற கயிறுகளால் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றனர்; இது ஸ்ராத்ததேவரால் கூறப்பட்டதும், விஷ்வாமித்திரரால் நிகழ்த்தப்பட்டதும் ஆகும். அங்கேயும், அவன் தவறான செயலால் ஏற்பட்ட அவனது நிலை திருந்தவில்லை; அவன் கண்ட அனைத்து நிலைகளும் கனவில் காட்டப்பட்டன. அவன் அந்த நிலைகளை பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அனுபவித்தான்; பன்னிரண்டாவது ஆண்டின் முடிவில், அவனை காவலர்கள் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றனர். அவன் யமனைப் பார்த்தான். யமன் அவனை நோக்கி, "இது விஷ்வாமித்திர மகானின் கோபம்; அதை எதிர்க்க முடியாது," என்றான். "அந்த கௌசிகர் உன் மகனையும் அழித்துவிடுவார். மனிதுலோகத்திற்கு சென்று மீதமுள்ள துன்பங்களை அனுபவி; அங்கே சென்று, உனக்கு நன்மை உண்டாகும்." பன்னிரண்டாவது ஆண்டு முடிந்ததும், அவன் துன்பங்கள் முடிவுற்ற நிலையில், யமதூதர்கள் அவனை விண்ணிலிருந்து கீழே வீசினார்கள். யமலோகத்திலிருந்து விழுந்து, பயத்தில் கலங்கியவனாக விழித்தான்; "ஐயோ, என்ன துன்பம்!" என்று எண்ணி, தனது காயங்களுக்கு சுண்ணாம்பு பூசினான். அவன் கண்ட கனவில் முடிவில்லா பெரிய துன்பங்கள் இருந்தன; "நான் கனவில் என்ன கண்டேன்? உண்மையில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டதா?" என்று அவன் எண்ணினான். அங்கே இருந்த அந்த அசுத்தர்களிடம், "நேரம் கடந்துவிட்டதா?" என்று கவலையுடன் கேட்டான். சிலர் "இல்லை" என்றார்கள்; மற்றவர்கள் "ஆமாம், கடந்துவிட்டது" என்றார்கள். இதை கேட்ட அரசன் மனம் துயரமடைந்து, தெய்வங்களை அடைவதாக வேண்டினான்: "எனக்கும் சைவ்யையின் பிள்ளைக்கும் நன்மை தருவாராக தெய்வங்கள்!" என்று பிரார்த்தித்தான். "பெரும் தர்மருக்கு வணக்கம்; படைத்தவன் கிருஷ்ணருக்கு வணக்கம்; உச்சத்துக்கும் தாழ்விற்கும், தூய்மைக்கும், பழமைக்கும், அழிவில்லாதவருக்கும் வணக்கம். ப்ருஹஸ்பதிக்கும், வசவனுக்கும் வணக்கம்," என்று கூறி, அரசன் அசுத்தர்களின் வேலையில் ஈடுபட்டான். பிணங்களுக்கு கட்டணம் வசூலிக்கும்போது, அவனுக்கு நினைவு மறைந்தது; அழுக்கான உடையுடன், கூந்தல் முடியாக, கருப்பாக, தண்டம் ஏந்தி, அரசன் திகைப்பில் மூழ்கினான். அவனுக்கு மகனும் மனைவியும் நினைவில் வரவில்லை; ராஜ்யத்தை இழந்ததால் உற்சாகம் சிதைந்து, சிதைவிடத்தில் வாழ்ந்தான். அப்போது, அரசியின் மகன் பாம்பு கடித்துத் துடித்து, இறந்த நிலையில், அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு அவன் மனைவி அழுதபடி வந்தாள். "ஐயோ, மகனே! ஐயோ, பிள்ளையே! என் சிறு தாயே!" என்று மீண்டும் மீண்டும் அழுதாள்; அவள் மெலிந்து, வாடிய முகத்துடன், சோர்வாக, முடி தூசியால் குழப்பமடைந்திருந்தாள். அரசி கூறினாள்: "ஐயோ, அரசா! இன்று உன் பிள்ளை சோமனைப் பாரும்; முன்பு விளையாடியவனை, இப்போது ஒரு தீய பாம்பு கடித்து உயிரிழந்தவனை!" அவளது அழுகுரலைக் கேட்டு, அரசன் பிணங்களை மூடுவதற்காக விரைந்தான். அவன் நீண்ட பிரிவால் வாடி அழும் தன் மனைவியைக் காணவில்லை; அவள் புதிதாகப் பிறந்தவளாகத் தோன்றினாள். அவளும், அழகான கூந்தல் கொண்ட அரசனை இப்போது முடியாகக் காண, அந்த அரசியின் மகனை, உலர்ந்த மரம் போல் இருந்தவனை, அடையாளம் காணவில்லை. அவன், அந்த பிள்ளையை இருண்ட துணியில் மூடிய நிலையில், பாம்பு விஷத்தால் பீடிக்கப்பட்டு, அரச மரக்குறியுடன் இருப்பதைப் பார்த்து, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்.