மார்கண்டேயபுராணம்

அழுகையும், பேய் பிடித்தவர்களின் பயங்கரமான கத்தல்களும், நரி ஊளைகளும், திகிலூட்டும் அலறல்களும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த அந்த சிதை இடம்—அங்கே துக்கம் கூட பயந்து ஓடும் அளவுக்கு, இறந்தவர்களின் உறவினர்கள் கதறி அழும் சோகமும் நிரம்பி இருந்தது. அந்த இடத்திற்கே அரசன் வந்தார். மனத்தில் ஆழ்ந்த துக்கத்தோடும், கவலையோடும், “அய்யோ! என் உழியர்கள், அமைச்சர்கள், பண்டிதர்கள்—என் நாடே அழிந்துவிட்டது!” என்று புலம்பினார். “அய்யோ, சைவ்யா! அய்யோ, என் மகனே! என் பிள்ளையே! நீ என்னை விட்டுப் போனாய், நான் பாக்கியமற்றவன். விஸ்வாமித்திரரின் சாபத்தால், என் கண்ணுக்கு எட்டாத இடத்திற்கு நீ சென்றுவிட்டாய்,” என்று வருந்தினார். இவ்வாறு மனதில் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, சந்தாளரின் சொற்களைக் குறித்தும் நினைத்து, அவர் உடல் அழுக்காகவும், உறுப்புகள் எல்லாம் கடுமையாகவும், முடிகள் கொட்டையாகவும், உடம்பு மோசமான வாசனையோடும், கையில் ஒரு தண்டோடு இருந்தார். அந்த தண்டுடன், மரணமே உருவம் எடுத்தது போல, அவர் இடம் இடமாக ஓடினார். “இந்த சடலத்திற்காக நான் இந்தக் கூலி பெற்றேன்; இன்னும் அதிகம் பெறுவேன்,” என்று கூறினார். “இது என்னுடையது, இது அரசனுடையது, இது தலைமை சந்தாளருக்குரியது,” என்று கூறி, அங்கும் இங்கும் ஓடினார். அரசன், உயிரோடு இருக்கும்போதே வேறு ஒரு பிறவியில் நுழைந்தார். பல கட்டுகளால் கட்டப்பட்ட பழைய துணியை உடுத்தி, முகம், கை, வயிறு, தொடை, கால்கள்—இவை அனைத்தும் சிதைச்சாம்பலாலும் தூளாலும் பூசப்பட்டிருந்தது. அவரது கை விரல்கள் பலவிதமான கொழுப்பு, எலும்பு மஜ்ஜை, கொழுப்புச் சதை ஆகியவற்றால் பூசப்பட்டிருந்தன; மூச்சை பெரிதாக இழுத்து விட்டார். பல சடலங்களிலிருந்து கிடைத்த உணவு அவருக்கு நிறைவாக இருந்தது. இறந்தவர்களின் மாலைகளைத் தலையில் சூடியிருந்தார்; பகலும் இரவும் தூங்காமல், எப்போதும் துக்கத்திலேயே அழுதுகொண்டிருந்தார். இவ்வாறு, அந்த சிறந்த அரசனுக்கு பன்னிரண்டு மாதங்கள் நூறு ஆண்டுகள் போல கடந்து போனது; உறவுகள் இழந்த துயரத்தில் அவர் சோர்ந்தார். ஒருநாள், தூக்கத்தில் ஆழ்ந்து, உடல் கடுமையாகவும் அசைவில்லாமல் இருந்தபோது, அவர் தன் படுக்கையில் ஒரு அதிசயமான காணொளியைப் பார்த்தார். விதியின் ஆற்றலாலும், சிதை இடத்தில் தொடர்ந்து இருந்ததினாலும், அவர் வேறு ஒரு உடலில் ஆசானுக்குரிய காணிக்கை செலுத்தினார். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அவயவ வேதனையில் இருந்து பிறகு, அவர் விடுதலை பெற்றார்; தாழ்வுஜாதி பெண்ணின் கர்ப்பத்தில் பிறந்ததைக் கண்டார். அங்கே இருந்தபோது, “இங்கிருந்து விடுபட்டவுடன், நான் தானம், தர்மம் ஆகிய நல்ல காரியங்களைச் செய்வேன்,” என்று மனதில் நினைத்தார். பிறந்தவுடன், அந்த தாழ்வுஜாதி சிறுவன் எப்போதும் சிதை இடத்தில் இறந்தவர்களின் கர்மங்களைச் செய்வதில் ஈடுபட்டிருந்தான். அவன் ஏழாவது ஆண்டில், ஒரு இருமுறை பிறந்தவன் (பிராமணன்) சிதை இடத்தில் இறந்தார்; அவரை உறவினர்கள் கொண்டுவந்தார்கள். அந்த ஏழை, ஆனாலும் நல்லொழுக்கம் கொண்ட சிறுவன் அவரைக் கண்டான். அங்கே வந்த பிராமணர்களிடம், அவன் கூலி கேட்டதால், அவர்கள் அவனை இகழ்ந்தனர்; பிறகு, அவர்கள் விஸ்வாமித்திரரின் செயல்களைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினர். “பாவியாய், இந்த அசுப காரியத்தைச் செய்! முன்பு, அரசன் ஹரிச்சந்திரன் விஸ்வாமித்திரரால் தாழ்வுஜாதியாக்கப்பட்டான். பிராமணர்களின் செல்வத்தை எடுத்ததால், புண்ணியம் குறைந்து, அவர்களது சொற்களை தாங்க முடியாமல், அவர்கள் கோபத்தில் சாபம் விட்டார்கள்,” என்று கூறினர். “நீயும், மிகப் பாவியானவனே, கொடூரமான நரகத்திற்குப் போ!” என்று அவர்கள் கூறியவுடன், அரசன் கனவுபோல் ஒரு நிலையில் இருந்தார். அவர் யமதர்மராஜாவின் பயங்கர தூதர்களை, பாசங்களுடன் பார்த்தார்; அவர்களால் பிடிக்கப்பட்டு, வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்லப்பட்டதையும் கண்டார். மிகுந்த துயரத்தில், “அம்மா, அப்பா, இன்று!” என்று அழைத்தார். அப்படியே, கொதிக்கும் எண்ணெய் பானையில் வீசப்பட்டார். அவர் சா ஊசி, கூர்மையான கத்திகள் ஆகியவற்றால் வெட்டப்பட்டார்; கண்கூடா இருட்டில் வேதனைப்பட்டு, புழுதி, இரத்தம் ஆகியவற்றை உண்டார். ஏழு ஆண்டுகள் தாழ்வுஜாதியாக இருந்தார்; நரகத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் எரிக்கப்பட்டார், வேறு இடங்களில் வேகவைக்கப்பட்டார். வேறு இடங்களில், வேதனைப்பட்டார், கலக்கம் அடைந்தார், கொல்லப்பட்டார், வெட்டப்பட்டார்; மற்ற இடங்களில், உரிக்கப்பட்டார், எரிக்கப்பட்டார், குளிர் காற்றால் தாக்கப்பட்டார். இவ்வாறு, நூறு ஆண்டுகள் நரகத்தில் தினந்தோறும் வேதனைப்பட்டார்; நரகத் தூதர்களால் அவமானப்பட்டார். பிறகு, பூமியில் வீசப்பட்டு, கழிவை உண்ணும் நாயாகப் பிறந்தார்; வாந்தி உண்டார், குளிரில் எரிந்தார், ஒரு மாதத்தில் இறந்தார். பிறகு, கழுதை, யானை, குரங்கு, மிருகம், ஆடு, பூனை, கொக்கு, பசு, பறவை, புழு ஆகிய பிறவிகளிலும் பிறந்தார். மீன், ஆமை, பன்றி, வேட்டைக் நாய், சேவல், கிளி, மைனா, நிலைபெற்ற உயிர்கள், பாம்பு, பிற உடல் கொண்ட உயிரினங்களாகவும் பிறந்தார். ஒவ்வொரு நாளும் பல்வேறு உயிரினங்களாக பிறந்ததையும், அவற்றில் உண்டாகும் துன்பங்களை அனுபவித்ததையும் பார்த்தார்; நூறு ஆண்டுகள் இவ்வாறு துன்பத்தில் கழிந்தது. இவ்வாறு, அவமானமான பிறவிகளில் நூறு ஆண்டுகள் கழிந்ததும், ஒருநாள் அந்த அரசன் தன் சொந்த வம்சத்தவரை அங்கே பார்த்தார். அங்கேயே இருந்தபோது, சதுரங்கத்தில் நாடு இழந்தார்; மனைவி, மகன் ஆகியோரும் பறிக்கப்பட்டனர்; தனியாகக் காட்டிற்குச் சென்றார். அங்கே, வாயை அகல திறந்து, பயங்கரமாக வந்த சிங்கத்தையும், அதைத் தொடர்ந்து வந்த காட்டெருத்தையும் பார்த்தார். மீண்டும், அந்தக் கொடிய விலங்குகளால் உண்ணப்பட்டார்; மனைவிக்காக துயரத்தில், “ஓ சைவ்யா! நீ என்னை இவ்விதம் துயரத்தில் விட்டுப் போனாய், எங்கே போனாய்?” என்று புலம்பினார். பிறகு, அவர் மீண்டும் தன் மனைவியையும் மகனையும் பார்த்தார்; மனைவி அழுதாள், “காப்பாற்று, ஹரிச்சந்திரா! சூதாட்டம் உனக்கு என்ன செய்தது?” என்று கேட்டாள். “உன் மகன், உன் மனைவி சைவ்யாவுடன் மிகக் கருணைக்குரிய நிலையில் இருக்கிறான்;” ஆனால், அவர் மீண்டும் மீண்டும் ஓடி சென்றாலும், அவர்களைப் பார்க்க முடியவில்லை. மீண்டும், அந்த அரசன், விண்ணில் இருப்பது போல, தனது மனைவியை, முடி சிதறியவாறும், துயரத்தில், பாதி உடை உடுத்தியவாறும், வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்தார். அவள் மீண்டும் மீண்டும், “காப்பாற்று!” என்று அழைத்தாள். பிறகு, தர்மராஜாவின் ஆணையால், அவர் ஒரு புதிய காட்சியையும் கண்டார். வானில் ஓசைகள் கேட்டன: “இங்கே வா, அரசனே! விஸ்வாமித்திரருக்காக, யமனுக்கு தகவல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.” என்று கூறினர். இதைச் சொல்லி, அந்த வலிமைமிகு அரசனை பாம்பு போன்ற பாசங்களால் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றனர்; இது ஸ்ராத்ததேவனால் கூறப்பட்டது, விஸ்வாமித்திரரின் செயல் இதுவாகும்.