மார்கண்டேயபுராணம்

அப்போது பறவைகள் கூறின: அந்த சமயத்தில், தவத்தினால் பெரும் செல்வராக விளங்கிய விஸ்வாமித்ரர், கோபத்தாலும் குற்றச்சாட்டாலும் கண்கள் பெரிதாகத் திகழ்ந்து, அரசரிடம் நேரில் வந்து நின்றார். அவர் கூறினார்: "இந்த சண்டாளன் உனக்கு பெரும் செல்வம் வழங்க வந்திருக்கிறான்; எனக்கு முழுமையான யாகதக்ஷிணை ஏன் வழங்கப்படவில்லை?" அதற்கு ஹரிச்சந்திரன் பணிவுடன் பதிலளித்தார்: "மஹானுபாவனே, நான் சூரிய வம்சத்தில் பிறந்தவன் என்பதை அறிந்திருக்கிறேன், கௌசிகா. செல்வம் வேண்டி நான் சண்டாளனின் தாசனாக எப்படி ஆக முடியும்?" விஸ்வாமித்ரர் கடுமையாகச் சொன்னார்: "நீ சண்டாளனிடம் உன்னை விற்றுச் சம்பாதித்த செல்வத்தை காலத்திற்கு ஏற்ப எனக்குக் கொடுக்கவில்லை என்றால், நிச்சயம் உன்னை சாபம் இடுவேன்." இதை கேட்ட அரசன், உயிரே பதற்றத்தில் சிக்கி, நடுங்கி, முனிவரின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, "தயை செய்க!" என்று வேண்டினார். "நான் உமது தாசன்; துன்பத்தால் பீடிக்கப்பட்டவன்; பயந்தவன்; அதிலும் மேலாக உமக்கு பக்தன். தயை காட்டும், மஹாமுனிவரே! இந்த சண்டாளனுடன் சேர்ந்திருப்பது எனக்கு மிகுந்த பயங்கரமாக உள்ளது." "எனக்கிருக்கும் செல்வத்தால், உமது கட்டளைக்கிணங்க எல்லா பணிகளையும் செய்வேன், முனிவரே! உமக்கு முழுக் கீழ்ப்படிதலுடன் உமக்கு தாசனாக இருப்பேன்," என்று அரசன் தாழ்மையுடன் கூறினார். விஸ்வாமித்ரர் பதிலாக, "நீ என் தாசனாக இருப்பதாகில், சண்டாளனிடம் உன்னை நான் கொடுத்துவிட்டேன்; அவன் ஒரு கோடி செல்வம் எனக்கு வழங்கினான்; இனி நீ அடிமை நிலைக்கு வந்துவிட்டாய்," என்றார். பறவைகள் தொடர்ந்தன: இதைக் கேட்ட சண்டாளன், மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டு, அந்த செல்வத்தை விஸ்வாமித்ரருக்கு வழங்கி, அரசனை கட்டிப்போட்டான். அரசன் தடியால் அடிக்கப்பட்டு, மனம் குழப்பமடைந்து, அறிவு கலங்கி, குடும்பத்தினரிடமிருந்து பிரிந்த துயரத்தில் துடித்து, சண்டாளனின் நகரம் நோக்கி அழைத்துச் செல்லப்பட்டான். அப்போது ஹரிச்சந்திரன் அந்த சண்டாள நகரத்தில் வாழ்ந்தான். காலையில், நண்பகலில், மாலையில், அவன் இவ்வாறு பாடினான்: "துயரமடைந்த முகத்துடன் என் மகன், என் மகளும் என் முன்னிலையில் நிற்கிறார்கள்; அவள் துன்பத்தில் என்னை நினைக்கிறாள்; அரசன் நம்மை விடுவிப்பான் என்று நம்புகிறாள்." "செல்வம் கிடைத்ததும், அதைவிட அதிகமாக பிராமணருக்கே கொடுத்தேன்; ஆனாலும், அந்த மான் போன்ற கண்கள் கொண்டவள் நான் செய்த மிகப்பெரிய பாவத்தை அறியவில்லை." "அரசை இழந்தேன், நண்பர்களை விட்டுவிட்டேன், மனைவி, மகனை விற்றேன், இப்போது சண்டாளனாகி விட்டேன் — ஓர் தொடரும் துயரங்களின் வரிசை!" அப்படியே வாழ்ந்தபோது, அவன் எப்போதும் தன் செல்ல மகனையும், உயிருக்கு உயிரான மகிழும் மனைவியையும் நினைத்து, எல்லாவற்றையும் இழந்த துயரத்தில் தவித்தான். சில காலம் கழித்து, அரசன் ஹரிச்சந்திரன், சண்டாளனின் கட்டளைக்கிணங்க, சிதை இடத்தில் இறந்தவர்களின் சுடுகாடுகளில் கட்டில்களைத் திரட்டி வசிப்பவனாக ஆனான். சண்டாளன் அவனை, "இறந்தவர்களின் கட்டில்களில் இருந்து ஒரு ஆறில் ஒரு பங்கை அரசனுக்கு தர வேண்டும்; மூன்று பங்குகள் எனக்கு, இரண்டு பங்குகள் உனக்கு ஊதியம்," என்று அறிவுறுத்தினான். அந்தக் கட்டளைக்கிணங்க, ஹரிச்சந்திரன் அந்தக் காலத்தில் வாராணஸியில் இருந்த சுடுகாடுகளுக்குச் சென்றான். அந்தச் சுடுகாடு மிகப் பயங்கரமான சத்தத்துடன், நூற்றுக்கணக்கான சிவகணங்களால் நிரம்பி, எங்கும் சடலங்களின் குவியல்களும், துர்நாற்றமும், புகையாலும் சூழப்பட்டிருந்தது. அங்கு பிசாசுகள், பேய்கள், பூதங்கள், டாகினிகள், யட்சர்கள், கழுகுகள், நரி, நாய்கள் கூட்டமாகக் காணப்பட்டன. எங்கும் எலும்புக் குவியல்கள், கொடிய நாற்றம், புலம்பும் உறவினர்களின் பலவித அழுகை, பயங்கரமான சத்தம் ஒலித்தது. "அய்யோ, என் மகன்! நண்பா! உறவினா! சகோதரா! கணவனே! சகோதரி! தாயே! மாமா! தாத்தா!" என்று பலரும் புலம்பினர். "தாத்தா! அப்பா! எங்கே போனீர்கள்? உறவினர்களே வாருங்கள்!" என்று அழுதும் கூச்சலும் கேட்டது. அங்கு எங்கும் எரியும் சதையும் கொழுப்பும் நரம்பும், பாதி எரிந்த தோலின் குவியலும் இருந்தது. பாதி எரிந்த உடல்கள், கருஞ்சாயலுடன், பற்கள் வெளிப்பட்டு, தீக்குள் சிரிப்பது போல் தெரிந்தது — உடலின் நிலை இப்படிப்பட்டது. அங்கு பறவைகளின் எலும்புகள் எரியும் சத்தும், உறவினர்கள் அழும் சத்தும், சண்டாளர்களின் மகிழ்ச்சி கூச்சலும் கலந்து கேட்டது. பேய்கள், பிசாசுகள், ராக்ஷஸர்கள் பாடும் பெரும் பயங்கரமான சத்தும், உலகம் அழியும் போல் ஒலித்தது. மாடு, எருமை எருமை சாணம் குவியல்கள், சாம்பல் மலைகளும், எலும்புகள் வெளியே தெரியும் படியும் இருந்தது. பலவித நிவேதனங்கள், சிதறிய விளக்குகள், காகங்கள் சடலங்களைத் தின்று கொண்டிருந்தன; அந்த சுடுகாடு நரகத்தைப் போல் தெரிந்தது. பயங்கரமான பிசாசு பிடித்தவர்கள் அழும் சத்தும், நரிகள் கூச்சலும், பலவிதமான புலம்பும் சத்தும், துயரத்தால் நிறைந்த அந்த சுடுகாடு, பயத்திற்கே பயமாக இருந்தது. அங்கு வந்த அரசன், துயரத்தால் துவண்டு, "அய்யோ, என் சேவகர்கள், அமைச்சர்கள், பண்டிதர்கள் — என் அரசு அழிந்துவிட்டது," என்று புலம்பினான். "அய்யோ, சைவ்யா! அய்யோ, என் மகனே! என் பிள்ளையே! நீ என்னை விட்டுச் சென்றுவிட்டாய், நான் பாக்கியமில்லாதவன். விஸ்வாமித்ரரின் சாபத்தால் நீ என் கண்ணுக்கு எட்டாத இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டாய்," என்று அழுதான். இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தபடி, சந்தாளன் கூறியபடி, அவன் அழுக்கு படிந்த, எல்லா உறுப்பும் கடுமையாக மாறிய, கூந்தல் குழம்பிய, துர்நாற்றம் வீசும், கையில் தடி வைத்தவனாக ஆனான். தடியுடன், மரண தேவதை போல் தோன்ற, "இந்த சடலத்திற்கு இந்த விலை கிடைத்தது; இன்னும் கிடைக்கும்," என்று ஓடி ஓடி கூறினான். "இது என் பங்கு, இது அரசனுக்கு, இது சந்தாளனின் தலைவனுக்கு," என்று எல்லா திசைகளிலும் ஓடி, இன்னும் உயிரோடு இருக்கும்போது மற்றொரு கருவில் பிறந்தவன் போல் ஆனான். பல கட்டுகள் கட்டிய பழைய துணி அணிந்து, முகம், கை, வயிறு, தொடை, கால்கள் எல்லாம் சுடுகாட்டு தூசி, சாம்பலில் பூசப்பட்டிருந்தது. அவன் கைகள், விரல்கள் பலவித கொழுப்பு, நரம்பு, கொழுப்பில் ஒட்டியிருந்தது; சுடுகாட்டில் கிடைக்கும் உணவிலேயே திருப்தியடைந்தான். இறந்தவர்களிடமிருந்து எடுத்த மாலையைத் தலையில் சூடி, இரவும் பகலும் தூங்காமல், எப்போதும் துயரத்தில் அழுதான். இவ்வாறு, பன்னிரண்டு மாதங்கள், நூறு ஆண்டுகள் போல் நீண்டதாக அந்தச் சிறந்த அரசனுக்கு கழிந்தது; அவன் உறவினர்களை இழந்து, துன்பத்தில் துவண்டு வாழ்ந்தான்.